Welkom		Onze reizen		Fietsen		Wandelen		Wie zijn wij
Madagascar 2006 deel 2, van Ranamofana naar Ifaty. Dag 9 Ambalavao Vandaag wordt het een lange reisdag. Dat betekent ontbijten om kwart over zeven. Al om half zes!! gaat de eerste wekker ergens af. De bungalows zijn erg gehorig, dus we zijn er niet zeker van bij wie. Hoe we ook ons best doen, we houden het geen uur meer vol in bed. Dat geldt waarschijnlijk ook voor de rest van de groep want al voor 7 uur zit iedereen aan tafel. Gisteren zijn verschillende mensen van de groep naar de warmwaterbaden van Ranomafana geweest. Helaas waren die op woensdagmiddag gesloten voor schoonmaak. Degenen die geweest waren konden echter niet geloven dat het vandaag weer open zou zijn. Alles zag er zo vies en vervallen uit. Dus is onze eerste stop bij het bad. En ja hoor, het is gewoon weer open. Dan gaan we terug naar de asfaltweg, via dezelfde weg als we eergisteren zijn gekomen. De brug is inderdaad gemaakt en we kunnen zonder problemen verder rijden. Bij een dorpje waar bijna elk huis een smederijtje lijkt te hebben, stappen we even uit voor wat foto's. Terug op de RN7 gaan we weer verder naar het zuiden. Bij Fianarantsoa stoppen we bij een bekende fotograaf (Pierrot Men). Hij heeft heel veel foto's gemaakt van de dagelijkse dingen op Madagascar. Je kunt er ook ansichtkaarten kopen, en boeken. Naast de fotograaf zit een Salon du Thé waar we de lunch gebruiken. Dan rijden we door naar de 'haute-ville' van Fianarantsoa, de oude stad. Er staan veel mooie kerken en grote huizen. Maar er zijn ook veel souvenir verkopers. Kinderen dringen er op aan dat we toch vooral kaarten van hun moeten kopen. Gelukkig blijven we niet lang. We reizen nog verder naar het zuiden. Een korte fotostop bij een berg die op het oude 500 Francs biljet stond. Er is nog 1 biljet van 500 Franc te koop bij de omwonenden. Na loting mag Bianca dat kopen, onder protest van Alex en Erwin, die de loting verloren. Voordat we in Ambalavao aankomen maken we nog 1 stop bij een uitzichtpunt. In Ambalavao logeren we in hotel aux Bougainvilles. Op hetzelfde terrein ligt de papierfabriek, waar ze met de hand papier maken van boomschors en dat versieren met bloemen. Dit Antaimoro papier is heel erg geliefd. We krijgen een korte rondleiding door het fabriekje. Dan is het hoog tijd om het eten te bestellen. Kunnen we gelijk even een lekker biertje op het terras nemen. Even opfrissen en dan lekker eten. Na het eten nemen we nog een lekker glaasje rum. Maar dat valt niet goed, ze willen sluiten, we worden eruit gezet. We mogen nog wel op de veranda ons glas leeg drinken. Als we om elf uur richting onze kamer gaan is het overal donker. Dag 10-11 Andringitra Park Loes, Tine, Tom en Erwin gaan om half acht met Dorian mee om boodschappen te doen voor de komende twee dagen. Erwin komt nog even terug rennen om mij te feliciteren. Mijn verjaardag is goed begonnen, een zonnetje dat al aardig warm wordt, schijnt precies op onze veranda. Om acht uur ga ik ontbijten. Vandaag hebben we weer een croissant, maar deze keer is het een veel betere (minder zware). Na het ontbijt zingt de groep 'lang zal ze leven' en krijg ik van een meisje van het hotel een prachtige bos bloemen. De groep heeft ook een kado gekocht maar dat willen ze pas geven als Tom terug is. Niet veel later arriveert de boodschappenbus. Tom verbergt iets groots onder zijn jas. Hij zal toch geen groot kado hebben gekocht? Gelukkig niet! Het is een mand met 5 levende kippen, voor het eten vanavond. Als de boodschappenjongens hebben ontbeten gaan we de bus inrichten. Alles moet in de bus, omdat we ergens onderdoor moeten kunnen. Gelukkig hebben we onze bagage wel opgesplitst en blijft een groot gedeelte in het hotel. Bovendien hebben we een stapelstoel extra omdat Tine heeft besloten niet mee te gaan. Ze voelt zich te ziek om 2 dagen op avontuur te gaan. Net voor de bus vertrekt krijg ik van de groep een Betsileo hoedje en een mandje kado. Ik draag het hoedje de hele dag, het moet een komisch gezicht zijn, want iedereen die we passeren lacht naar (of om) mij. Direct buiten het dorp draaien we een rode zandweg op. De weg is niet zo slecht als we hadden verwacht. Hier en daar moeten we over een houten brug, maar ook die vallen wel mee. Het is wel vreemd dat we tol moeten betalen voor deze weg, dat hebben we nog niet eerder gezien hier. Na een tijdje stoppen we om de lunchpakketjes op te eten. Het waren heerlijke stokbroodjes met kaas, ei, tomaat en augurk. Bij het watertje waar we zitten ontdekken we een slang en een hagedis. Na een tijdje relaxen besluiten we een stukje voor de bus uit te gaan lopen. Bij een splitsing is er even twijfel in de groep, naar boven of naar beneden? Een aantal kinderen zegt naar beneden en ook een passerende auto wijst ons die kant op. Een half uur later pikt de bus ons weer op, we hadden de goede weg gekozen. Bij de ingang van het Andringitra park ligt een informatiecentrum. En slechts 2 kilometer verder is de gite waar we de komende twee nachten slapen. We bezetten de hele bovenste etage, 2 zalen met 7 bedden en 1 kamer met 4 bedden. Er moet nog een groep van 11 mensen komen op de eerste verdieping. En dat terwijl er maar 1 toilet en 1 douche per sexe is. Terwijl de koks onze kippen bereiden is er om 6 uur een verjaardagsborrel. Als klap op de vuurpijl komt Erwin met twee brandende kaarsjes de donkere ruimte binnen. Het is een 5 en een 6, en dat terwijl ik toch echt 46 ben geworden…….. Even later gaan we naar beneden voor het eten. De 'toeschouwers' die de hele tijd voor de gite lagen zijn inmiddels naar huis gegaan. Het is ook al behoorlijk koud geworden. Na de tomatensoep, kip met rijst en groenten, en fruit toe nemen we nog wat te drinken in de eetzaal. Om 10 uur floept opeens het licht uit. Naar bed dan maar. Vandaag gaan we wandelen. De eerste en ook kleinste groep gaat voor de lange wandeling van 9 uur. Wij vinden 6 uur meer dan genoeg. De gidsen die meegaan zijn weer een beetje minder. Ze lopen wel keurig bij de voorste en de laatste, maar ze vertellen werkelijk niets bijzonders onderweg. Bovendien spreken ze alleen Frans, dus vragen zit er ook niet echt in. De wandeling is wel heel mooi. We lunchen bij de waterval. De heilige waterval wel te verstaan. Ooit heeft de koningin hier een bad genomen, de koning bij de waterval even verderop, en ja hoor daarna kregen ze een kind. De rustpauze was zeer welkom want tot nu toe hebben we alleen maar geklommen. De gidsen wijzen mij dat de weg nu echt vrij vlak gaat worden. En ze hadden gelijk, het is vrij vlak en daarna naar beneden. 's Avonds spelen Wim en Erwin nog wat op de trommels die in de eetzaal staan. Wim wil er één te kopen. Dorian en hij gaan naar het huis van de gids, die eigenlijk al lag te slapen. Maar een goed bod, en de trommel is van Wim. Er wordt ons gevraagd om na negen uur stil te zijn. Natuurlijk lukt dat niet helemaal, maar we liggen al wel in bed voordat het licht uitgaat om 10 uur. Dag 12-13 Isalo Park Om 5 uur! gaat de wekker van Liesbet, de hele groep is wakker. En dat terwijl we pas om half zeven weg moeten. Het wordt haar niet in dank afgenomen. Het gevolg is wel dat we allemaal keurig om half zeven in de bus zitten. We rijden terug naar Ambalavao waar Tine op ons wacht, gelukkig een stuk fitter dan we haar achter lieten. Een uitgebreid ontbijt met gebakken ei en de lange dag is echt begonnen. Al na een kwartier rijden stoppen we bij het Anjà Park. Hier maken we een leuke wandeling waarbij we de ringstaart maki en de gewone bruine maki van zeer dichtbij zien. Verder is de wandeling vooral avontuurlijk doordat we door grotten moeten kruipen en op rotsen klimmen (zelfs met een klimtouw). Twee uur later zitten we weer in de bus en rijden zuidwaarts naar Ihosy. Daar lunchen we in een hotel/restaurant. En verder naar het zuiden maar weer. Na een lange warme rit dreigt de zon onder te gaan. Annemarie vraagt om een fotostop. En snel verder maar weer, we zijn het echt zat. Voor de grap zeg ik dat het niet ver meer is, dat ik het al zie liggen. (Je ziet alleen maar een grote vlakte met hoog gras) Circa 2 kilometer verder slaat de bus rechtsaf naar het hotel, waar we nog net de zonsondergang kunnen meepikken. Zoals de traditie vereist bestellen we eerst het eten, heerlijke slakken, een spiesje krokodil en ananas toe. Rond 5 uur floept het licht aan, de generator is weer gestart. Snel het knopje uit en slapen maar weer, het ontbijt is pas om half acht. Helaas is er alleen erg koud water in de douche. Dan maar afspoelen na de wandeling. De bus rijdt eerst naar het dorp om 3 gidsen en een drager op te pikken en dan rijden we het Isalo Park in. Vanaf de parkeerplaats is het nog een eindje lopen voordat we in de Canyon des Makis zijn. We lopen door een snikheet vlak en open landschap. Vlakbij de Canyon zien de ringstaart maki en de sifaka. De tocht gaat nog een klein stukje de Canyon in en dan gaan we dezelfde weg terug. Sacha dropt Erwin, Patricia, Bianca, Adriaan en ons bij het hotel. De rest gaat nog door om een middagwandeling te maken bij de Piscine Naturelle en Cascade des Nymphes. Wij nemen een rustmiddag op de veranda voor onze kamer. Eerst lunchen in het restaurant. Op de kaart staat alleen een uitgebreid menu, maar als we het vragen kunnen we ook een broodje omelet krijgen. Lekker! Tom en Erwin gaan hun zwemkleding aandoen, blazen de strandbal op en nemen een handdoek mee naar het zwembad. Het zwembad?, vraagt de kok vanuit de keuken, maar dat is nog in aanbouw….. De bouwvakkers, die toch al niet hard werken, leggen het werk ongeveer een uur stil om na te praten over die twee toeristen die in een leeg gat met een strandbal spelen. Tijdens de 'franse les' worden de meest vreemde woorden in het woordenboek opgezocht. Niet alleen de dagelijkse woorden als toevallig, maar ook baggermolen en bouwvakkersdecolleté . We spelen nog een spelletje yahtzee, maken wat foto's achter de geraniums en de middag is alweer om. Pas na zonsondergang komt de rest van de groep terug. De wandeling was prachtig maar erg vermoeiend. We zijn blij dat we niet mee zijn geweest. Zoals gewoonlijk eten we weer om half acht, dus is er nog tijd voor een borrel op de veranda. Dorian heeft een fles rum en een fles cola gekocht voor deze gelegenheid. Het diner was weer bijzonder goed: slakken , inktvis en fruitsalade toe. Dag 14-16 Ifaty Om 7 uur ontbijten. Het zijn weer bijzonder zware broodjes, ze voelen als een baksteen. Toch lukt het ons om om half acht in de bus te zitten. We vervolgen onze weg langs de RN7 richting Tolear. De eerste fotostop is een rots waar je met veel moeite de 'Koningin van Isalo' in kunt zien. Wij maken voornamelijk foto's van de andere rotsformaties in de buurt. Niet veel later veranderd het landschap, de rotsen van Isalo verdwijnen. In het vlakke landschap verschijnen Baobab bomen. We maken een fotostop bij een klein dorpje met rieten huisjes waar een grote Baobab in de buurt staat. Het landschap wordt steeds minder interessant, het is vlak en bijna overal is het afgebrand, zwart. Een leuke tussenstop is er nog wel bij de graven van Antandroy. Op deze graftombes zijn taferelen geschilderd die aangeven wat de overledene deed tijdens zijn leven. In Tolear nemen we een half uur de tijd om wat te drinken en een broodje te eten. Daarna rijden we over een zandweg nog 2 uur door naar Ifaty. Vlak voor Ifaty is er nog een heel klein mangrovebosje waar we stoppen voor foto's (of omdat Sacha trek in een sigaret heeft). Bij hotel Ikotel, een aantal bungalows aan de zee, nemen we afschaeid van Sacha. Hij gaat terug naar Tana om een volgende groep op te pikken. Dan worden de sleutels uitgedeeld. Er zijn te weinig 2 persoons bungalows wij delen een 4 persoons bungalow met Erwin en Patricia. Het is zwaar bewolkt en dus is er niet veel te beleven aan het vrij frisse strand bij Ifaty. Gelukkig zijn er wel souvenirverkoopsters die ons van alles aanbieden: kettingen, schelpen, massage. De zon gaat achter de wolken onder. Tijd voor een borrel. Het avondeten is veel, maar ook erg lekker. Om kwart voor zeven ontbijt. Want om half acht vertrekken we al voor een walviscruise. Het bootje dat ons opwacht valt een beetje tegen. Het is wat aan de kleine kant. Na wat schuiven en duwen zitten alle tassen in de waterdichte vakken en dat is maar goed ook. Want nog voor we bij de branding van het rif zijn is onze helft van de boot al doorweekt. Door de branding heen staan er zulke hoge golven dat het spotten van walvissen onmogelijk lijkt. En inderdaad we vinden ze niet. Wel worden verschillende mensen aan boord ziek. De boot keert en botst tegen de golven op. Dat maakt het niet beter. Terwijl we in volle vaart tegen de golven beuken hangt Math overboord, maar langzamer kan niet volgens de kapitein. Als we bij de snorkelplaats aankomen heeft niemand nog echt zin om te snorkelen, en verschillende mensen willen terug naar het hotel dus varen we door. Eenmaal terug bij de bungalow ga ik naar bed, ik voel me echt ziek. Jammer want daardoor heb ik niet gezien hoe Erwin, Tom en Dorian omslaan met de kano. ´s Middags is een groot deel van de groep gaan wandelen in het Spiny Forest. Wij zijn niet mee geweest. Bij het diner zijn de porties weer net zo groot als gisteren. Maar nu waren we er op voorbereid en hebben geen 3 gangen besteld. Zelf haal ik alleen de soep en dan ga ik snel weer naar bed. Om tien over zes vertrekt een deel van de groep voor een vogelwandeltocht in de Spiny Forest. We zien verschillende bijzondere vogels zoals de longtailed groundroller, die alleen hier voorkomt. Het was wel een hele vertoning hoe het dier werd 'geshowd'. Enkele gidsen sloten het dier in een grote cirkel in, met UH geluiden dreven ze het onze kant op. Later lazen we dat het bijna onmogelijk om de vogel zonder hulp te spotten. Als we terug komen in het hotel is het tijd voor ontbijt. Na de heerlijke zelfgebakken cake en het verse brood gaan Dorian, Math, Ria, Erwin en Tom snorkelen met een lokale vissersboot. Diezelfde boot zou rond de middag terugkomen om een aantal mensen op te pikken voor een lunch op het strand. Helaas is er teveel wind en te laag water waardoor de boot niet terug kan keren. We moeten naar de lunch lopen. De vissers hebben heerlijke langoest gegrild en er zijn ook nog verschillende gebakken vissen waarvan we de naam niet kennen. Na de lunch is het water wat hoger en kan er toch nog gevaren worden. Door de harde wind schiet de boot weg. Aan het eind van de middag is er nog een excursie naar een schildpadden opvangcentrum. We besluiten niet mee te gaan. Als we de douche proberen komt er voor het eerst deze 3 dagen warm water uit! Dat betekent een lekkere douche voor de vier bewoners van huisje zes. Het is onze laatste avond hier en daarom speelt er een bandje buiten bij de eetzaal. Volg ons naar het noorden van Madagascar Of ga terug naar de eerste week van de reis, van Antananarivo tot Ranomafana. Onze reizen    Afrika    Amerika    Australië    Azië