Geen tijd om het hele verhaal te lezen? Bekijk direct de korte film

Lapland 2008
deel 1, Hetta en de huskytocht.


Zaterdag 1 maart 2008

Het stormt en af en toe valt de regen met bakken uit de hemel. Maar het is pas drie uur, nog even omdraaien. Om half vijf gaat de wekker. Snel onder de douche, kopje thee, bakje yoghurt en op naar Schiphol. Ondanks de voorjaarsvakantie kunnen we redelijk dichtbij de bus parkeren. Gisteren hebben we al op internet ingecheckt, maar dat gaat niet echt sneller bij de balie. Alles wordt in de computer gecontroleerd en de steward schrijft vier het gatenummer op de door ons uitgeprinte instapkaarten. Als we bij gate B11 aankomen komt er direct een bekend gezicht onze richting op lopen. Michel (van de Suriname reis) gaat met het dezelfde vlucht naar Helsinki. Maar daar scheiden onze wegen, hij gaat met een Djoser groep richting Inari. Door de harde wind zijn er veel vertragingen op Schiphol en ook wij vertrekken een half uur te laat. Als we vaart maken op de runway krijgt het vliegtuig een paar harde rukken naar links, maar de piloot weet het goed te corrigeren en we stijgen zonder problemen op. Met een paar flinke schokken zien we Schiphol onder ons verdwijnen. Later vertelt de piloot er tijdens onze start windvlagen van 90 km/uur zijn gemeten. Al snel wordt er een uitgebreid ontbijt geserveerd. En niet veel later komen ze al weer langs of we wat willen drinken. Goede service dus. In Helsinki staat ons volgende vliegtuig al klaar, aan de gate naast die waar wij aankomen. Gelukkig hebben we nog wel een half uurtje om de benen te strekken. Finnair heeft op binnenlandse vluchten geen gereserveerde stoelen dus we besluiten om op tijd in te stappen. Achteraf waren er stoelen genoeg, maar we hebben wel een rijtje van drie voor ons tweetjes. Jammer dat het maar vijf kwartier vliegen is naar Kittilä. De wereld onder ons is wit en als de piloot de camera onder het vliegtuig aanzet zien we dat de landingsbaan ook niet helemaal sneeuwvrij is. Terwijl naar het aankomstgebouw rijden zien we dat er geen slurven zijn. Dat zal gelijk wennen zijn, -12 graden staat op de boardcomputer. Jas aan, muts op en lopen maar. Als we de tassen hebben lopen we door de glazen deur direct tegen onze taxichauffeur aan. Hij spreekt geen engels, maar hij maakt ons duidelijk dat we kunnen instappen in zijn busje. We zijn de enige gasten die naar Hetta gaan. Het is een mooie bus maar de airco werkt niet zo goed. Het is te warm en erg droog. De 150 km naar Hetta gaan door een mooie omgeving. Bossen, bevroren meren en sneeuw, heel veel sneeuw. We gaan twee keer naar rechts en dan zijn we na een kleine twee uur in Hetta bij hotel Hetan Majatalo. De eigenaresse Tiina ontvangt ons hartelijk. Als we de bagage op de kamer hebben gedropt krijgen we terwijl we het programma voor de komende week doorspreken een heerlijke warme chocolademelk met mintlikeur. Alles is tot in de puntjes geregeld deze week. Er zitten zelfs kaartjes voor het naturecentre en het sneeuwkasteel bij. Die kunnen we morgen op onze vrije dag bezoeken. Nu hebben we nog even tijd om de lokale supermarkt te bezoeken en de "kicksledges" te proberen. Om 6 uur is er eten. Een uitgebreid buffet met salades, zalmsoep een stuk vlees, een toetje en koffie / thee met een koekje. We zijn moe van de reisdag en gaan lekker op bed naar de tv liggen kijken.

Zondag 2 maart 2008

Lekker lang geslapen. Het ontbijt is tussen half negen en half tien, thuis zouden we dat veel te laat vinden. Het is buiten nog iets witter geworden, sterker nog het sneeuwt nog steeds licht. Als we na het ontbijt langs de receptie terug lopen roept Tiina ons. Ze heeft een waterkoker voor op de kamer. Fijn, we nemen dan ook eerst nog maar een bakkie koffie. Dan is het tijd om Hetta te gaan verkennen. Er is niet echt veel te zien in dit dorp. We beginnen bij de kerk, volgens de inwoners de mooiste kerk van heel Lapland. Van binnen is de kerk wel aardig, vooral de mozaïek met rendieren en Sami achter de preekstoel. Maar als dit de mooiste kerk is hoeven we verder geen kerk meer te bezoeken. Natuurlijk lopen we ook even langs het kerkhof. Bijzonder om te zien dat sommige stenen volledig onder de sneeuw verdwenen zijn terwijl ernaast een kaarsje staat te branden. We lopen naar de rand van het bevroren meer. Het is een witte vlakte met daarop een aantal ski- en sneeuwscooter paden. We moeten tegen de wind in en omdat het ook nog steeds sneeuwt besluiten we via de weg te lopen, net iets warmer. Het is ongeveer twee kilometer rechtuit en dan zijn we bij het naturecentre. Er zijn een paar interessante tentoonstellingen over de natuur in Lapland en over de Sami. In de hal staat een echtpaar met houtsnijwerk. We herkennen ze van het ontbijt in het hotel. Ze proberen ons van alles te vertellen maar wij verstaan er niet echt wat van. De dame van het museum komt ons te hulp en vertaalt een paar dingen. Na het naturecentre lopen we terug naar het ijskasteel. Het is niet echt heel bijzonder maar omdat we toch kaartjes hebben kijken we even binnen en dan valt het eigenlijk best wel weer mee. Er zijn leuke dingetjes zoals een ijstoilet en een flatscreen, maar er is ook een bar waar je koffie kan kopen. Wij hebben warme thee in onze thermosfles dus gaan we door. Omdat we nu de wind in de rug hebben lopen we via het meer terug. Nog even langs de supermarkt en dan naar het hotel. Daar maken we een lekkere kop warme thee en eten we de cracker op die we vanmorgen bij het ontbijt hebben ingepakt. Inmiddels is de sauna voor ons aangezet en warm. Dat wordt even fijn zweten. Dan is het tijd om het vocht weer op peil te brengen met een in de sneeuw gekoeld Fins biertje. Het avondeten is het gebruikelijke buffet. Vanavond moeten we natuurlijk wel de rendierlever proberen. Jammer dat het dunne plakken zijn waardoor het een beetje droog is. Maar als je er de besjes opdoet smaakt het prima. Alweer een dag voorbij. We hebben nu al geen spijt van onze keuze voor Lapland en al de leuke excursies moeten nog komen.

Maandag 3 maart 2008

Tuula, de gids vandaag, komt iets later omdat er op de weg voor haar een ongeluk is gebeurd. Ze verontschuldigt zich gelijk voor de auto. Het is eigenlijk de honden volvo, maar de bus is naar de garage. We moeten bijna 3 kwartier rijden voor we bij de huskyfarm zijn. De weg wordt steeds smaller en ook steeds witter. Als we aankomen zegt één van de spaanse dames, die deze week onze reisgenoten zijn, dat ze bang is voor is voor honden. Nou die heeft de perfecte vakantie uitgezocht… De honden zijn niet meer te houden als we door het hek komen. Ze willen allemaal mee. Maar dat kan niet want we gaan maar met twee sledes. Het inspannen van de honden voor de slee is een luidruchtige gebeurtenis. En het kost best wat tijd voordat de honden netjes ingespannen zijn. Zes honden voor de slee, Gonnie erin en Tom achterop. Tuula bestuurt de andere slee en Aurelia zit erin. Celia staat achter op een slee die aan de sneeuwscooter is vastgebonden. Er is sneeuw, veel sneeuw, diepe sneeuw, nieuwe sneeuw, het is een witte dag. Naast het spoor is de sneeuw zeker een meter diep. Maar door even met elkaar aan te stampen kan je daar een leuk kampje maken. In de midden een kampvuur waarop we een worstje roosteren om een Lapse hotdog te maken. Van gesmolten sneeuw kun je een heerlijke warme thee maken. Je zou hier bijna niet meer weg willen. Maar de honden denken daar anders over. Het vuur zakt langzaam weg in de sneeuw en dooft op die manier vanzelf. De sneeuwscooter rijdt een stukje door om te kijken of we een rondje kunnen maken. Maar door de vele verse sneeuw is het pad niet goed genoeg. We moeten keren. Dat is met 6 onrustige honden niet echt makkelijk, maar het lukt. Inmiddels is het gestopt met sneeuwen en zien we zelfs de zon eventjes. Alles ziet er gelijk veel mooier uit. Net voordat we terug zijn rijdt de sneeuwscooter verkeerd en moeten we nog een keer keren. Maar dan is het avontuur over en gaan we met de ijskoude volvo terug naar Hetta. Het duurt zeker een kwartier voordat de ramen aan de binnenkant ontdooit zijn. Terug in het hotel raakt Tom in de sauna aan de praat met de plaatselijke gids en komt net voor etenstijd weer op de kamer. Tijdens het eten ontmoeten we Jan en Saskia, zij gaan morgen met ons mee op de sneeuwscooter naar een meer om te ijsvissen. Als we na de koffie in de lounge zitten komt Tiina zeggen dat ze een DVD op gaat zetten over het jagen van sneeuwhoenders. De hoofdrolspeler, Antti, de jager, is morgen onze gids. Witte vogels in witte sneeuw met Finse tekst, het had van ons wat korter gemogen. En we moeten dan ook echt nog even wat drinken na de film.

Ons volgend avontuur in Lapland kun je lezen in
deel 2: ijsvissen met de sneeuwscooter en de rendiertocht.

Of bekijk alle foto's op http://tomengonnie.multiply.com.

Onze reizen    Afrika    Amerika    Australië    Azië