|
Zaterdag 11 juli 1998
De hele groep was al vroeg op Schiphol, zodat de groepsincheck op tijd kon beginnen.
Toch nog een heel gedoe dat inchecken als groep. Maar het is allemaal gelukt. Nadat we
ons ticket hadden gekregen zijn we nog even wat gaan drinken voordat we door de douane
gingen. Op de borden staat achter vlucht AF 204 naar Parijs 'delayed' dus nemen we ook
nog maar een broodje....Als we net aan ons broodje (met drankje ) zijn begonnen wordt
omgeroepen dat passagiers van onze vlucht een consumptiebon kunnen halen bij de balie
van Air France. Wij hebben nu echter wel genoeg gedronken.De vertraging duurt niet
erg lang en drie kwartier na de geplande vertrektijd gaan we de lucht in. Het vliegtuig
is erg leeg en we kunnen dan ook makkelijk met zijn drieën naast elkaar zitten.
Volgens onze kaartjes zitten we natuurlijk weer ver uitelkaar omdat den Dekker en
Taekema nou eenmaal niet bij elkaar in het alfabet liggen. We krijgen een broodje
aan boord maar dat moeten we met een noodgang naar binnen werken omdat we alweer
gaan landen. Het vliegveld van Parijs (Charles de Gaulle) ziet er prachtig uit en
heeft inmense afmetingen. We kunnen met de bus van terminal F naar terminal A ,
maar wij besluiten te gaan lopen omdat we tijd zat hebben. Heerlijk nog even de
benen strekken voordat we straks heel lang in het vliegtuig moeten zitten. Bij terminal
A gaan we nog even lekker buiten zitten , dat is voorlopig onze laatste kans.
Binnen staat de tv aan en iedereen kijkt op een groot scherm naar Nederland-Kroatië
om de 3e en 4e plaats op het W.K. We nemen nog een biertje en bij de stand 1-2 gaan
we boarden voor vlucht AF 992 naar Johannesburg. Deze vlucht zit wel helemaal vol.
Wij zitten bij het raam en kijken uit over een prachtig Parijs bij nacht.
De Eifeltoren is heel mooi verlicht. Als we een korte tijd vliegen krijgen we nog
een warme maaltijd voorgeschoteld , dat was niet echt meer nodig na middernacht.
Toch nog even alles geprobeerd (het was best lekker). Maar het is nu toch al laat
en we willen zoveel mogelijk slapen.
Zondag 12 juli 1998
Flink wat geslapen en na een goed ontbijt komen we rond half 10 in Johannesburg aan.
We zijn niet het enige vliegtuig en het is dan ook erg druk bij de douane. Als we een
stempel in ons paspoort hebben gekregen kunnen we naar de kofferband. Onze tassen
komen vrij snel en ze worden ook niet door de douane gecontroleerd. Achter de deuren
staat iemand met een bordje 'Baobab'. Maar wij gaan eerst naar de bank nu het daar
nog niet zo druk is.
Kwart over elf heeft iedereen de douane gepasseerd en geld gewisseld. Buiten staat
de 'nieuwe' truck van African Routes. Even twijfelen we of we wel mee mogen
(er staat 18-35 achterop). Maar er wordt gelukkig niet naar onze leeftijd gevraagd.
Van de twintig reizigers zouden er maar zeven mee mogen...... Als eindelijk de
boodschappen zijn ingeladen en de eerste lekke band is verwisseld gaan we, op weg
naar het Krugerpark....
Maar niet voor lang. Binnen een kwartier staan we met pech langs de kant van de weg.
Het is heerlijk weer en iedereen is nog optimistisch. Tenslotte gaat de vakantie
nog beginnen. Terwijl wij wachten op de reparatie zien we een wervelstorm(pje)
over een veldje gaan. Toch al wat gezien vandaag. Shane, onze chauffeur, vertrekt
met een jerrycan om schone diesel te halen. Ondertussen oefenen Cootje en Hessiëlle
de namen van de groep. Ik heb moeite om ze allemaal te onthouden maar dat komt vast
wel goed. Als de truck weer rijdt gaan we naar de eerste benzinepomp/garage.
Daar halen we even (niet zo) snel een cheeseburger. Bij de benzinepomp zit een
videowinkel, een chirurg, een slager, maar de man die de kaas verkoopt zit
vast een heel eind verderop. Als de kaas is aangekomen is de burger klaar en het
smaakt voortreffelijk!
Snel gaat de truck verder, maar de vertraging is niet meer
goed te maken en ver na zonsondergang komen we in de buurt van het Krugerpark.
De toegangspoorten van het park sluiten met zonsondergang en we moeten dus ergens
anders gaan slapen.
Gelukkig had Paul daar al op gerekend en hij had een
accomodatie besproken zo'n 15 km van de ingang van het park. Als we uit de truck
stappen worden we hartelijk welkom geheten door de eigenares. Ze geeft iedereen
persoonlijk een hand. Naast een camping zijn er ook slaapzalen. Om niet de eerste
avond in het donker te hoeven modderen met het opzetten van de tent slapen we in
de slaapzalen. We krijgen een biertje op kosten van Baobab voor het ongemak
terwijl in de keuken het eten wordt klaargemaakt. De pasta smaakt goed. Na het
eten wordt door Paul nog wat vertelt over de dag van morgen en het werkschema.
Dan is het lang genoeg geweest en iedereen zoekt een bed op, het gesnurk belooft
niet veel goeds voor de rest van de reis.
Maandag 13 juli 1998
Na een veel te korte nacht zonder rust is er koffie / thee met ouma beskuit.
Voordat de zon opkomt moeten we bij het Krugerpark zijn. Gelukkig is het winter
en komt de zon pas rond 6 uur op. We gaan door de gate voor onze eerste gamedrive.
Omdat er boven in de truck maar twintig zitplaatsen zijn gaat Rob in de cabine
zitten zodat Paul boven kan zitten. Rob vindt dat geen probleem omdat hij het goed
kan vinden met Shane.
Het resultaat van de gamedrive valt wat tegen. Een aantal
impala's en een paar wrattenzwijnen. We brunchen in het Skukuza Rest Camp.
Het A-team bakt eieren met spek op een Skotelbraai. Na de brunch trekken we nog
iets verder door het Krugerpark en we zien een paar giraffen en twee krokodillen.
Omdat er in het park geen plaats voor ons is kamperen we in Phalaborwa even buiten
het park.
Het volgende probleem dient zich aan als er te weinig tentstokken zijn.
Want ze zetten makkelijk op, maar zonder stokken begin je niks. Er wordt een kamer
genomen in het hotel en Cootje slaapt met Janine, de kokkin, binnen. Rob moet de tent
delen met Paul. Onze eerste kookbeurt is een ramp. Het menu bestaat uit aardappelen
met groene bonen en boerewors. Er zijn te weinig pannen en we besluiten de bonen
bij de aardappelen te mikken. Als we vervolgens de boerewors in stukken snijden
om die te bakken gaat Shane bijna tegen de vlakte. Dat is dus het ergste wat je
kan doen. Zo moet je absoluut geen boerewors klaarmaken! Uiteindelijk is iedereen
het er over eens dat de boerewors het enige is wat nog een beetje smaakt.
De aardappelen met veel te weinig bonen hadden absoluut jus nodig,
maar dat was er niet....
De fruitsalade toe was beter, veel vers fruit gemengd met blik.
Nog even wat oploskoffie met koek en dan naar bed want morgen vertrekken we alweer om half zes.
Dinsdag 14 juli 1998
De nacht is beter verlopen dan de vorige. Alleen een racende auto maakt ons nog even
wakker. Kwart voor vijf beginnen we ons aan te kleden en om tien voor vijf loopt
Joyce door het kamp om iedereen te wekken... Gelukkig mogen de tenten blijven staan
tot na de gamedrive en hoeven we alleen maar te ontbijten.
5 minuten voordat de gate open gaat staan we bij het Krugerpark. Vandaag zien we veel meer dan gisteren. Een olifant, een enorme kudde buffels,
een gewonde leeuw en nog heel veel andere dieren.
Om elf uur zijn we terug op de camping om de tenten
in te pakken. Na de lunch gaan we eerst nog even de stad in. Paul moet naar de bank en dat loopt vreselijk uit. Terwijl wij ons vermaken met
een frisbee zit een vrouw die bananen verkoopt zich te ergeren omdat haar klanten zo niet komen.
Maar dat wordt goed gemaakt door een enorme tas te kopen als we weg gaan.
We rijden via een aardige weg naar Tzaneen. Het is moeilijk om onze camping aan
het stuwmeer te vinden. We rijden aardig rond het stuwmeer maar geen camping.
Uiteindelijk worden we wel naar de goede plek gestuurd en.....het was echter
zeker wel het wachten waard. De camping ligt prachtig aan het grote stuwmeer.
Jammer dat we morgen alweer om 7 uur vertrekken.
Na het eten gaan we nog even lekker bij het kampvuur zitten. Paul roept ons om
te palaveren. Hij vertelt wat we verder nog gaan doen deze reis. Er staat ons
nog een hele lange, maar erg mooie tocht te wachten. Het is zo koud dat we
weer snel bij het kampvuur gaan zitten. Een klein beetje opgewarmd kruipen
we in onze slaapzak. Terwijl 'snachts de jakhalzen rond de tenten huilden probeerden wij de kou te vergeten en te slapen.
Woensdag 15 juli 1998
Alweer liepen de wekkers vroeg af vanmorgen. Het was half zes en nog donker.....
Om zeven uur moeten we in de bus zitten. Het lukt niet helemaal, omdat niet iedereen
wist dat we naast ontbijten ook een lunchpakketje moesten maken. Als de zon opkomt
is het een prachtig gezicht om de mist boven het stuwmeer te zien optrekken.
We gaan alvast een stukje lopen want we kunnen nog lang genoeg in de bus zitten. De tweede versnelling is nog steeds kapot en dat betekent dat
we in de eerste een bergpas over moeten. Dat duurt even maar rond tien uur komen we in Louis Trichard aan, waar we een koffiestop houden.
Paul moet weer naar de bank om geld te wisselen. Als we langs de bank lopen zien we de bui al hangen. Er staan zeker honderd mensen
in de rij voor de bank. Het blijkt dat het de 15e betaaldag is. Wij gaan bij Wimpie naar binnen. Daar drinken we koffie (of thee) met cheesecake.
Paul laat inderdaad even op zich wachten. Maar dan gaan we toch op weg naar de grens met Zimbabwe. Alles viel erg mee, binnen een half uur had
iedereen en stempel van Zimbabwe in zijn paspoort en konden we verder. Tenminste, even maar want Paul moest nog een keer naar de bank.
Intussen werd er bij de bus een beetje getrapt met een bal.
Een klein jongetje dat stond te kijken durfde na enige tijd ook mee te doen. Maar toen er steeds meer vriendjes kwamen moesten we net weg.
Het was nog heel ver rijden. En zonder tweede versnelling schoten we niet echt op. Onderweg was niet echt veel te zien en net toen we in slaap
dreigden te vallen zagen we een giraf op een erf staan. Allemaal weer wakker.
Het werd donker en Cootje en Hessiëlle begonnen spelletjes waarbij we de namen van onze medereizigers leerden. We deden nog wat raadsels en wat
liedjes. De tijd vloog om. Pas om kwart over acht kwamen bij Ingwe Lodge aan. Dat betekende dat de tenten in het donker moesten
worden opgezet. Gelukkig hoefden we niet zelf te koken, er was een braai besteld. Achteraf niet zo slim, we hadden beter binnen kunnen eten.
De tafels en stoelen stonden aan de rand van het zwembad en de temperatuur was onder de 10° C. Het was koud, koud ,koud. De worst was lekker maar
de warthog (wrattenzwijn)
was af en toe wat taai. Snel alles naar binnen gewerkt en toen zelf naar binnen.
Ze hebben namelijk een goede, warme bar. Het Zambezi bier smaakt goed. En in ieder geval iets opgewarmd gaan we onze tent in. 'sNachts zakt
de temperatuur tot onder het vriespunt...... Camperen is toch iets minder leuk in de winter.
Donderdag 16 juli 1998
Om 7 uur is de douche nog ijskoud ! Dan maar eerst maar even wat wandelen om warm te worden. De zon is al weer boven de horizon geklommen
en als je een goed plekje opzoekt is het zelfs al een beetje warm. De man die het hout in de warmwatervoorziening aansteekt is ook wakker
geworden en rond acht uur valt er enigszins te douchen. Na het ontbijt wachten we op Ken en Ian Harmer die ons rond 10 uur komen ophalen
voor een excursie naar Matobo National Park. Ken en Ian zijn er al een tijdje als ook de derde chauffeur aan komt en we kunnen vertrekken.
Wij gaan bij Ken in de jeep, samen met Cootje, Hessielle, Gert en twee Nieuw-Zeelanders : Mark en Dale. Ken is de vader van Ian en doet al
meer dan 50 jaar safari's in dit gebied.Ken mist een stuk van zijn linkerbeen doordat hij vroeger door een pofadder is gebeten. Zijn kunstbeen
kan hij niet zo goed gebruiken en hij duwt dan ook elke keer met zijn hand op zijn knie de koppeling in. Eerst gaan we naar Matobo een mooi gebied met
prachtige rotsformaties, waar Cecil Rhodes begraven ligt. Ian vertelt de hele geschiedenis bij het monument. Na de voortreffelijke lunch
gaan we naar het gamereserve waar de grootste concentratie aan witte neushoorns ter wereld is. Matobo is ook erg beroemd om zijn luipaarden.
Maar Ken heeft nog nooit een luipaard overdag gezien, dus......
Wij hebben alle geluk van de wereld ,met een heel goed verrekijker kan je er een zien liggen op de rotsen. (zeggen ze). Het wordt
een geweldige dag met negen neushoorns, zebra, hippo en op de terugweg rammen we bijna een hele kudde wildebeest. Verder hebben we ontzettend veel
opgestoken van de verhalen over Rhodes en de bosjesmannen. Ook hebben we geleerd van welke plant je groene thee moet maken. Een takje is genoeg om
je vijand te doden...
'sAvonds wensen we verschillende mensen een kopje thee toe. Na het eten gaan we nog even naar de bar en daar blijven we tot we er worden uitgestuurd.
Vrijdag 17 juli 1998
Vroeg op vanmorgen want het is de kookdag van the A-team. Vandaag hebben we een lange rit voor de boeg dus het ontbijt is al om half zeven.
Om half acht zit alles en iedereen in de bus en gaan we op weg naar Vic Falls. Onderweg zijn er geen bezienswaardigheden en het enige waar we naar
uitkijken is het hout halen bij Margaret. Volgens Paul is dat heel erg leuk, maar eigenlijk heeft niemand een idee hoe het kan dat het kopen van
brandhout leuk is.
Na een paar uur rijden stoppen we zomaar ergens langs de lange rechte weg. Paul is pas één keer bij Margaret geweest en hij weet niet meer precies
waar het is. Langs de weg loopt een soort dijk en verder is er niks te zien. Als we naar boven zijn geklommen is het al duidelijk dat we hier fout
zitten. Tot onze verbazing staan er wel huizen en zijn er ook mensen aanwezig. De man vertelt dat hij nooit bezoek krijgt en dat begrijpen we maar
al te goed. We moeten een klein stukje verderop zijn. Margaret woont met de hele familie in een aantal huisjes. Ze zijn druk bezig om een nieuw
huis te bouwen. Maar zodra we aankomen stoppen ze direct. Wij bekijken hun en zij zijn net zo nieuwsgierig naar ons. Kado's worden gegeven en het
cassettebandje is zo'n succes dat Magaret en Hessiëlle er gezellig op dansen. Tijd om het brandhout in te laden. Net voor we weg rijden krijgt
Magaret nog een paar nieuwe schoenen en ze is de koning te rijk.
Verder maar weer. Om vier uur komen we in Vic Falls aan. Op de campsite krijgen we de sleutels van de meerpersoonshuizen. De F-side is niet echt
een **** accommodatie, maar we hebben een goed bed. Tenminste... als je op het middelste bed niet groter bent dan 1m50 lig je net tussen de twee
latten in.
Eerst gaan we de excursies voor morgen bespreken. Wij gaan alleen maar de night-drive doen, dan kunnen we overdag eens even lekker uitrusten.
'sAvonds gaan we uiteten!!! Mazzel dat het onze kookbeurt is. We gaan naar een 'stir-fry'. Daar staat een kok bij een hete plaat te wachten tot
de bezoekers met hun pannetje komen. Je kan van alles in je pannetje verzamelen. Er is vlees, vis, groenten en allerlei sauzen. Netjes gingen
we allemaal in de rij wachten tot ons eten werd geroerbakt. Alleen Piet wilde niet aan de goede kant aansluiten. De kok had dat in de gaten en
liet hem zeker een kwartier wachten. Ondertussen probeerde Madge met haar stokjes te eten. Het ging iets beter toen ze ze omdraaide. Het eten was heerlijk. En na de maaltijd gingen sommigen naar de disco en wij naar de kroeg. Ook waren er mensen die naar bed gingen.
Zaterdag 18 juli 1998
Alle zes de bewoners van de F-side zijn om half zeven op. We gaan vroeg ontbijten want we willen naar Zambia , om daar de watervallen te bekijken.
Bij Wimpy zijn ze niet echt gewent dat er zo vroeg al mensen zijn. We willen wafels , maar dat kan nog niet. Dan maar een tosti met koffie of thee.
Marie-Louise komt binnen en komt bij ons aan tafel zitten. Ze is zenuwachtig want ze wil gaan bunji-yumpen. Het broodje laat zo lang op zich wachten
dat ze moet rennen om op tijd te zijn. Wij doen het rustig aan , want ze zal pas om half tien springen. Tijd zat dus. Maar het valt best tegen hoe
lang je bezig bent om de grens te passeren en als we op de brug aankomen heeft ze net gesprongen. Jammer.
We gaan verder naar het park waar je de watervallen kunt bekijken. Ongelofelijk , zo groot...
En ook heel erg nat. Doordat er wel volop zon is zijn er veel regenbogen te zien. En we leren weer wat nieuws. De pot met goud zul je nooit vinden
omdat de regenboog geen eind heeft , maar rond is.
Terug op de camping schrijven we nog wat kaarten en brieven. Terwijl een gedeelte van de groep een helicoptervlucht maakt wachten wij op de
'nightdrive'. We worden in een open truck opgehaald en rijden eerst langs de 'big tree'. Filip valt over een struik als hij probeert de hele boom
op de foto te krijgen. Inmiddels valt de duisternis in. Nog in de bebouwde kom van Vic Falls hebben we onze eerste sighting: een olifant eet van
een struik. Vervolgens gaan we naar een gamereserve. Voorop staat iemand met een zoeklicht en af en toe lichten er wat ogen op. Een uil blijft
keurig op de weg in de lichtbundel zitten. Als ik op sta om een foto te maken gaan we net weer rijden en ik val zo bij Filip op schoot, een bank
achter waar ik zat. Dat beviel Filip kennelijk wel want een paar minuten later overkwam hem hetzelfde , alleen hij viel een bank naar voren.
Verder zien we veel katten en een aardwolf. We stoppen bij een bushcamp, waar we bij het kampvuur onder het genot van een glas port, en nog een
glas, en nog meer , lekker opwarmen. Op de terugweg zien we een springhaas , olifanten en weer de uil... Onze amerikaanse medereizigers zijn erg
teleurgesteld. Alleen maar klein wild , is geen wild. Morgen gaan ze naar Chobe en daar hopen ze toch zeker echt iets te zien... Wij gaan ook morgen
naar Chobe , maar wij zijn wel tevreden met wat we vanavond hebben gezien en besluiten nog even naar de kroeg te gaan om wat te drinken op een
geslaagde avond. Maar een kroeg vinden die om elf uur nog open is , is erg moeilijk in Vic Falls. En we komen dan ook weer in de zelfde bar
als gisteren terecht.
Zondag 19 juli 1998
Nog voor het ontbijt maken we een wandeling , maar we kunnen niet meer vinden dan de sporen van olifanten. Dan maar ontbijten. Zoals ons inmiddels
duidelijk was duurt eten, ontbijt, lunch of wat ook, lang bij Wimpie. Daardoor moeten we direkt weg na het ontbijt.
Vandaag gaan we de grens over met Botswana. Het is weer een snelle grensovergang. Op naar Chobe Safari Lodge. Voor de ingang van de camping is een
groep bezig met een zionistische kerkdienst. Iedereen is in uniform en er wordt heel ritmische gezongen. De halve groep springt tegelijk in de lucht,
na drie keer gaat de andere helft verder. Zo iets indrukwekkends hebben we nog nooit gezien.
Het is erg druk op de camping en er is geen enkele plek meer waar we de tenten allemaal bij elkaar kunnen zetten. De F-side staat natuurlijk weer
dicht bijelkaar. En als we onze tenten hebben staan zetten we ook die van Paul en Janine nog op. Als de tenten staan gaan we geld wisselen bij de
receptie. Met de pula (= regen ) op zak komen we de amerikanen weer tegen. En, ja hoor, ze hebben echt wild gezien. Leeuwen, nijlpaarden en
olifanten. Wij gaan straks een boottocht maken en zijn vol verwachting.
De boot waarop we de sunsetcruise gaan maken is een dubbeldeks boot. Tom gaat boven zitten dus ik met het toestel in de aanslag beneden. Het was
heel erg mooi. Hele grote groepen hippo's en olifanten een kudde buffels en heel veel vogels. Daarna nog een prachtige zonsondergang. Dat alles
leverde honderd! foto's op. Terug op de camping konden we bijna direkt aanschuiven bij de braai. Heerlijke gerechten en zalige toetjes. Nog een
tijdje napraten bij het kampvuur en dan naar bed.
Maandag 20 juli 1998
De trucks van Go Wild zijn te laat. Een storing zorgt ervoor dat de morningdrive aan de late kant vertrekt. Maar het is er niet minder mooi door.
Al snel ontdekken we een tweetal leeuwen , een man en een vrouw. Net als de jeeps die stonden te kijken zijn vertrokken staan ze op. Ze lopen tegen
onze rijrichting in en wij keren om ze te volgen. De spanning stijgt als ze heel dicht bij het zandpad komen waar wij rijden. Als het mannetje
voor onze jeep oversteekt hebben wij prachtige foto's.
De andere jeep is een ander pad ingeslagen en later horen we dat de leeuw zo dichtbij hun kwam dat de halve jeep op de grond lag. Terug op de
camping een lekkere brunch. Daarna alles inpakken en we vertrekken naar Nata. Volgens Paul is de camping niet zoveel en kunnen we beter bij de
zoutpannen onze tenten opzetten. Wij geloven dat graag en gaan ervoor. De camping is eigenlijk niets meer dan een toiletgebouwtje. We slaan onze
tenten op zo'n 150 meter van de toiletten vandaan. De zonsondergang blijft ons fascineren en we gaan vandaag de zoutvlakte voor een sundowner.
Terug op de camping is er soep en pasta. Na het eten is het tijd voor evaluatie....
De problemen zijn eigenlijk te kinderachtig om te noteren , maar voor later misschien wel weer leuk. Bij de vraag om af en toe eens om je heen
te kijken of je iemand kan helpen, bijv. een alleenreizende met het opzetten van de tent. Wordt er geantwoord dat je ook hulp kunt vragen.
Laat maar dus. Als Joyce voorstelt om de matjes uit de bus te delen breekt de hel los. Waarom moet de crew er twee per persoon ?
Waarom koopt Baobab er niet een paar matjes bij? Tenslotte hebben we allemaal flink betaalt voor deze reis! Als je dan weet dat
iedereen zelf een matje mee moest nemen (en dat ook heeft) is het gewoonweg gênant . Bijna durft Madge het probleem Janine niet aan te snijden.
Maar dat is toch wel belangrijk. Het is haar eerste reis en ze moet nog leren voor een grote groep te koken. Paul belooft haar beter te begeleiden.
Achteraf weten we dat het niet beter wordt. Ze kan niet koken en leert dat ook niet. Maar erger is dat ze geen inzet toont. Na al deze zware
kost wordt het tijd om een lekkere wandeling te maken. We lopen de zoutvlakte op om de sterrenhemel te bewonderen. We zien veel sterrenbeelden
en ook nogal wat vallende sterren.
Dinsdag 21 juli 1998
We mogen vanmorgen laat opstaan ( half zeven...). Pas om acht uur vertrekken we richting Maun. In Gweta maken we een tussenstop. Nadat we koffie en thee hebben gedronken gaan we het dorp in om wat foto's te maken van het echte leven in Botswana.
We wandelen wat rond in het dorp en gaan nog even in de schaduw van een grote boom zitten uitrusten. Achter ons spuit een vrouw haar stoffige erf nat. We vragen ons af wat dat voor zin heeft, want nog voordat het laatste stuk nat is het begin al weer droog. De plaatselijke jeugd heeft een vrije dag omdat het vandaag de 'day after presidents day' is. Steeds meer tieners komen in de buurt staan kouwen op suikerriet. Op het laatste moment besluiten we ook maar een stuk te gaan kopen. Het is lekker zoet en sappig. De truck gaat verder naar Maun.
Al vroeg zijn we op de camping. Helaas is het water in het zwembad koud. Dan maar een tijdje uitrusten bij de bar. Na een paar Castle blikjes en een zakje chips verschijnt de hele groep, we gaan eten. Eindelijk gewoon een hamburger met patat in de bar.
Natuurlijk blijven we een poosje hangen in de bar. Er is nog een groep van Baobab zij zijn al in de delta geweest. Morgen is onze grote dag.
Woensdag 22 juli 1998
Shane blijkt erg ziek en daarom gaat er om kwart voor negen al 1 jeep weg met de reisleiding en 5 vrouwen uit Breda. Ze brengen Shane naar de
dokter en doen gelijk de boodschappen voor onze delta tocht. De twee andere jeeps vertrekken een half uur later. Als iedereen in de jeep zit
opgevouwen gaan we via een mooi maar rul zandpad naar de Delta. Ineens staat daar midden op het pad een auto met pech. Geen probleem de jeep
sturen de bosjes in en we rijden er gewoon weg langs. Rond twaalf uur zijn we bij de mokoro's. Er komt net een andere groep terug uit de delta.
De eerste jeep is nog niet aangekomen. We besluiten niets in te laden totdat Paul er is. Zonder eten wachten we 1, 2, 3 uur, maar geen jeep.
De meest vreselijke scenario's doen de ronde. Maar als ze dan eindelijk aankomen blijken ze alleen maar een lekke band te hebben gehad. Gelukkig kunnen we dan een banaantje eten. We moeten snel de bootjes in omdat het anders te laat is om nog ergens aan te komen. Wij zitten in de mokoro van Frans. Frans is niet de snelste poler die je kunt bedenken maar het is toch wel heel leuk. Omdat wij helemaal achteraan varen zijn we de enigen die de groep Tsessebbe zien oversteken. Het geluid is onvergetelijk, het lijkt wel een trein. Frans wijst ons op de zebra's waar iedereen met zijn mokoro voor ligt te kijken. Als wij aankomen zijn ze al weg....
Maar onze mokoro is in ieder geval niet zo lek als die van Rob en Gert. Die moet twee keer stoppen om te hozen. Na een uur komen we op een eiland aan en maken ons kamp. Het eten wordt in een kampvuur gekookt met water uit de delta. Het smaakt prima. De afwas wordt door de polers gedaan , mooi makkelijk. Rond het kampvuur valt bijna iedereen al snel in slaap. Behalve de 'jakhalzen' die op schoenen-jacht gaan. Nout vindt zijn schoenen de volgende morgen door het hele kamp verspreidt terug.
Donderdag 23 juli 1998
Zoals gewoonlijk staan we voor de zon op. Vanmorgen gaan we een gamewalk doen. De groep wordt in twee delen gesplitst omdat we anders met teveel zijn om wat te zien. Tom zit in de eerste groep Rob en ik in de andere. Wij hebben als gids William die er met zijn grote mes en zijn hoofddoek uitziet als een piraat. Als de zon net boven de horizon is horen we leeuwen, maar wel erg ver weg (gelukkig). We lopen langs verschillende bomen waarvan de namen het ene oor in en het andere uit gingen. We horen olifanten , en ja hoor daar aan de andere kant van het open veld staan er een paar. Dan plotseling komt vlak bij ons nog een groep olifanten uit de struiken. William beduidt ons dat we maar beter kunnen terugtrekken.
De olifanten veranderen van koers en volgen ons. Met iets meer haast maken wij een omtrekkende beweging. De groep is in tweeën gesplitst. Iedereen volgt de polers, maar de olifanten doen dat ook ! Elke stap van de olifanten moeten wij er een paar doen. Na drie keer afbuigen lopen ze eindelijk een andere kant op... POEH.........
Terug in het kamp gaan we ontbijten en dan wordt alles weer in de mokoro geladen . Terug naar Maun. De jeeps die ons komen ophalen maken er een heuse gamedrive van en we zien nog heel wat wild. Zebra , giraf en vliegende groundhornbills.
Terug op de camping snel de tenten opgezet en dan door naar de bar. Op ons tafeltje vormde zich een waar fort van Castle bierblikjes. Na de beproeving van de delta mogen we vanavond in het restaurant eten. Het restaurant en de bar liggen naast elkaar dus het is niet ver..
'sAvonds ontmoeten we nog een paar andere groepen met nederlanders en belgen. Filip is erg gecharmeerd van een reisleidster en wil Paul inruilen voor haar. Het lukt hem niet. Het is erg gezellig in de bar , er wordt gedanst in de paal geklommen en het wordt weer laat.
Vrijdag 24 juli 1998
Vandaag hebben we een lange reis voor de boeg. Om acht uur vertrekken we. Onderweg is er niet echt veel te zien. Zand en hier en daar een struikje. We stoppen ergens in een stadje midden in de woestijn. De straten zien troosteloos uit in een waas van zand. Iedereen schuilt tegen de zandstormen. Toiletten zijn er niet makkelijk te vinden en de gene die open is is erg vies. We gaan weer verder. Onze volgende stop is een missiepost waar o.a. manden te koop zijn. Cootje en Hessiëlle kunnen het niet laten en gaan allerlei spelletjes doen met steeds groter wordende groep kinderen. De kinderen zijn erg nieuwsgierig, maar willen niet graag worden uitgekozen om de hoofdrol in een liedje te spelen. Als we ook twee emmertjes water halen hebben gehad gaan we door naar de Caprivi strip.
Na de grensovergang met Namibië is er direkt een wildparkje en we zien zowaar een giraf. Het is maar een klein park en al snel slaan we af naar onze camping aan de Zambezi. Vlak voordat we er zijn komt de truck vast te zitten in het zand. Iedereen eruit en duwen. Dat helpt niet echt. Dus daar gaan we dan. Graven , platen eronder en weer duwen. Een meter of twee, drie verder weer graven , platen eronder , duwen, etc.... Na ruim een half uur is de truck los.
De camping ligt prachtig aan de rivier. De tenten staan allemaal op een mooie strook gras. Alleen de onze en die van Paul moeten nog. We besluiten niet in het rijtje te gaan staan maar samen in een soort villawijk. We staan onder een mooie grote boom waar je leuk in kan klimmen. Op de camping is geen stroom en de verlichting bestaat dan ook uit lege flessen gevuld met olie en voorzien van een lont. Erg romantisch om een pad van olielampen te volgen. De zon gaat prachtig onder. De kookploeg ontdekt dat je hier erg goedkoop kan eten. En dat doen we dan ook. Na het eten wordt er een dans opgevooerd door een groep van de lokale bevolking. Ze doen het voor het eerst en dat is ook wel te merken. De groep staat met hun rug naar het publiek toe.. Toch is het wel erg leuk. En als we later bij het kampvuur zitten horen we dat ze thuis nog lekker doorgaan met muziek maken en feesten. We genieten van een biertje als daar opeens Robbertje aankomt lopen. Robbertje is een lief klein hondje dat duidelijk de baas van de camping is.
Zaterdag 25 juli 1998
Wat waren we blij dat onze tent apart stond van de rest... Totdat de wekker van Paul om half vijf !! afliep. Gelukkig hoeven we pas om
half zes op , maar slapen doe je dan natuurlijk niet meer. Vandaag moeten we meer dan 600 km afleggen en voor de zon ondergaat in het camp zijn.
De eerste stop is in Rundu. Daar doen we wat boodschappen en kijken nog wat rond bij de winkeltjes. Gelukkig blijven we niet lang want er zijn
nogal wat mensen die denken dat ze wat van ons kunnen krijgen. Ze beweren allemaal honger te hebben. Nou zou dat wel kunnen maar er komt geen
eind aan het aantal bedelaars. Een paar kilometer buiten Rundu stoppen we bij mensen die hun zelf gemaakte houten voorwerpen verkopen langs de
weg. De auto's zijn erg mooi , maar je krijgt ze niet heel naar huis. Om toch wat te doen hebben we een vogeltje gekocht. Rijden , rijden ,
rijden , het gaat maar door. Via Grootfontein , waar we een korte plasstop maken. Komen we in Tsumeb. Dat Namibië duits is geweest kun je
merken aan de biergarten. Eigenlijk hebben we weinig tijd, maar een biertje gaat net.
Vlak voordat de zon ondergaat komen we in Etosha N.P. aan. Meteen na de poort zien we al veel giraffen.
Vijf tegelijk op de foto. Fort Namutoni is niet erg ver in het park. Naast het fort slaan we onze tenten op. Als we het eten aan het maken zijn komen de eerst jakhalzen al om de tenten scharrelen .Als het eenmaal donker is zie je overal oogjes oplichten. Na het eten nog even naar de waterpoel geweest. Er was niet veel wild te zien , dus op naar bed.
Zondag 26 juli 1998
Om half zeven gaan de hekken open ; gamedrive. We zien heel veel giraffen , 2 mannetjes leeuwen , grote kuddes zebra en wildebeest .
Ook zijn we getuige van een vechtpartij tussen twee springbokken. We gaan terug en breken de tenten af. De hele dag rijden we door het
Etosha N.P. We nemen onderweg een buffetlunch in een van de restcamps. Ongelofelijk lekker en veel....
We zien erg veel wild voordat we in Okaukuejo aankomen. Dit restcamp heeft de mooiste waterhole, zeggen ze. Nou dat zal wel waar zijn
want er staan al olifanten te drinken als we aankomen. Als het donker is is het net een toneelvoorstelling zwarte neushoorns en olifanten
komen en gaan er verschijnt zelfs een leeuwin.... Het is gewoon een sprookje. We zijn te moe om de hele nacht te blijven zitten.
Uiteindelijk is Gert de enige die dat doet.
Maandag 27 juli 1998
We zijn te laat wakker geworden, dus zonder koffie / thee op gamedrive. De meesten laten de gamedrive schieten. Daar krijgen ze vast spijt van
als de foto's van de honingdas klaar zijn. De honingdas is een nachtdier en het is echt heel bijzonder dat je hem overdag ziet jagen. Er zitten
twee jakhalzen en nog wat vogels te wachten op restjes van de buit. We blijven lang staan kijken, maar er wordt niets uit de holen gehaald. De
omgeving van Okaukuejo is erg droog en er zijn weinig dieren te zien. Terug maar weer naar de waterhole. Ook overdag is het daar nogal druk.
Er komt vanalles langs. Zebra , oryx , guineafowl , etc.
'sMiddags gaan we nog een keer op gamedrive. Alle dieren zijn bij het water en dus zien we op weg naar het sprookjesbos niets. Het sprookjesbos
stelt ook al niet veel voor. Een kleine groep bomen staat achter een hek. Het zijn best aardige bomen , maar toch......
Op de terugweg zien we de bateared fox. We zijn weer net op tijd terug in Okaukuejo voor de zonsondergang. Als we boven op de toren staan
te genieten van de oranje zon zien we een flinke stofwolk aankomen. Later bij de waterhole blijken het vijfentwintig olifanten te zijn geweest.
Gisterenavond was niet te overtreffen , dus lekker op tijd naar bed. Eindelijk rust.
Dinsdag 28 juli 1998
Het wordt ééntonig maar we gaan alweer vroeg op weg omdat we een lange reis te gaan hebben. Het is een saaie weg naar Outjo. Daar kunnen we
lekker koffiedrinken met 'duits' gebak. Het is moeilijk kiezen tussen varkoor en schnecken en dan hebben we het nog niet eens over de rest.
Na te hebben genoten van de zoete lekkernijen gaan we nog even op souvenir jacht. Eigenlijk willen we niks kopen , maar we komen toch met
oorbellen en maskers bij de bus terug. Terwijl we staan te wachten op het vertrek komen er drie herero vrouwen voorbij. Ze dragen prachtige jurken.
Het lukt om stiekem een foto te maken. Jack en Filip mogen dan wel poserende vrouwen hebben maar het kost ze wel 10$.
De omgeving waar we door rijden blijft saai. De enige bezienswaardigheid onderweg is de petrified forest. Daar liggen niet echt veel versteende
bomen, maar je bent even buiten. Wel erg leuk zijn de welwitschia en de kanniedoodnie- boom. Na de rondleiding genieten we van het gezang van de
Damara. Na de voorstelling zingen Cootje en Hessiëlle nog even een liedje met ze mee. Zij vinden het gezang van die twee wel leuk.... of ze doen
maar alsof. Weer gaan we verder door het dorre droge saaie land tot we in Twijfelfontein aankomen. De camping is niet echt groot. Maar er is
1 douche , 1 wc en een bar.... Als de tenten staan gaan we naar
de rotstekeningen kijken. De gidsen krijgen ruzie over wie er met ons mee gaat. Uiteindelijk wordt het Elias. Behalve 'nie val nie' en 'ek vra ,
ek vra wat is hierdie?' komt hij niet met zijn uitleg. Elias loopt op blote voeten en is zo oud dat hij er waarschijnlijk bij was toen de
tekeningen werden gemaakt. Het was wel lachen om hem maar we hebben niet echt veel opgestoken. Terug op de camping is Janine nog niet erg
ver opgeschoten met de voorbereidingen voor de braai. Dan maar eerst een biertje aan de bar. Iemand komt vertellen dat er olifanten zijn gezien.
We volgen de meute en komen bij een watertank boven op een heuvel. En ja hoor daar staan twee olifanten naast. De zeldzame woestijnolifant...
Ja,ja. Jammer dat het donker is ze zijn niet echt goed te zien. Als de watertank leeg is gaan ze weer verder. Terug naar het camp.
Gezellig rond het kampvuur, er liggen grote stukken vlees op de braai. Terwijl het koffiewater kookt brandt de gasslang door, maar niemand
kijkt op of om. Net op tijd kunnen we de gasfles nog sluiten. Tijd om te gaan slapen...............
Woensdag 29 juli 1998
Het was geen rustige nacht. De hele nacht hebben ezels in het kamp rond gelopen. Op zoek naar water gooiden ze alles om wat ze maar konden vinden.
Hessiëlle die het dichtst bij het kampvuur sliep heeft het kamp met hand en tand verdedigd. Toen het vuur weer was uitgegaan heeft ze zelfs
geprobeerd om de tafel weg te jagen. Om half zes moesten we op. Het was nog donker en de ezels waren in de buurt.....
Vandaag gaan we door de woestijn. We maken nog een fotostop bij een hele kudde zeldzame woestijnolifanten. Vlak daarna maken we een foto van
de groep in een oud autootje. En verder zien we niets. Behalve hier en daar een welwitschia en een kokerboom.
Na uren zand en rotsen is daar dan eindelijk de oceaan. Het lijkt verfrissend maar als we bij Cape Cross naar buiten stappen herzien we onze
mening. de honderdduizend zeeleeuwen geven een enorme stank. Zo erg dat de lucht niet uit je kleren te krijgen is. Bij Cape Cross is de eerste
Portugees aan land gegaan in Namibië. Hij heeft daar een kruis opgericht. Dat kruis is vergaan maar er staan nu wel drie kopiën. Maar eigenlijk
is de kolonie zeeleeuwen veel leuker om te zien. We gaan verder naar Swakopmund. Daar overnachten we in huisjes. We gaan met de F-side de stad in.
Eerst gaan we wat drinken in een café waar wel een heel bijzonder biljart staat. Een biljart met een hoek erin..... Daarna hebben we geen zin om
ver te lopen dus gaan we naar de italiaan aan de overkant. Het knoflookbrood wat we bestellen blijkt een knoflookpizza te zijn en eigenlijk iets
te veel van het goede. Gert wordt niet helemaal goed en verdwijnt naar buiten. Als Hessiëlle buiten komt blijkt hij te zijn flauw gevallen onder
een palmboom. Daarmee eindigt de avond wat abrupt.
Donderdag 30 juli 1998
Uitslapen !!! We gaan ontbijten in de stad met de F-side. We belanden bij een duitse conditorei. Het is dat we gisteren nog olifanten hebben
gezien anders zou je toch echt denken dat je in de heimat bent. Iedereen ziet er zelfs duits uit. Na het ontbijt gaan we nog een paar winkeltjes
kijken. En op zoek naar een telefoon lopen we al zingend door de straten van Swakopmund.De bus is te laat en daardoor vertrekken we pas tegen tienen . De eerste stop is niet ver weg. Bij walvisbaai zitten grote aantallen flamingo's in de zee.
Dan gaan we weer de woestijn in. We maken een korte stop in Solitair, het dorp met 1 his waar een gescheiden echtpaar woont. De man had twee tamme stokstaartjes Sam en Moos. Maar de vrouw haat hem zo erg dat ze zijn naamgenoot heeft verdronken in de w.c. (Geinig verhaal uit de catogorie sterke afrikaanse verhalen) In Sesriem aan de voet van de zandduinen zetten we onze tenten op rond een boom in een stenen cirkel die ons moet beschermen tegen de zandstormen. Nou dat kun je dus wel vergeten. Terwijl 'savonds een zandstorm opsteekt spelen we pictonairy. Als het te erg wordt gaan we de tent in om daar in het zand te gaan liggen. In het licht van de zaklantaarn zie overal zand dwarrelen. De slaapzakken en het kussen zitten er al helemaal onder. Nou morgen maar weer douchen dan.
Vrijdag 31 juli 1998
We hoeven pas om acht uur op , maar dat lukt niemand. Als je eenmaal gewent bent om vroeg op te staan is dat niet makkelijk af te leren.
Na het ontbijt vertrekken we naar de Sesriemkloof Daar wandelen we wat rond en genieten van de mooie natuur. In dit gebied komt een bijzonder
kevertje voor de tokkie-tokkie. Noutje had ontdekt dat die zich mooi uitgraven als je er zand opgooit. Maar na een keer of tien te zijn begraven
komt het beestje toch niet zo makkelijk meer uit het zand. Paul wordt echt boos als Noutje niet luistert en ook een stelletje parende tokkies
ondergooit. Terug naar de camping , waar we wel twee en een half uur rust hebben. Niets doen tijdens zo'n drukke vakantie is dus helemaal niet
leuk. En we zijn dan ook blij als we vertrekken naar de zandduinen van de Sossusvlei. De klim de duinen in is erg zwaar. Maar wel erg mooi.
Als we terug gaan is het al donker en door een noodstop te maken wordt voorkomen dat we een gemsbok aanrijden.
Zaterdag 1 augustus 1998
Gelukkig vanmorgen weer vroeg op. Dat ritme bevalt ons wel. Vandaag weer een lange saaie woestijnrit voor de boeg. De koffiestop is in Helmingerhausen. Daar is naast een benzine- pomp , een hotel en een winkeltje ook een openlucht museumpje . De koffie is in het hotel maar ze hebben er geen koek bij want dat was niet besteld. Gelukkig is het nog wel te regelen dat er thee komt ondanks dat er alleen maar koffie was besteld. We gaan nog even onze benen strekken buiten. Er is niet echt veel te zien alleen het bordje : BAIE KWAIE HOND
Terwijl wij liggen te slapen rijdt de truck nog steeds door het woeste landschap van Namibië. We stoppen in een kleine plaats waar je zowaar PATAT kunt krijgen. Alleen is het wel patat met azijn. Als we weer verder gaan blijkt dat de afstand naar Fish River Canyon ongeveer honderd kilometer minder is dan verwacht....... Dat betekent dat we nog even lekker bij onze tent kunnen zitten. We gaan nog even in campwinkel kijken en kopen een zak hout voor een kampvuur bij onze eigen F-camp. Door een misverstand is er geen hout voor het gezamelijke kampvuur. Jammer dan. Na het eten gaan we nog even kijken bij de kinderen van de parkmedewerkers. Ze gaan wat liedjes voor ons zingen. In het begin is het nog wel aardig maar het wordt toch wel vervelend als ze bijna alle liedjes van MTV nazingen. Na een half uurtje houden we het voor gezien en gaan naar ons kampvuur. Cootje en Hessiëlle gaan buiten slapen. Tenminste zolang als ze het volhouden.
Zondag 2 augustus 1998
Deze vakantie begint een makkie te worden. We hebben alweer een ochtend vrij. Maar we houden het echt niet vol om niet te eten voor elf uur. Dus we maken een kopje thee , nemen wat koekjes en dan gaan we een rondje wandelen. We zien een stel bavianen. Als we ze volgen gaan ze een rotswand op en dan waarschuwt de leider dat we niet verder moeten komen. Dat doen we dan ook maar niet.
In de middag gaan we wandelen in de Fish River Canyon. We gaan helemaal naar beneden en krijgen daar anderhalf uur voor. Bijna hebben we de moed opgegeven als we na vijf kwartier toch nog bij het poeltje aankomen. Terug moeten we een enorm eind omhoog klimmen. En daar zie ik vreselijk tegenop. Volgens Paul is dat makkelijk te doen in anderhalf uur. Maar dat geloof ik niet meer. Maar het valt allemaal erg mee. We wachten telkens op Filip. Paul blijft bij ook ons ( de laatsten). Doordat we erg vaak stoppen en veel drinken komen we met zijn zessen (niet allemaal even) fris boven. Maar we voelen ons in ieder geval super. Terwijl we genieten van een biertje gaat de zon onder boven de kloof. Ook vanavond weer nagenieten bij ons eigen kampvuurtje.
Maandag 3 augustus 1998
Als we om half zes opstaan is het nog donker op de camping. De electriciteit is nog niet op gang. Omdat de vakantie tegen het einde loopt zijn er nogal wat mensen die geen batterijen meer hebben voor hun zaklantaarn en het is dan ook behelpen in de toiletgebouwen. Als mijn batterijen het begeven tijdens het tandenpoetsen geef ik het op , niet douchen dus vanmorgen. Om zeven uur vertrekken we langs de canyon naar het zuiden. Bij Noordoewer gaan we de grens met zuid-afrika over. Ze hanteren niet echt een handig systeem en de helft krijgt een stikker terwijl de rest alleen een stempel krijgt. Ach het zal allemaal wel goed zijn...
De lunch is in een redelijk grote plaats . Als we bij de bakker pasteitjes hebben gehaald en opgegeten kunnen we het toch niet weerstaan om ook nog even patat te halen. Volgegeten gaan we weer in de bus. De hele dag rijden we door tot we in het donker in Clanwilliams aankomen. Het is al laat als we gaan eten. Cootje wordt opgehaald door de kennissen waar ze nog een paar dagen zal logeren. Maar voordat ze vertrekt willen Cootje en Hessiëlle eerst nog een liedje voor ons zingen. Ze hebben een mooi lied gemaakt over de vakantie, waar alle hoogtepunten in genoemd worden. Dit was een reis die je alleen nog maar in films ziet , niet te bezingen in het mooiste lied..
Na het eten moet alles worden schoongemaakt. Maar met zijn allen is dat best snel gebeurd.
Moe maar voldaan gaat iedereen naar bed. Wij nemen eerst nog een lekker biertje en als het dan begint te regenen gaan we ook de tent in.
Dinsdag 4 augustus 1998
Vandaag zouden we volgens het programma gaan wandelen in het Ceder-gebergte. Maar met zijn allen hebben we besloten dat er genoeg is gewandeld.
De vraag : Gaan we naar de bergen of naar de zee? Werd volmondig beantwoord met de zee. Zelf Filip die geen ontharingscreme mee heeft wil niet
naar de bergen. Als we opstaan heeft ook de zee geen aantrekkingskracht , het regent ! Dat is weer eens iets anders deze vakantie. We moeten de
tenten nat inpakken. En ons humeur kan ook niet worden verbeterd door een optreden van de sunshine-boys. Koud en nat gaan we de bus in.
We krijgen het maar niet warm. En als we na drie uur eindelijk stoppen voor de koffie gaat iedereen met een kop warme koffie in de zon staan
opwarmen. Vlak na de koffiestop komt Kaapstad in zicht. Onze keus voor vandaag was een bezoek aan de kaap en we rijden Kaapstad dan ook voorbij.
In Simonstad gaan we lunchen. We hebben ook nog wat tijd om souvenirs te kopen. En dan gaan we naar het eerst hoogtepunt vandaag.
De pinguinkolonie vlakbij Simonstad. Het is ongelofelijk hoe dichtbij ze zijn. Iedereen heeft zijn telelens meegenomen , maar dat is eigenlijk overbodig.
Volgens ons moeten we er veel te snel weer weg. Maar we willen ook nog naar Kaap de Goede Hoop. De zee is erg wild en het water slaat over de
rotspunt. Natuurlijk gaat Rob naar de punt. Madge volgt hem en heeft veel plezier. Jack is daar echter helemaal niet blij mee. Als het water hoger komt gaat iedereen terug behalve Noutje , die dan ook helemaal nat werd. We drinken een biertje op het behalen van de Kaap en dan gaan we via een mooie route naar Kaapstad. Het hotel waar we overnachten is goed. Vanavond ons laatste avondmaal in een restaurant aan de waterfront. We gaan er met twee taxi's heen. Een beetje krap maar het is net te doen. Het eten was heerlijk en een gedeelte van de groep besluit om nog even wat te gaan drinken. De springbokkies gaan er goed in en als we de bar worden uitgestuurd kan niet iedereen meer helder denken. Het hele hotel blijkt wakker te zijn geworden als we over tweeën binnenkomen.
Woensdag 5 augustus 1998
De zon schijnt als we opstaan. Dat betekent na het ontbijt naar de tafelberg. We zijn niet de enigen die het ontbijt om acht uur hebben gehaald. Als we hebben gegeten besluiten we met Filip , Peter , Gert , Hessiëlle en Rob een taxi te nemen naar de kabelbaan. Dat valt dus goed tegen ,de kabelbaan is gesloten voor onderhoudswerkzaamheden. We wandelen nog een klein stukje omhoog maar besluiten al gauw dat we niet genoeg tijd hebben voor de hele klim. Gert en Hessiëlle hoeven het vliegtuig niet te halen dus zij gaan wel voor de top. De rest neemt een taxi de stad in. We drinken koffie in de Compagnietuin. En dan gaan we op souvenirjacht. Tot we een opstopping zien , het ziet zwart van de mensen en we zijn heel benieuwd wat er aan de hand is. Er wordt gefluisterd dat Nelson Mandela naar buiten komt. We besluiten even te wachten want dat willen we niet missen.
Al snel komt hij naar buiten. De spanning is te voelen en de euforie neemt ook bezit van ons als we hem zien. Via de markt gaan we naar het kasteel. Het kasteel is een oud fort uit de nederlandse tijd. Als we aankomen is het net de tijd van changing of the guards. Het lijkt wel of er niets mis kan gaan vandaag. Overal zijn we precies op tijd. Na wat te hebben gegeten gaan we nog ven kijken of ons hotel van de vorige keer er nog staat. En ja hoor er is niets veranderd. Om half twee worden we bij de VVV opgepikt door een bus die ons naar het vliegveld brengt. Het vliegtuig vertrekt niet in 1 keer. Als we al op de startbaan rijden gaan we terug. Een klein technisch probleem.......
En inderdaad bij de derde poging vertrekken we echt. In Parijs worden we opgewacht en snel naar ons vliegtuig naar Amsterdam gebracht. Op donderdag 6 augustus is een fantastische reis voorbij.
Bekijk hieronder het filmverslag van Hessiëlle.
|
|
|
Onze reizen
Foto en Film
Fietsen
Wandelen
Wie zijn wij
Zuidelijk Afrika 1998 door Hessiëlle