Onze reizen
Foto en Film
Fietsen
Wandelen
Wie zijn wij
Suriname 2007deel 3, Nieuw Nickerie - Paramaribo - Galibi. Donderdag 09-08, naar Nieuw Nickerie. Het is vandaag een feestdag in Suriname, de dag van de inheemsen. 
Waarschijnlijk denkt de ontbijtmedewerkster van het hotel ook dat ze vrij is,
want de deur is om 8 uur potdicht. Het duurt nog bijna een half uur voordat er wat op tafel staat. En dan blijkt er niet eens voor iedereen
een banaan. Toch vertrekken we gewoon om 9 uur naar het westen. De eerste stop is bij het monument voor de Suriprofs die door een
vliegtuigongeluk zijn omgekomen in1989. Een indrukkend monument op de begraafplaats herdenkt hen.
Ruim een uur later stoppen we in Groningen waar de indianen juist bezig zijn met een ceremonie in het kader van de inheemsendag. Ze hadden hun
mooiste kleding aan, met complete vogels
op hun hoofdtooi. Verder was het niet geheel duidelijk wat ze precies aan het doen waren. Maar de foto's zijn er niet minder mooi om.
Even verderop rijden we naar de kust waar rode ibissen lopen. Naast de mooie vogels zien we er ook een massa wenkkrabben. Verder maar weer
over een vrij rechte weg, maar vol met drempels. In totaal tellen we er 58. Om drie uur zijn we in Nieuw Nickerie, waar we natuurlijk eerst
gaan eten. De bus stopt bij een indonesisch restaurant waar alles spotgoedkoop is. Voor ca. 3 euro hebben we een flinke kom maaltijdsoep
en een grote fles bier.
Het hotel ziet er goed uit. Wij krijgen kamer 106 met op de deur een bordje 1006 waarvan een nul is weggestreept. Er is een minibar, maar
die is slechts minimaal gevuld. En op tv is geen kanaal te vinden. Maar de airco werkt wel goed en het water in de douche is zelfs heet.
Om 6 uur brengt de bus ons naar de Zeedijk, maar door de regenwolken zien we niets van de mooie zonsondergang. Als we dan de hindoetempel
willen bekijken mogen we alleen voorin om iets verder te kijken moet je vegetariër zijn…. We besluiten bij het hotel te eten,
lekker makkelijk met het regenachtige weer. Bovendien is wat er van de grill komt best te eten.Vrijdag 09-08, vogelsafari in Bigi Pan. 
Voor het eerst deze reis zetten we de wekker, maar we zijn voor 6 uur wakker dus het was niet echt nodig geweest. Om half zeven ontbijten en even
over 7 zitten we in de bus richting het Bigi Pan natuurreservaat. We stoppen bij een onbestemd gebouwtje en daar glibberen we door de modder
naar een steiger erachter. Bij steiger liggen twee bootjes voor ons klaar. Na 5 tot 10 minuten komen we bij een sleephelling. De boot moet
naar een hoger gelegen kanaaltje worden getrokken. Het is een modderige helling, maar het lukt de mannen wel. Door dat kanaaltje varen we
naar een groot meer. In het meer staan een paar hutten midden in het water. Wij stoppen er bij één van de natuurbeheer organisatie. Er zijn
ook veel vissers die hier even stoppen voor een drankje of een toiletbezoek. Het toilet is eigenlijk gewoon een gat boven het water met een
houten muurtje erom heen. Dan varen we langzaam weer terug. Onderweg zien we veel vogels, maar de bootsman rust niet voordat hij een kaaiman
heeft gevangen. Hij heeft het direct aan het begin al beloofd: "ik ga een kaaiman vangen, ik heb een stok met een lusje". En na een paar pogingen
is het gelukt, tot afgrijzen van sommige medereizigers. Na deze leuke tocht komen we onder de modder terug. Maar volgens Jane is dat niet erg
als we de rijstpellerij bezoeken. En ze heeft gelijk, het is daarbinnen vies en stoffig. Maar toch wel leuk om te zien hoe de rijst van zijn
velletje wordt ontdaan.
We mogen ons in het hotel nog even opfrissen en dan gaan we met z'n allen roti eten. Na een heerlijke maaltijd rijden we terug naar Paramaribo.
Een lange rit terwijl het buiten ook af en toe stortregent. Het is dan ook al zeven uur als we bij ons hotel aankomen. We kunnen bijna gelijk
aan het buffet beginnen. Het buffet is een goedmakertje voor het in de soep gelopen ontbijt gisteren. Het smaakt zo goed dat Herman vraagt of
ze morgen ochtend de nasi kunnen opwarmen voor het ontbijt. Nog even naar de waterkant voor een Parbo.Zaterdag 10-08, naar Galibi. Om 9 uur staat iedereen klaar, maar geen Kenneth en geen bus. De bus verschijnt als eerste, uit de bus stapt Benito, onze gids voor de komende drie dagen. Als iedereen zit, wachten we nog steeds op Kenneth. Hij mag dan deze drie dagen ook vakantie hebben, maar als hij met ons mee wil moet hij wel snel komen. Een applaus klinkt op als hij eindelijk binnenstapt. Hij wil graag onder de bank wegkruipen, maar de hij heeft een klapstoeltje middenin het gangpad. 
De bus rijdt met een behoorlijk tempo naar het oosten. Benito heeft verteld dat we eerst een beetje gaan hobbelen (in de bus over een slechte weg)
en dan een beetje gaan schommelen (in de boot op de golven). En hij heeft gelijk, de weg is slecht. Gelukkig stoppen we na anderhalf uur ergens
voor het 'ontbijt'. Was niet echt nodig, want ze hadden inderdaad de nasi opgewarmd vanmorgen. Maar even uit de bus, wat drinken en een stukje
lopen over de brug was welkom.
De weg stopt in Albina aan de Marowijne rivier. Daar moeten we de laatste inkopen doen van Benito, hij raadt een regenponcho aan. Dat was toch
wel handig geweest want het waait hard en voordat we in Galibi zijn is Tom aardig nat van het spatwater.
Als we bij het resort aankomen is er natuurlijk eerst eten, alles lijkt hier in Suriname om eten te draaien. Na het eten zoeken we een kamer uit.
Het wordt kamer 8 samen met Herman en Marja. Dan barst de hemel open en blijft ons niet veel anders over dan op de veranda te gaan zitten.
Om 5 uur als we een dorpswandeling gaan maken is het gelukkig weer droog. Na de souvenirtent gaan we langs het miniatuur dierentuintje met
 een anaconda, een neusbeertje, een aap en een klein biggetje. Alles is hier veel ruimer opgezet dan in Boven Suriname, en eigenlijk is er
niet echt veel te zien in het dorp. We gaan nog langs de supermarkt en de souvenirs van de vrouwenbond. Dan wordt het me wat teveel en ga
ik naar het strand waar ik wat gieren zie zitten. Bovendien is het makkelijk terug lopen langs het water. Dan komt er een jonge man naar me toe.
Zijn naam is Ben en hij waarschuwt dat het erg gevaarlijk is om alleen "snachts" langs het strand te lopen. Nu is de zon nog niet onder en
ben ik echt binnen het gezichtsveld van Tom die is achter gebleven bij de lodge, dus ik vind het wat overdreven. Maar Ben dringt aan, er zijn
hier ook slechte jongens. Ik begin toch maar richting lodge te lopen en Ben gaat een stukje mee.
De groep is nog eerder terug dan ik en de bierploeg verdwijnt al snel richting de bar, die altijd open is. Vanavond vroeg naar bed, want om
half vier worden we wakker gemaakt om op zoek te gaan naar schildpadden die hier eieren komen leggen.Zondag 12-08, schildpadden bij Galibi. Even over vieren zitten we allemaal in de boot. In het donker varen we richting oceaan. 
In het zoeklicht zien we een schim, maar voordat we aan wal zijn en iedereen van boord is, is het strand leeg. We lopen nog een stukje langs
het strand maar niks te zien. Terug naar de lodge varen we langzaam maar dat helpt niet, het schildpad legseizoen is eigenlijk voorbij.
Omdat het ontbijt nog even op zich laat wachten gaan we een stukje langs het strand wandelen. Een vissersboot is niet goed vastgelegd en we zien
hem langzaam kapseizen. Zonder enige haast gaat een ooggetuige naar de eigenaar. Die haalt in alle rust de buitenboord motor eraf en begint dan
langzaam zijn spullen op te vissen. Nadat de boot is recht getrokken gaat hij weer weg. Niks water eruit halen, alles op zijn tijd. Het wordt vandaag een dagje rust.
 De gieren vechten bij eb om een dode vis. Een mooi schouwspel. Om vijf uur in de middag gaan we met de boot
richting het natuurreservaat. Benito wil proberen om jonge schildpadjes te zoeken. We zijn nog niet aan wal of hij zwaait al enthousiast dat we
moeten komen. Een klein kopje komt uit het zand naar boven. Als het heel lang duurt graaft Benito hem uit en blijkt hij achter een wortel vast
te zitten. Hij heeft het gered, maar zijn twee broertjes onder hem niet. Een stukje verderop is nog een nest aan het uitkomen. Er zijn wel tien
schildpadjes tegelijk over elkaar heen aan het klimmen. Een prachtig gezicht. Deze dag kan niet meer stuk. Ook de monotone muziek tijdens de
culturele voorstelling vanavond kan het niet meer bederven. Maandag 13-08, Frans Guyana Beter geslapen dan gisteren. We hadden de deur opengelaten zo was het een stuk koeler. De andere groep toeristen, die gisteren is aangekomen, 
is om 3 uur uitgevaren en komt teleurgesteld terug. Ze hebben ook geen schildpad gezien. De zon komt op en we gaan snel douchen voordat het druk
wordt. Na het ontbijt gaan we lopen naar de St. Antonius school lopen. Daar zijn ze met zijn allen aan het schoonmaken. Eind van het schooljaar,
een schoon begin voor de volgende groep. De boot pikt ons daar op en vaart ons naar Frans Guyana.
Tegenover Albina ligt het plaatsje Saint-Laurent-du-Maroni. Wat een verschil. Niet alleen betaal je hier met de euro en hebben de auto's franse
nummerborden, maar ook de gebouwen zien er veel beter uit. Vanuit de gevangenis van deze plaats werden de franse gevangenen (denk aan Papillon)
naar duivelseiland gedeporteerd. Ook hebben ze hier de franse koffie, of een capucino. Dat moeten we toch even proberen, dus gaan we op een
terrasje zitten. De prijs klinkt bekend en dat komt niet alleen door de euro maar ook door het bedrag. Het is veel duurder dan aan de overkant
van de rivier. Daarna lopen we terug 
naar de boot langs de koloniale gebouwen die je hier nog volop ziet staan. Vreemd genoeg zien we hier geen
douane en dat terwijl de smokkel vanuit Suriname levendig is.
De boot brengt ons weer terug in Suriname waar we nog een warme picknick lunch krijgen, onze laatste keer kip met rijst en groenten.
Dan hobbelen we in de bus terug naar Paramaribo. We maken een korte stop bij het stadion dat Ronnie Brunswijk heeft laten bouwen en wat zijn
naam draagt.
We bellen Lara of ze zin heeft om voor de laatste keer met ons te eten in Suriname. En ze reageert enthousiast. Na de chinees nog een laatste
Parbo aan de waterkant, morgen moeten we weer naar het koude Nederland.
Dinsdag 14-08, de laatste dag in Paramaribo Zoals gebruikelijk ontbijten we weer om 8 uur. Terwijl we zitten te eten komt Jane binnen.  We denken nog "die is vroeg", maar het heeft natuurlijk
een reden. Het vliegtuig is vertraagd. De voorlopige vertrektijd is half twaalf vannacht. Dat betekent dat de bus ons niet om 2 uur komt halen maar
om half zes. Half zes? het is toch maar een uurtje rijden naar Zanderij? Ja, zegt Jane, het zal een gekkenhuis zijn op het vliegveld en het is
mogelijk dat je stoel is weggeven als je niet vroeg genoeg bent. Het goede nieuws is dat we op onze kamers mogen blijven (ook als we onverhoopt
helemaal niet vertrekken vandaag)
Tijd genoeg dus om souvenirs te kopen. We kopen een hangmat in de Jeruzalem Bazaar en nemen ook nog even een kijkje in Beni's Xmas Store.
Onderweg komen we langs een mooie houten kerk. De kerk is toevallig op dinsdagmorgen open, dus gaan we even binnen kijken.
Een laatste terrasje, waar ze heerlijke patat hebben. Dan één van de weinige souvenirwinkels in (Readytex). Een hoop kitch, maar toch een leuk 
tshirt gevonden. Nog twee flessen rum kopenvoor Kenneth van de bierploeg. En dan kan het lange wachten beginnen. Het was inderdaad erg druk op Zanderij, maar het gratis drankje deed ons goed. En al zijn we niet meer op dinsdag vertrokken, we hadden wel een goede vlucht naar Amsterdam. Daar was de controle enorm uitgebreid en kostte veel tijd. Uitgeput zijn we woensdagmiddag op de bank geploft, beetje door de post bladeren, en eindelijk weer lekkere koffie.
| |||||||||||||
Suriname 2007 door Herman.