China-Tibet 2004, deel 3 Songpan

Zaterdag 17 juli

Het ontbijt bij Leisha‘s is goed en gaat best nog redelijk snel, alhoewel ze maar een klein keukentje heeft waarin ze alleen

staat te bakken. Omdat de weg slecht is vertrekken we al om half acht. En inderdaad, de weg is erg slecht, één modderbaan. Voor ons glijdt een vrachtwagen weg, Nomaden, de mannen hangen vaak wat rond

maar onze chauffeur weet het aardig in de hand te houden. Als we klappen, slaat hij zich op de borst en lacht hard. Het pad blijft slecht, we maken een paar stops voor de uitzichten over de grasvlakten en om yaks te fotograferen. Op de eerste berg waar we gebedsvlaggen zien stoppen we om ‘heilig geld’ te strooien. Daardoor dwing je het geluk af.Nou dat hebben we wel nodig, deze reis. Tegen 2 uur zijn we in Zoige, waar we lunchen, een grote bak noodlesoep. Gelukkig wordt hier de weg wat beter, alleen duurt dat slechts tot we aan een steile afdaling gaan beginnen. Inmiddels onweert het weer vreselijk en we glibberen de berg af richting Songpan. Het is al 10 uur in de avond als we arriveren. Francoise heeft Emma van Emma‘s kitchen gebeld en ze is open gebleven tot we er waren. Maar niet iedereen heeft nog behoefte de hotelkamer te verlaten, dus eten we met een kleine groep erg westers eten.

Zondag 18 juli

Pas om 10 uur worden we bij de paarden verwacht. Vandaag gaan we een korte trekking met paarden maken. Na anderhalf uur rijden op een paard naar het spaja klooster

in de bergen bereiken we het Sajapa klooster. Daar mogen we overal rondkijken, de monniken zijn erg vriendelijk. En ook al spreken ze niet goed engels het lukt toch wel een kort gesprekje met ze te voeren. Inmiddels hebben de mannen van de paarden een stevig gevulde noodlesoep als lunch gemaakt. Net als we die op hebben gaat het weer eens regenen. Gelukkig is het een korte, maar hevige bui. We schuilen bij de gebedsmolens tot het weer droog is. De paarden zijn gezadeld en we kunnen er op klimmen. Wel krijgen we nog een regenponcho aan voordat we ons op het glibberige pad begeven. Halverwege is het weer best warm geworden in de zon. Marjo trekt haar zwarte plastic poncho uit. Haar paard schrikt daarvan en begint te steigeren. Marjo valt en het ziet er vervelend uit, later blijkt ze alleen maar blauwe plekken te hebben. (Die hadden we toch al ....) Om kwart voor vier zijn we terug in Songpan, nog tijd genoeg om de plaats te bekijken. Ze zijn grondig aan het restaureren in het historische centrum van Songpan. Een groot gedeelte is al klaar en ziet er werkelijk heel mooi uit. Nu nog even de straat, zodat we niet meer door de modder lopen en dan is het af. ‘s Avonds eten we weer bij Emma‘s kitchen.

Maandag 19 juli

Al om half zes worden we gewekt. Emma is ook al vroeg opgestaan zodat we om 6 uur al kunnen ontbijten. Het wordt weer een lange busdag vandaag. Om 7 uur stipt vertrekken we richting Chengdu. De weg is Langs de Ming rivier

goed en we kunnen aardig doorrijden tot de lunch in Wenchuan. Maar daarna gaat het mis, er zijn wegwerkzaamheden en we staan zomaar een uur te wachten. Inmiddels is het behoorlijk warm geworden en het wachten in een snikhete bus is geen pretje. Er komen wel vrouwen langs met manden vol drinken om te verkopen. Maar ze hebben geen ijsjes. Wel komt er een mevrouw langs die lege flessen ophaalt, ze loopt binnen bij onze bus.De hele reis rijden we langs de Min rivier, ruim 300 km lang. Aan het begin is het een prachtig gezicht, maar al snel komen er smerige donkere rookwolken uit kleine fabriekjes. De kleine plaatsjes langs de weg worden ook steeds grauwer en grijzer. En alweer moeten we een uur wachten. Is hier een ongeluk gebeurd? Het zal niet duidelijk worden. Als we uiteindelijk in Chengdu aankomen is het nog een uur voordat we bij het hotel zijn. De laatste vijf minuten rijdt Francoise met een taxi voor de bus uit omdat de chauffeur de weg niet weet. Na een verfrissende douche halen een pizza en een biertje bij ‘High Fly’. Daar horen we dat Annelies haar paspoort echt kwijt is…. Ze lijkt zich er niet zo druk om te maken.

Dinsdag 20 juli

Om kwart voor zeven gaan we ontbijten want om half acht worden we met een minibus opgehaald voor een excursie naar

de Panda‘s. Francoise gaat niet mee, ze gaat met Annelies naar de politie om het verlies van haar paspoort aan te geven. De panda‘s zijn prachtig, enorm veel foto‘s gemaakt. De chauffeur van onze minibus weet precies waar de panda‘s worden gevoerd en zo zijn we bij elke groep precies op tijd voor wat actie. Een kort filmpje vindt je hier. Nadat we alle panda‘s van het research center hebben gezien worden we naar de Wenshu tempel gebracht. De entree kost maar 1 yuan en weerhoudt ons er dus niet van om naar binnen te gaan. Eerst bekijken we de tempel en dan is het tijd voor het theehuis. Daar vinden we Tineke, die al aan de thee zit. Iedereen bestelt thee. Je betaalt voor een kopje met theebladeren en er wordt constant heet water bij geschonken, totdat je het genoeg vindt, maar dat kan uren later zijn. Tineke ziet een oorschoonmaker / masseur en geeft Lourens een behandeling kado. Dan komen Annelies en Francoise aanlopen. Een grote smile op het gezicht, het paspoort is gevonden in een internet café. Het wordt vanavond nog per koerier bezorgd (voor slechts 500 Yuan = 50 Euro).

Bij de tempel is ook een vegetarisch eethuis. Je kan daar rundvlees, bacon, pork intestines bestellen, allemaal nep. Maar het ziet eruit als het echte spul en smaakt ook nog zo. (Even twijfelen we of ze ons niet voor de gek houden en dat we echt gewoon bacon aan het eten zijn in plaats van een soja vervanging) Samen met Filip drinken we nog een biertje in de theetuin. Tussen de chinezen, die het bijster interessant vinden maar niet met ons kunnen communiceren. Uiteindelijk nemen we een taxi terug naar het hotel. Daar gaan we nog even kijken of er email is. En terwijl buiten het onweer weer eens losbarst gaan we nog even lekker op bed liggen. Om 6 uur gaan we met Filip, Nick en Els eten bij de Thai. Geen echte Thai want ze spreken geen woord thais. Alhoewel we alle gerechten niet zo pittig hebben gevraagd is dat niet altijd gelukt. We kunnen bijna vuurspuwen. Maar dat gaan we nu juist vanavond bekijken bij de Schezuan opera. Het giet vreselijk als we aankomen, gelukkig is de binnenplaats waar de voorstelling is overdekt. Naast muziek is er een poppenspel, vuurspuwers, schaduwspel en ‘changing faces’. Veel leuker als de Peking Opera, veel afwisselender.

Terug bij het hotel zijn we nog net op tijd om een afscheidsborrel van Tineke te drinken. Tineke heet teveel last van haar hoofd na het ongeluk en blijft in Chengdu tot ze naar huis mag vliegen van de dokter. Dan snel naar bed, want we moeten om 4 uur op!

===> verder naar Lhasa, Tibet