Onze reizen Foto en Film Fietsen Wandelen Wie zijn wij english nederlands laatste nieuws Mail ons

USA - Canada 1995

Maandag 24 juli 1995

Om half acht staan we bij Peter die ons naar Schiphol brengt. Onze vlucht met Martinair naar Seattle vertrekt om tien uur. Dat betekent dat we na het inchecken nog tijd zat over hebben om wat te winkelen. Maar net als we op weg zijn in het taxfree gedeelte naar de sigaretten worden we aangesproken door iemand van radio 2. Of we zin hebben om live voor de radio te worden geintervieuwd over onze reis en bestemming. Nou hadden we dat alle drie nog nooit gedaan dus dat moesten we een keer proberen. Later zou blijken dat niemand die ons kent naar de radio heeft geluisterd op dat vroege uur. Jammer, maar het eerste punt is van het lijstje: DID IT.
Als we om half tien bij de gate aankomen zien we dat de wielen onder het toestel vandaan zijn gehaald. We zien een grote auto bij het toestel stoppen en Martin Schröder stapt uit. Dat belooft niet veel goeds als de grote baas zelf polshoogte komt nemen... Hij mengt zich nog even onder de passagiers en om half elf wenst hij iedereen een goede reis; we kunnen aan boord. De reis verloopt heel vlot en om elf uur landen we in Seattle. Bij de douane is het weer het gebruikelijke wachten voor een stempel in het paspoort. Maar als we eenmaal de koffers hebben begint de ellende pas goed. Rob wordt uit de rij gehaald door een gestresste douanebeambte die begint te schelden als ik voorzeg waar we naar toe gaan. Zijn hele tas wordt overhoop gehaald zelfs de shampoo wordt nagekeken. Gelukkig is de doauneambtenaar, die Rob moet controleren van haar baas, vrij soepel en zegt ze niets van de drie sloffen sigaretten omdat hij zegt dat we met zijn drieen zijn. Ze vinden natuurlijk niet wat ze zoeken. Dan kunnen we onze weg vervolgen. Op de luchthaven van Seattle gaat dat met een soort trein in allerlei talen, zelfs japans wordt vertelt waar je naar toe moet. De koffers moeten op een lopende band terwijl de trein in gaan om in de hoofdterminal opnieuw de koffers van de band te halen. Dan kunnen we naar het Deceptionpass autoverhuurbedrijf om onze auto op te halen. Het is een japanse auto met 6391 mijlen op de teller. Tegen twee uur nemen we twee kamers in motel 6 in Kirkland. Vlakbij het motel is een enorme supermarkt waar echt alles te koop is. We slaan wat drinken en chips in. Daarna storten we volledig in. We slapen enige tijd terwijl de tv kinderprogramma's uitzendt. Rond zes uur gaan we naar Denny's voor een heerlijk etentje. Alhoewel we daar wel van opknappen gaan we toch heel vroeg onder de dekens.

Dinsdag 25 juli

Als ik om half zeven uit het raam kijk schijnt de zon en staat er al een file richting Seattle. Op de tv zien we de "trafficwatch" die met een helikopter vlak langs ons motel vliegen om beelden van de file te brengen. Rond zeven uur hebben we een frisse douche genomen en gaan we kijken of de buurman ook al wakker is. Rob zat al heel lang te wachten, dus tijd voor een ontbijt. De zon schijnt nog steeds als we de eieren, spek en pannekoeken op hebben. We pakken onze tassen en gaan op weg naar Canada. De natuur onderweg is erg mooi. Er zijn veel bomen, vooral naaldbomen en zo af en toe komen we langs grote meren of de oceaan. Na een ruime twee uur rijden komen we bij de grens. Eerst moeten we bij een soort tolhuisje allemaal vragen beantwoorden over onze reis. Dan krijgen we een papier waarmee we ons moeten melden bij het kantoor van de imigratie. Als we alle drie een stempel in ons paspoort hebben kunnen we verder. Zo'n honderd meter. Daar is het visitor information centre. De folders die we uitzoeken zijn bijna niet te dragen. Verder maar weer. Het is nog een paar kilometer naar Vancouver als we achteraan sluiten in de file. Het begint zachtjes te regenen. Daarom besluiten we om eerst een rondvlucht te maken. Als onze piloot Gary vraagt hoelang we al in Vancouver zijn en wat we al hebben gezien kan hij ons antwoord niet geloven. We vragen of hij over de plekjes wil vliegen waar we naar moeten volgens hem. Als we alles gezien hebben landt hij zachtjes in de haven op het water. Watervliegtuig? DID IT.....
Het was een klein vliegtuigje met maar vier stoelen. Het was heel leuk om ook eens een keer te doen en het zeker niet eng. Vervolgens gaan we op zoek naar de totempalen in Stanley Park. De regen komt inmiddels behoorlijk naar beneden. Daarom gaan we niet lopend zoeken. Als we het hele park hebben doorgereden met de auto hebben we nog geen paal gezien. Omdat Gary ons niet kon vertellen of het zou blijven regenen (In Vancouver worden de mensen roestbruin.) besluiten we verder te gaan. De volgende stop is Capilano Suspension Bridge. Tom en Rob hebben de overkant met gemak gehaald en ik bijna...( iets overdreven ) Gelukkig hadden ze hier ook wat totempalen staan , zodat we die ook gezien hebben. Het weer wordt niet echt beter dus gaan we op zoek naar een kamer. Het wordt de Grouse Inn in een voorstadje van Vancouver. Als we alle folders hebben doorgekeken regent het nog steeds. Tijd voor een warme hap. Na enig zoeken vinden we een chinees waar je overdekt kan parkeren. Binnen gaat het er nogal amateuristisch aan toe. Tom krijgt als eerste zijn eten, daarna ik en na tien minuten krijgt Rob ook nog wat. Het smaakt allemaal wel goed. Alleen van de wontonsoep zouden de meeste mensen al vol zitten. Maar omdat we alleen maar hadden ontbeten lukte het ons best om ook de rest naar binnen te werken. Het is steeds harder gaan regenen dus na een spelletje topdobbel gaan we vroeg naar bed. In het donker lig ik nog wat te luisteren naar de neerstromende regen, maar ook ik ben toch snel van de wereld.

Woensdag 26 juli

De regen is de hele nacht doorgegaan maar we laten ons niet kisten door de "Vancouver liquid sunshine". Vroeg naar bed betekend ook weer vroeg ontbijten. Dat komt goed uit want we willen naar Vancouver Island vandaag. Bijna kan dat niet doorgaan omdat Tom een bord omver loopt waardoor ik gewond raak aan mijn been. Na het ontbijt bij Denny's gaan we naar Horseshoe Bay voor de ferry. We kunnen direkt doorrijden de Queen of Surrey op , en binnen vijf minuten zijn we los. De lucht breekt als we met de boot richting eiland gaan. Eenmaal op het eiland schijnt de zon zelfs af en toe. We gaan eerst naar Tofino omdat daar Whaling Trips zijn. Maar alle kamers zijn vol zodat we weer een groot aantal kilometers terug moeten om uiteindelijk in Port Alderny een kamer te vinden. The Riverside Motel is een nogal kitscherig aandoend geheel. Overal hangen plantenbakjes aan de muur en voor de kamers staan bankjes opgesteld. De enige kamer die nog over was is een grote familiekamer. Er is een slaapkamer en een zitkamer met een slaapbank. Naast de douche is er ook nog een keukentje waar we lekker koffie en thee kunnen maken. Best een aardige kamer dus. Maar je mag er niet roken zodat Rob steeds buiten op het bankje moet. De eigenaar van het motel weet een lekker restaurant. Als we daar aankomen verdenken we hem er van dat het familie is. Want de buitenkant is minstens even kitscherig met allemaal gekleurde lampjes langs de gevel. Het eten is echter ontzettend goed. Gelukkig hebben we niet geprobeerd om de "steak special" te verorberen. Dat zou echt te veel van het goede zijn geweest. Wie krijgt er nou een stuk vlees van 3 kilo weg binnen een uur? We kopen nog wat chips voor tijdens een spelletje Rummicub maar het eten was zo goed dat we zonder chips naar bed gaan.

Donderdag 27 juli

Om zeven uur zijn we alle drie onder de douche geweest en gaan we ontbijten in de mall. Als ons stevige ontbijt binnen is kunnen we vertrekken richting Victoria. Onze eerste stop is Chemainus. Dat plaatsje is bekend om zijn muurschilderingen. En dat is niet zonder reden. Zelden hebben we zo iets moois gezien. We kopen nog een t-shirt in een souvenirwinkel en dan gaan we verder. Het volgende bezienswaardige dorp is Duncan, vooral bekend van de totempalen. Eigenlijk valt het ons nogal tegen en we trekken dan ook al snel weer verder. Onderweg stoppen we nog op een parkeerplaats met een mooi uitzicht. Hier staat ook een totempaal die misschien nog wel mooier is dan wat we in Duncan hebben gezien. Eindelijk komen we dan in Victoria aan. Victoria is de hoofdstad van Vancouver Island. De naam is afkomstig van de engelse koningin Victoria en dat kun je wel zien ook. Het is net of je in engeland bent. De straten hangen vol met bloemenmandjes en de dubbeldekkers rijden af en aan. Al met al is het wel een mooi gezicht zeker nu de zon ook nog vrolijk schijnt. Als we de auto hebben geparkeerd gaan we eerst naar Chinatown. Daarna bezoeken we de innerharbour. Omdat we nog tijd zat hebben gaan we nog even naar binnen in het Crystalhouse. Vroeger was dit een zwembad in een soort glazen kas. Maar tegenwoordig zitten er allemaal vogels. Het is wel aardig om te zien maar we hebben sterk de indruk dat sommige vogels zich niet echt thuis voelen. In het gastenboek doen we dan ook een oproep om de grote vogels in een groter hok te plaatsen. Vervolgens gaan we naar Beaconhill. Het mooie uitzicht over zee doet ons besluiten om de scenic drive te volgen. Aan het eind van dag komen we bij een Super 8 Motel terecht. We eten bij een griek in Sydney. En gaan voldaan toch weer vroeg naar bed.

Vrijdag 28 juli

We zijn er al niet meer verbaasd over, alweer vroeg wakker en trek in een uitgebreid ontbijt. Tegenover het motel ligt een zeer engels uitziend restaurant. Het draagt de mooie naam : The Waddling Dog. Binnen is alles in oud engelse stijl ingericht. Het is erg gezellig en huiselijk. Het ontbijt smaakt zoals altijd weer goed. Als de koffie echt niet meer smaakt gaan we op weg naar de boot. We moeten even wachten maar we kunnen wel met de ferry van 9:00 mee naar Tsawwassen. Daarvandaan trekken we het binnenland in. Na een lange soms wat saaie rit komen we bij de Hell's Gate Airtram. In de folders zag dat er spectaculair uit, zo'n kabelbaan over de rivier tegen een stijle wand omhoog. Maar tot onze verbazing zijn wij boven... We nemen wel de kabelbaan naar beneden omdat we het autorijden even beu zijn. Beneden is er een interessante tentoonstelling over de zalm. Zalm is in dit gedeelte een van de meest gevangen en gegeten vissen. Als we bij het water staan te kijken en zien hoe hard dat voorbij raast kan je niet geloven dat een simpele vis daar tegen in kan zwemmen. Maar ze worden hier en daar wel door de mens geholpen. Er zijn speciale zalmtrappen aangelegd bij dammen en andere door de mens gemaakte obstakels. Na een verfrissend drankje vervolgen we onze weg. In Kamloops nemen we een kamer in de Alpine Inn. We eten bij een Chinees-Japans restaurant. Behalve de schezuan beef is alles er lekker. Na het eten wandelen we nog wat door het plaatsje. We komen in een park wat mooi aan twee rivieren ligt. Daar genieten we van de zonsondergang. Het begint bijna eentonig te worden maar we zijn alweer moe van een lange dag en gaan vroeg naar bed.

Zaterdag 29 juli

Het ontbijt nemen we in een groot restaurant, waar de bussen met toeristen net zijn vertrokken. Zodoende is het er lekker ruim en rustig. Als we voldoende koffie naar binnen hebben vertrekken we richting Jasper. Al snel begint het te regenen. En dat blijft ook zo tot we in Jasper zijn. Daarom besluiten we gelijk maar een kamer te zoeken. Dat gaat dus niet zo makkelijk. Uiteindelijk vinden we 1 kamer waar we met zijn drieën moeten slapen. Alleen kunnen we er nog niet in. Daarom gaan we even wat winkeltjes kijken. De regen komt nog steeds hard naar beneden. De winkels vallen nogal tegen. Gelukkig krijgen we al snel wel de sleutel van de kamer zodat we een spelletje kunnen doen. Als het tijd voor het avondeten is giet het zo hard dat we niet verder gaan dan het restaurant van het hotel. Het eten is er goed maar het is er wel erg druk. De man met de pepermolen heeft amper tijd om 'two twists' te geven. Bij het afrekenen aan de kassa staan er twee scandinavische mannen voor mij. De vrouw achter de kassa vraagt of ze uit Holland komen omdat iedereen daar lang is. Het is een vreselijke teleurstelling als ze er achter komt dat niet die lange man maar ik uit Holland kom. Als we buiten komen is de lucht een stuk opgeklaard. We maken nog een ommetje. Er ligt nieuwe sneeuw op de bergen rond Jasper.

Zondag 30 juli

Na het ontbijt gaan we via de Icefields Parkway naar het zuiden. Onze eerste stop is een waterval. Vanwege de vele regen gisteren is het een spektaculair gezicht. Bij de volgende waterval stoppen we weer, maar dan hebben we wel genoeg watervallen gezien voor vandaag. Af en toe stoppen we even langs de weg om van de mooie uitzichten te genieten. Gelukkig is er niet zo veel bewolking als gisteren en kunnen we de bergen vrij goed zien. Dan komen we bij de Columbia Icefields. Met een snowmobile ( eigenlijk een bus op rupsbanden) maken we een tour de gletscher op. Dat is erg mooi om te zien. De gletscher is van dichtbij heel anders dan van veraf. Er zitten grote spleten in het ijs en er stromen overal kleine beekjes smeltwater. Na een kwartiertje op het ijs moeten we weer terug. Gletscherwandeling? DONE IT...... Verder naar het zuiden maar weer.
Na een korte rit zien we ineens een heleboel auto's langs de kant van de weg staan. Daar moeten we meer van weten. We sluiten achteraan en lopen met de camera in aanslag naar voren. Er zit een zwarte beer in de struiken van de bessen te snoepen. Tom maakt wat foto's en we stappen weer in de auto. Zwarte beer? SEEN IT..... We stoppen nog een keer in het park. Bij het Peytonmeer. Het is een flinke wandeling heuvel op maar het uitzicht is het wel waard. Aan het einde van de middag komen we in Calgary aan. We nemen een kamer in de Budget Inn en gaan op zoek naar een leuk restaurantje. We vinden de Sizzling Wok, een maleis restaurant. Ze hebben ongelofelijk lekkere saus. Ik probeer bij de serveerster de ingredienten los te krijgen. Maar ze schrikt zo van het feit dat ik de kruiden en specerijen bij hun maleise naam dat ze weigert om het geheime recept te vertellen. Als we terug naar het motel gaan is de lucht wolkenvrij.

Maandag 31 juli

We schrikken om half acht wakker... Snel onder de douche. Ontbijt bij Denny's. Daarna verlaten we Calgary. Langs de highway doen we nog wat boodschappen om onze laatste canadese dollars kwijt te raken. We stoppen bij Head Smash In Buffalo Jump. Dat is een museum dat geheel door indianen wordt gerunt. Er is een tentoonstelling over de manier waarop de indianen bizons vingen. Het museum ligt op een natuurlijke klif die de indianen als een soort valkuil gebruikten. Een drijfploeg zorgde ervoor dat de kuddes in paniek over de rand sprongen. Beneden stonden andere indianen de bizons op te wachten en als ze nog niet dood waren door de val werd hun kop ingeslagen. Dit was meestal een gebeurtenis die door verschillende stammen gezamelijk eenmaal per jaar werd uitgevoerd. Zodat er weer vlees en huiden genoeg waren voor de komende winter. Ik stel voor om een 'improved road' te nemen naar de us-border. Waar improved voor staat is ons niet duidelijk en ik moet het nog tijden horen dat we over deze grintweg zijn gegaan. Maar de bezienswaardigheden zijn wel de moeite waard. Eerst stoppen we bij een nieuwe dam waar een tentoonstelling over de bouw is gemaakt. En daarna ook nog even bij een aantal zeer moderne windmolens waarvan er een is ingestort. sneeuwgeiten Plotseling staan we voor de grens. De Canadezen laten ons zo doorrijden. En de amerikanen bladeren alleen maar even de paspoorten door. Als we de grens enkele mijlen achter ons hebben gelaten gaan we Glacier Park in. Het park bestaat in principe uit 1 weg van oost naar west over een bergrug. Er zijn mooie uitzichten en we zien er nog wat sneeuwgeiten. (weer een kruisje voor SEEN IT). Een paar mijlen buiten het park ligt Kalispell. We nemen een kamer bij Aero Inn, wat zoals de naam al doet vermoeden bij een klein vliegveld ligt. Bij de balie adviseren ze ons om te gaan eten bij de Bulldog. Dat is een ierse pub. Het vlees is erg goed en het bier wordt met de slok lekkerder.

Dinsdag 1 augustus

Vandaag gaan we weer verder naar het zuiden. We stoppen bij een bisonreservaat. We hebben mazzel want de bisons steken in grote kuddes de weg over. Vandaag is het eindelijk de hele dag zonnig en meteen is het bloedheet ! Daarom stoppen we vroeg. In Butte nemen we twee 'vakantiewoningen' in het Mile Hi Motel. Er is een zwembad en we zijn de enige drie die er gebruik van maken. We eten in een restaurant annex casino : Joselyn. Het eten is erg goed en nog goedkoop ook. Na het eten gaan we nog even zitten op het grasveld voor onze woningen. De highway is ongeveer 5 meter verder. De vreemdste auto's komen langs. Erg populair is een neon verlichting onder de auto. Ook wordt met zo'n neon buis de nummerplaat mooi omlijst.

Woensdag 2 augustus

Vandaag gaan we richting Yellowstone. Dat is een nog een aardig eindje rijden dus maken we nog wel een paar stops. Allereerst stoppen we bij de Lewis en Clark Caverns. Vanaf het parkeerterrein is het een flinke wandeling naar de grot. En alsof dat nog niet erg genoeg is is het ook nog omhoog... Rob is enkele minuten eerder bij de grot dan ik. Maar ja, er was onderweg ook wel heel veel moois te zien. In de rotsen waren fossielen te zien en overal stonden borden met uitleg. De grot zelf was niet echt spectaculair. In de beginjaren nam elke bezoeker een stukje druipsteen mee. Later is er veel verwoest toen er iets mis ging met het maken van een tunnel die de uitgang moest worden. We gaan weer verder.
Als we een bordje zien naar het 'eartquake information centre' slaan we af. Op deze plaats is in augustus 1959 bij een aardbeving een halve berg ingestort. Doordat het puin een riviertje blokkeerde kwamen veel kampeerders om in de overstroming die daar op volgde. Nu is er een nieuw meer gevormd op deze plaats. In het centrum staat een seisomograaf waarop je kan zien dat het nog steeds niet helemaal rustig is. Verder is er een tentoonstelling met grote foto's van voor en net na de ramp. We vervolgen onze weg en gaan voor korte tijd door Idaho. Aardige mensen... Als we in West-Yellowstone aankomen gaan we eerst naar het Grizzly Dicovery Centre. Het kaartje is de hele dag geldig en je mag in en uit lopen. Nu is er een jonge beer buiten. Die is als wees gevonden en hier in het centrum opgegroeid tot al best een aardige jongen. De anderen komen later pas naar buiten omdat ze niet allemaal tegelijk buiten kunnen. Dan gaan we eerst maar ons hotel opzoeken en de kamers bekijken. Die zien er goed uit. Voor we weer terug gaan naar het GDC besluiten we nog even wat fastfood te nemen. Wisten wij veel .... Ze hadden het beter slow food kunnen noemen. De grote beren zijn heerlijk buiten aan het spelen en eten aan het zoeken wat door de verzorgers is verstopt. Een van de verzorgers komt nog een lezing houden over de grizzly. Ze vertelt dat de beren in het centrum niet in winterslaap gaan omdat ze de hele winter worden gevoerd. Ze zegt dat ze dat doen omdat beren in winterslaap ziek kunnen worden zonder dat de verzorgers dat merken. Maar ik heb het vermoeden dat het is omdat er anders een half jaar lang geen bezoekersgeld binnen komt. Want naar slapende grizzly's komt natuurlijk niemand kijken. Ook heb ik zo mijn vraagtekens bij het 'natuurlijk' opvoeden. Als de beren een belletje horen gaan ze naar binnen omdat daar eten is! Over eten gesproken, ik lust wel wat. We willen graag chinees eten maar in heel West- Yellowstone is er geen chinees volgens de yellowpages. De 'Old Trapper Inn' is het komende half uur vol. Dan maar naar de italiaan : vol. Plotseling zien we ergens op een muur een spandoek met : now american and chinese food. Dat valt dus goed tegen. Ik weet niet waar de kok heeft leren koken maar zeker niet in China . Jammer genoeg doet een soort jusachtige saus alle smaak verloren gaan.

Donderdag 3 augustus

Ontbijt in het hotel. We doen nog wat boodschappen aan de overkant en dan gaan we eindelijk Yellowstone in. We beginnen met de upperloop. Eerst zien we wat thermische activiteit in het Norris-bassin. Er is juist deze dagen enige verstoring in het patroon van de geysers. Er ontstaan onverklaarbare veranderingen en de geysers gedragen zich onvoorspelbaar. Sommige heldere bronnen worden zomaar modderig en er zijn geysers die meer dan twee keer zo snel spuiten dan normaal. Elk jaar is er zo'n periode en de deskundigen hebben er nog geen verklaring voor. We wachten totdat een grote geyser gaat spuiten en dat is echt wel de moeite waard.

Onze volgende stop is bij Mammoth Hot Springs. Daar zijn prachtige kalkterrassen gevormd door een kalkhoudende bron. We vervolgen onze weg en komen langs Tower Falls. Een aardige waterval maar langer dan tien minuten kun je er niet doorbrengen. We houden onderweg een lijstje bij van wild dat we hebben gezien. Coyote - Ganzen - Elk (een soort hert) - Moosse(eland)- Squirrel (grondeekhoorn). We besluiten na het eten nog eens terug te gaan. We eten bij de Old Trappers Inn. Gelukkig is er plaats op het binnenplaatsje zodat we buiten kunnen eten. We rijden het park weer in. We zien nog wel een aantal dieren maar het valt toch een beetje tegen. Als we niet vreselijk gelachen hadden om een busje wat bijna op zijn kant ging was de avond zelfs een beetje saai geweest. Het wordt donker en we gaan terug naar het hotel. Alle parkeerplaatsen zijn vol. En als we wat rondrijden komt er iemand naar ons toe die code van de garage geeft: 6935. De garage blijkt bijna leeg. Tegen half elf liggen we in bed naar de tv te kijken.

Vrijdag 4 augustus

We ontbijten weer in het hotel. En direkt daarna gaan we het park weer in. Vandaag nemen we de lowerloop. Eerst langs de canyon en via het meer naar Old Faithfull . We hebben de oude geyser twee keer zien spuiten. De tweede keer ging hij veel harder en langer dan de eerste keer. We kunnen weer strepen in het lijstje: Bald eagle - Pelikaan - Bizon - Eland op de weg. s'Avonds weer bij de Trappers gegeten. Daarna zijn we op souvenirjacht gegaan. Maar we hebben alleen maar t-shirts gekocht.

Zaterdag 5 augustus

Ontbijt in het hotel. De serveerster wist al of we koffie of thee wilden. Zelfs de eieren en spek kon ze al voorspellen. Via Yellowstone en Grand Teton gaan we naar het zuiden. We maken nog een paar fotostops bij de Tetons. Dat is een hoge bergketen. We rijden door naar Fossil Butte. Dat is een gebied waar heel veel fossielen zijn gevonden. In het visitor centre is een tentoonstelling over fossielen en een videovoorstelling. Via een uiterst saaie weg komen we in Evanston. Bij de Prairie Inn nemen we twee niet zo dure kamers. Als we deur open doen weten we niet wat we zien. Het einde van de kamer is bijna niet te vinden. Maar als we dan toch aan de andere kant komen is er daar een deur die in een gang uitkomt. Via deze gang kan je bij de receptie komen en er staan frisdrankautomaten in de gang. Als je dan terug wilt naar je kamer is dat makkelijk te vinden omdat er een gekleurd licht naast de deur brandt. Omdat we nog geld nodig hebben gaan we het centrum van Evanston in. We vinden een bank, maar wat een pech... Rob moet een dollar betalen om geld op te kunnnen nemen. Eindelijk zien we weer eens een Chinees restaurant. We gaan 'niet roken' zitten maar dat was wel wat ongezellig. We zijn de enigen in deze kamer alle andere gasten zijn 'roken' gaan zitten. Als we terug zijn bij het motel gaan we nog even buiten zitten omdat het heerlijk weer is. Vlak bij is een fair en we genieten zo nog even mee van de muziek.

Zondag 6 augustus

Vanmorgen iets later op (8 uur), omdat het zondag is. We gaan naar Salt Lake City. Onderweg stoppen we bij Devils Slide. Dat is een door erosie ontstane stenen glijbaan. Na de foto rijden we weer verder. Het is warm in de stad. Te warm. We bezoeken de tempels en besluiten naar Antilope Island te gaan op deze rustdag. Daar is het echter ook te warm. Dus op zoek naar een motel met een zwembad. De hele middag doen we niets anders dan in het water, uit het water, in het water. Na al het drinken hebben we inmiddels ook wel trek in wat te eten. In restaurant 'The Other Place' serveren ze goed grieks eten. Als we terug gaan is de stad en vooral Templestreet mooi verlicht. We maken nog wat foto's en terug naar de airco. De eerste dagen van onze vakantie was niet alles met elke dag regen maar 40 graden is ook niet wat we willen.

Maandag 7 augustus

Gewone tijd op. We ontbijten bij Denny's. Daarna trekken we naar het westen. Eerst rijden we een eind langs het zoutmeer maar langzamerhand verandert dat in meer zout. Net voor de grens met Nevada ligt de Bonneville zoutvlakte. Hier worden allerlei snelheidsrecords gezet. Er zijn filmopname bezig op de zoutvlakte. Daar moeten we meer van weten en we gaan dan ook even kijken. Het is de opname van een reclame voor campers. Omdat dat niet bijster interressant is proberen we zelf nog even een snelheidsrecordje te zetten. Het zout spuit onder de wielen van daan en de auto begint wat te glijden maar harder dan 105mph gaan we niet. Als we Nevada inrijden gaat de klok een uur terug. Het stuk in Nevada is erg saai. En we zijn dan ook blij dat we in Jackpot aankomen. Daar nemen we twee kamers in de Horshu Inn. De rest van de middag brengen we door bij het zwembad. Dan wordt het tijd om een gokje te wagen in de casino's. Gelukkig kan je daar ook een hapje eten want we zijn niet meer achter de gokkasten van daan te slaan. Tenminste zolang we nog kleingeld hebben. Er loopt wel een mannetje met wisselgeld rond, maar we kunnen ons inhouden en wisselen maar een keer.

Dinsdag 8 augustus

Het wisselgeld van het ontbijt gooien we nog in een machine maar geen jackpot. Het wordt tijd dat we Nevada verlaten voordat we al ons geld vergokken. Gelukkig zitten we vlak bij de grens met Idaho. Maar het eerste gedeelte van Idaho is helaas net zo saai als Nevada gisteren. We zijn al blij als er een bord met 'flagman ahead' staat. Dan gebeurd er tenminste wat. Maar bij de derde keer noemen wij ze al 'stopman'. Want als we de vlag in beeld krijgen wordt direkt het stopbord opgehouden. Uiteindelijk bereiken we Craters of the Moon. Dit is een groot gebied met lava. Deze lava is van een uitbarsting ongeveer 2000 jaar geleden. In het visitor centre zien we dat er op deze plek om de 2000 jaar zulke uitbarstingen zijn...... Nou zijn we op de did it; done it -tour maar een vulkaanuitbarsting? We wagen het er toch op en gaan een stukje lopen om de lava wat beter te bekijken. Er zijn verschillende soorten lava. Afhankelijk van de temperatuur en de snelheid van afkoelen ontstaan er verschillende strukturen. Een mooie en interressante wandeling dus. We gaan verder naar Boise. Daar stoppen we bij de Shilo Inn Riverside. Er is een binnenzwembad en daar spartelen we wat rond tot het tijd is om te gaan eten. Vanavond weer chinees. Het is niet echt druk, we zijn de enigen. Maar het eten is heerlijk. We gaan op zoek naar een supermarkt. Het lijkt wel of in heel Boise geen supermarkt is. Na lange tijd vinden we toch nog een kleine winkel in een buitenwijk met mooie huizen. Terug in het motel is er weer niks op tv dus huren we een video : Cool Runnings.

Woensdag 9 augustus

We gaan eerst ontbijten bij Denny's. En dan trekken we weer verder naar het westen. Al snel rijden we Oregon binnen. We komen langs een grote huifkar die de tocht van de eerste pioniers die Oregon gingen bevolken moet symboliseren. En dan ineens veranderd het landschap. In plaats van alleen maar groene vlaktes zien we nu bomen en zelfs bossen. We maken een leuke tussenstop bij John Day Fossil Beds, een oud huis met een veranda doet dienst als visitors centre. Het ziet er zo idilisch uit dat ik er bijna wil blijven. Maar we gaan toch verder. In Sisters zijn we het zat en nemen twee kamers in Comfort Inn. We eten in een hotel waar ze zeer goed kunnen koken. Achter het motel staan tuinstoelen en een tafel buiten waar we nog een paar spelletjes spelen voordat we naar bed gaan.

Donderdag 10 augustus

Na het ontbijt in Sisters gaan we westwaards via een scenic byway.Het weer wordt al snel slechter en voordat we het door hebben zitten we in de wolken. Er valt dus niet echt veel scenics te beleven. We komen langs een enorm lavaveld. We stappen uit de auto en vrijwel direkt weer er in. Als we een jas aan hebben proberen we het nog een keer. Maar het is zo vreselijk koud dat we alleen het infobord lezen en dan snel weer in de verwarmde auto gaan.Verder gaat de weg door grote bossen en uiteindelijk komen we bij de oceaan terecht. Dan is het nog steeds miezerig. De middagtemperatuur ligt 10 graden lager dan gisteren. Niet echt strandweer.... Daarom bezoeken we de Sealion Cave. Dat is het grootste gat in Amerika dat door de zee is gevormd. Binnen zitten veel zeeleeuwen en verschillende soorten vogels. Als we alles hebben bekeken gaan we met de lift weer naar boven. We lezen op een bord dat er kleine groepjes walvissen ook zomers hier voor de kust blijven. De rest van de middag turen we met verrekijkers over het water. Niets. In Waldport stoppen we bij de Bayshore Inn. Een strandwandeling moeten we afbreken vanwege de regen. Maar als we op onze kamers terug zijn zien we dat er in de door eb drooggevallen baai allemaal zeeleeuwen liggen. Een prachtig uitzicht dus. We eten bij Gally Ho. De naam is niet slecht gekozen de kok ziet er als een echte zeeman uit. De soep van de dag is snert! Het is weer wat opgeklaard en we gaan toch nog een uurtje op het strand wandelen.

Vrijdag 11 augustus

Tijdens het ontbijt hebben een prachtig uitzicht over de baai, waar de zeeleeuwen en de robben lekker liggen te luieren. We zijn pas een dag aan de kust van Oregon maar wat we gehoord hadden is waar. Het is mooi. We trekken verder naar het noorden. Na 16 mile komen we in Newport aan. De 'Undersea Gardens' gaan om negen uur open. Dat is niet al te lang meer wachten. Als we naar binnen kunnen blijkt het het wachten wel waard. Het aquarium ligt 3 meter onder water. De ruimte ziet er uit als een scheepswrak. Een duiker laat het een en ander van de vissen zien. Zo leren we ook nog wat. Omdat een kaartje voor drie attracties korting geeft gaan we ook naar 'Wax Works'. Niet alle wassen beelden lijken exact op de personen maar het is toch wel leuk om te zien. Als derde is "Ripley's Believe It Or Not" aan de beurt. Een soort museum vol rare maar ware dingen. Als we terug gaan naar de auto zien we een 'Whale Watching Tour'. We kunnen niet meer met de middagtour mee en boeken daarom maar om 18:30 uur. Dat betekent dat we op zoek moeten naar een kamer. Bij de Shilo Inn zijn nog twee kamers met oceaan zicht vrij. Alleen kunnen we er nu nog niet in. Daarom gaan we een paar uur op het strand spelen. Gelukkig is het een stuk beter weer dan gisteren. We spelen wat met een frisbee maar de koude golfstroom zorgt ervoor dat zwemmen niets wordt. Nadat we de sleutel van de kamers hebben opgehaald gaan we nog even een hamburger halen voordat we aan boord moeten. Terwijl we weglopen bij het motel zien we nog net een 'spuiter'. De boottocht wordt een succes met verschillende 'sightings'. Spuiters en klappende staarten en nog een mooie zonsondergang ook. Alweer een kruisje op ons lijstje : Walvis. We halen nog een BigMac tegen de honger en gaan dan naar bed om van alle gebeurtenissen te dromen.

Zaterdag 12 augustus

Ontbijt in het restaurant van het motel. Het is goed dat er spelletjes solitair stonden want anders hadden we nu al scheel gekeken van het turen. We weten nu dat ze er zijn (ergens...) Vandaag gaan we verder naar het noorden langs de mooie kust van Oregon. Af en toe maken we een stop voor een mooi uitzicht. Dan komen we langs een strandje waar de vissersbootjes net binnen komen. Ze maken flinke vaart en komen zo het strand opzeilen tot ze vast liggen in het zand. Weer een stukje verder zijn paragliders van een klif aan het springen. Tenminste dat willen ze. De een heeft er meer moeite mee dan de andere, maar uiteindelijk springen ze wel alle twee. Tegen 5 uur komen we in Astoria aan. Hier is de grens met Washington. Maar hoe we ook zoeken alle motels zijn vol. Ook in de eerste plaats terug naar het zuiden is alles vol. Daar geven ze het advies naar het noorden te gaan, omdat verder naar het zuiden ook alles vol zou zijn. Maar alle plaatsen in Washington waar we langs komen : NO VACANCY. Pas in Hoquim is er plaats bij het Snore + Whisker Motel. Het is inmiddels al tegen negenen dus tijd om snel wat te eten. Het eerste restaurant wat we zien is toevallig chinees. Het eten i s heerlijk en ze hebben tsingtao bier! Als we terug komen bij het motel zien we pas dat de kamers niet zo bijzonder zijn. Er is een koelkast maar die maakt meer lawaai dan koelte. De TV werkt ook niet zo best en slechts twee kanalen zijn zonder ruis te ontvangen.Overal hangen vriendelijke briefjes over het licht uit doen, de sleutel terug brengen enz. Alle briefjes eindigen met : "anders wordt de manager boos." Maar we mogen vast nog wel een spelletje topdobbel doen zonder dat we straf krijgen omdat we de rust verstoren. Dat mag namelijk ook al niet, anders....

Zondag 13 augustus

We gingen eerst in oostelijke richting en bij Tacoma naar het noorden. Zonder dat we het van te voren wisten kwamen we langs de U.S.S. Missouri. Dat is het schip waarop de overgave van Japan in WO II is getekend. (The most historic ship in the world ) Toevallig was het ook nog gratis te bezichtigen. Dat deden we natuurlijk. Bij Port Townsend moesten we ruim 2 uur wachten op de ferry. Als we van de politie een auto moeten opschuiven is Tom even niet in de buurt. Ik neem plaats achter het stuur. De stoel krijg ik niet naar voren, maar zo erg kan dat niet zijn voor zo'n klein stukje. Als ik moet afremmen van ong. 10 km/u naar 0 schiet Rob bijna met zijn hoofd door de voorruit. Misschien volgende keer toch maar de stoel verzetten. De overtocht duurt maar 30 minuten. Aan de overkant is het erg mooi. Vooral Deception Pass, een smalle strook water tussen twee stukken land. Het oceaanwater moet zich door deze vernauwing persen bij eb en vloed. Zodoende staat er altijd een sterke stroming. In Arlington nemen we twee kamers in The Arlington Motor Inn. We gaan lekker italiaans eten. De serveerster is wel wat verbaasd als we een pizza per persoon bestellen, maar dat kan ons niet schelen. We spelen nog een spelletje en gaan dan lekker slapen nu het nog kan. (voor Sleepless in Seattle).

Maandag 14 augustus

Na het ontbijt gaan we richting Everett. Daar bespreken we een Orca-cruise voor morgen. Bij het informatiecentrum vertellen ze ons dat als je bij Boeing wil kijken er een first come first served systeem is. Dat betekend dat we daar om uiterlijk acht uur hadden moeten zijn om vandaag nog aan de beurt te komen! Dan maar een motel zoeken. Het w ordt een Motel 6 , waar ze erg verbaasd zijn dat iemand die in zo'n slee rijdt zo goedkoop wil slapen. We besluiten vandaag een scenic drive te maken. We stoppen o.a. bij Deception Fall maar niet in Leavenworth. Als we een beiers dorp willen zien gaan we wel naar Beieren. De Snoquiam fall is wel een mooie stop. Deze waterval is ook gebruikt in de serie twin peaks. Jammer genoeg is het weer eens gaan regenen. Dus terug naar Everett. Dat Everett niet makkelijk in elkaar zit blijkt wel als het ons drie kwartier kost om de chinees te vinden. Morgen moeten we vroeg op voor onze boottocht, dus vroeg naar bed.

Dinsdag 15 augustus

De hele nacht heeft het gegoten van de regen maar als we opstaan is het gelukkig droog. Om half zeven gaan we al ontbijten. Vakantie ?? Als we in de haven van Everett aankomen zijn er al heel wat mensen. De boot zit net niet helemaal vol. Er is ook een biologe aan boord die van alles verteld over de dieren die we zien. En dat zijn dus niet alleen vissen. Er vliegen bijzondere vogels en op een eiland lopen vrij zeldzame herten. Het begint al als we de haven nog maar net uit zijn. Op een boei rust een Californische zeeleeuw. Die hoort hier niet thuis, maar in de warmere wateren van Californie. Goed bedoelende biologen hebben het beest terug gebracht. Maar tot ieders verbazing dook hij korte tijd later weer op in Everett. Nu laten ze hem maar lekker zitten. Het eerste stuk naar Friday Harbour is een vrij rustig stuk. Er valt een klein buitje. Maar als we het mooiste stuk doorgaan kunnen we weer buiten kijken. Deception Pass is op het water nog mooier dan vanaf land. Het water stroomt met een snelheid van 7 knopen door de smalle opening tussen de twee stukken land. De boot waar wij opzitten kan wel 21 knopen (=24 miles) varen, dus we komen er wel tegenin. Maar het kost wel moeite. Bij Friday Harbour gaan verschillende mensen van boord om daar te lunchen en winkelen. Dan begint het 'whale watching' pas echt. Via de radio is er bericht gekomen dat er een pod is gezien. We zetten koers naar de genoemde plek. We hebben geluk het is een grote pod met orka's in alle maten. We zijn niet de enigen die er opaf zijn gekomen. Tussen de orka's varen kleine rubberbootjes en ook een aantal kano's. Wij moeten met onze grote boot iets verder van de groep blijven om ze niet te storen. De biologe heeft inmiddels ontdekt dat dit de L-pod is. Op dit moment zijn in deze buurt de J , K , en L pod. In de boot zijn boeken aanwezig met tekeningen van alle leden van die pods. Alle orka's hebben een naam en ze zijn te herkennen aan de vorm van hun vinnen. Elke keer als er weer een andere te zien is krijgen we de naam en een eventueel verhaal te horen. De orka's zijn er erg speels. Ze springen uit het water en maken de mooiste draaien. Een orka houdt de bemanning van een klein bootje voor de gek door eerst aan de ene kant even boven water te kijken, en als dan iedereen daar met de kamera klaar staat komt hij aan de andere kant boven. Voor ons gevoel moeten we veel te snel terug naar Friday Harbour. Als we daar de rest van de mensen weer hebben opgepikt gaat iedereen tevreden zitten dommelen. Opeens is er opschudding , de J-pod is gezien. Voor, naast, achter de boot je weet niet waar je kijken moet. Op slag is iedereen weer alert. De kamera's lopen en de oh's en ah's worden gevolgd door enthousiast applaus. Orka ?....SEEN IT Terug in Everett zoeken we een flinke tijd maar dan vinden we toch een leuk restaurantje. Giovanni met echt italiaans bier... Dat het een echt italiaans restaurant is blijkt wel uit het feit dat ze de salade na het hoofdgerecht serveren. Niet echt smakelijk maar wel echt italiaans. Nog een spelletje topdobbel en moe maar voldaan gaan we naar bed.

Woensdag 16 augustus.

Vanochtend hadden we ons zelf beloofd dat we zouden uitslapen. Dus om acht uur aan het ontbijt. Hierna richting Seattle. Allereerst 'doen' we de spaceneedle. De hele stad gezien in 15 minuten. Daarna met de monorail naar downtown. De bestuurder van de monorail was enorm grappig. Nadat de deuren gesloten waren heette hij iedereen welkom in de nonstop trein naar Los Angelos. Lachen ? Via de markt waar de vissen door de verkopers door de lucht worden gegooid naar het omnimax theater. Daar zien we een film over de explosie van mount St. Helens in 1980.Met een trammetje gaan we langs de waterkant tot aan de zijstraat van de space needle. Alleen nog even naar rechts lopen dachten we. Maar de straat loopt stijl omhoog! Bij de space needle is een soort kermisachtig park. Hier nemen we nog wat te drinken en een patatje. Met de auto gaan we naar Kirkland. Daar kopen we souvenirs voor thuis en nemen twee kamers in de Silvercloud Inn. Onze laatste avond gaat in. Voor de laatste keer chinees. Het eten was er goed maar ze serveren japans bier... Als we terug gaan naar de auto regent het weer eens en nog hard ook. Gelukkig wordt het vanaf morgen een stuk beter weer, droog en veel warmer. Volgens de weerman is de 17 graden van vandaag een laagte record voor 16 augustus.

Donderdag 17 augustus.

Vandaag ontbijten we echt laat. Nadat we de auto hebben volgetankt gaan we naar het vliegveld. Het is echt voorbij. Seattle, Vancouver, Victoria, Calgary, Butte, Yellowstone, Salt Lake City, Boise, Oregon Coast.................

     DID IT.....
        DONE IT .....
           SEEN IT .....
                   in 1995