Onze reizen Foto en Film Fietsen Wandelen Wie zijn wij english nederlands laatste nieuws Mail ons


Woensdag 14 juli

We worden om half zeven gewekt. Maar om zeven uur blijkt dat het restaurant niet open is, en ook het eerste half uur niet open gaat. Dus kopen we ontbijt bij een supermarktje bij het station. We eten het buiten op. Onze bus ontmoet een andere bus......Om 8 uur vertrekt de bus richting Xiahe. Niet veel later begint het te regenen. Ja, ja, we weten het, het is in juli regentijd. Als we stoppen bij een uitkijkpunt zien we dan ook niet veel. We rijden snel weer verder. Omdat er weinig te zien door de miezerige regen, begin ik wat in te dutten. Dan roept iemand: HO HO, er volgt een klap en dan is het even stil. We zijn frontaal op een andere bus gereden. Na de eerste schrik begint iedereen te helpen. De meesten hebben alleen blauwe plekken. Tom heeft een bloedneus en er zijn nog wat open wonden. Tineke, die voorin zat is er het slechtst aan toe. Ze is tegen de vooruit geknald en heeft allemaal glassplinters in haar gezicht. Er komen steeds meer Hui (een moslim minderheidsgroep) kijken naar die rare buitenlanders. Ze zijn erg nieuwsgierig en we moeten goed opletten dat ze niet in de bus of bij onze spullen komen. Als de politie de schade heeft opgenomen komt er een andere bus om ons op te halen. Gelukkig komt hij van de andere kant, zodat we verder kunnen, want onze bus heeft een gebroken as en staat voorlopig nog wel de weg te blokkeren.
Bij de eerste dokterspost stoppen we, maar daar kan niet veel anders worden gedaan, dan we zelf al hebben gedaan: wonden moslimthee schoonmaken en verbinden. In Linxhe is er nog één restaurantje dat noodlesoep voor ons wil maken. Eigenlijk heeft niemand honger, maar de warme zoete moslimthee werkt toch wel verkwikkend. Na twee uur vertraging is het tijd voor een toilet, maar dat hadden we beter niet bij dit restaurant kunnen doen. Het openbaar toilet achter het restaurant is zo smerig dat de bezoeksters maar alvast in de gang zijn gaan zitten om hun behoefte te doen. Ongelofelijk op je tenen tussen de drollen door moeten, en dan die stank.........
Voor we in Xiahe aankomen stoppen we nog even bij een moskee en bij de eerste stupa in Tibet. Die staat direkt na de poort tot het gebied wat eens Tibet was, maar allang door de chinezen is ingenomen en nu zelfs niet meer tot Tibet wordt gerekend. Xiahe is een kleine plaats met een grote brede hoofdweg waaraan ook Hotel Snowland ligt. Het hotel is modern, en op elke verdieping staat een vrouwtje met een bos sleutels, voor het geval dat. We zijn allemaal doodmoe en beginnen spierpijn te krijgen, dus gaan de meesten vrijwel direkt door naar restaurant Snowland aan de overkant van de straat. Daar vangt onze Tibetaanse gids Wendikhar ons op. Hij wil weten met welke bus we zijn, en schrikt zich rot als hij van het ongeluk hoort. Even later gaat de telefoon en het blijkt SOS International, die wil horen wat er is gebeurd en of er mensen naar huis willen. Ja zeg, we zijn net begonnen aan de reis! En bovendien die hoofdpijn, spierpijn en blauwe plekken gaan toch wel over. We eten met zijn allen en bestellen een aantal verschillende schotels waaronder natuurlijk Yakvlees. Na het eten verdwijnt de hele groep al snel naar de kamers.

Labrang klooster, Xiahe Donderdag 15 juli

Lekker blijven liggen tot half negen. Na een goede douche gaan we ontbijten aan de overkant. Volgens Francoise zijn we de eersten. Maar dat kan toch niet waar zijn? Dan moet iedereen wel erg laat op zijn. Waarschijnlijk ontbijten ze niet. Na het ontbijt (gebakken ei / pancake) lopen we door de winkelstraat naar het postkantoor. Als we terugkomen bij het hotel staat Wendikhar daar. Hij vertelt ons over de monniken die om half twaalf verzamelen voor het klooster. We besluiten daar te gaan kijken. Erg indrukwekkend die monniken met hun gele kappen op de trappen voor de gebedsruimte. We wachten niet tot de monniken weer naar buiten komen maar gaan een stuk van de bedevaartsroute lopen. de bedevaartsroute staat vol gebedsmolens Een 3 kilometer lange route rond het klooster vol met gebedsmolens. Je hoort de gebedsmolens een zetje te geven zodat de gebeden naar de hemel kunnen stijgen.
Terug in het hotel maken we een noodlesoepje en gaan even op internet om het verhaal van de buscrash te vertellen aan thuis. Om half drie lopen we richting klooster voor een rondleiding door een monnik. De monnik spreekt goed engels en vertelt veel interressante dingen. Dan langzaam terug naar het hotel. Hoofdpijn, door de hoogte of door de klap van gisteren? Onderweg zien we nog wat monniken een plasje doen, lekker de rok omhoog en laten lopen, zomaar midden op straat. Dat wordt nog even wennen voor ons, wij gaan toch maar liever op het toilet in de hotelkamer. ´sAvonds weer gegeten bij Snowland.


Vrijdag 16 juli

Om half zeven staan we op, en om zeven uur aan het ontbijt in het Snowland restaurant. Een uurtje later zitten we allemaal in de nieuwe bus, richting Langmusi. Nieuwsgierig dorpsbewoners Het heeft vannacht flink geregend dus kiezen we voor de betere weg. Eerst een stuk asfalt, dan volgt er dirtroad. Al snel heeft de bus een lekke band. Het lukt de chauffeur en gids niet om de band samen te verwisselen, dus stoppen we in een klein dorpje om de band te laten maken. Dit is de fotokans voor de hele groep. Het dorp is bepaald geen toeristen gewent en vindt het allemaal prachtig en interessant. Als ze maar een foto op het schermpje te zien krijgen. Maar de polaroid van Lourens en Bianca steelt pas echt de show. Als we weer verder gaan wil een oudere man een lift. Hij mag van de groep mee en stapt een kilometer verder op weer uit. Dan rijden we weer door het grasland. In een kleine nederzetting is een restaurantje waar we lunchen. Een klein stukje verder stoppen we bij nomaden. De vader is in de bergen met de kudde en de moeder is naar de markt om kaas en boter te verkopen. Maar onze gids spreekt met nomaden kinderen bij hun tentde drie kinderen af dat we even binnen mogen kijken en hij maakt thee voor ons om te drinken. Ook legt de gids uit hoe je tsampa maakt. Dat smaakt best wel lekker. Na de nodige foto’s vertrekken we, terwijl we onze geschenken (brood, fruit en 50 Yuan) achterlaten. Nu wordt de weg pas echt slecht. Een modderpad waar we overheen glijden en net vast komen te zitten. Nog even volhouden en we zijn in Langmusi. De hotelkamer heeft een prachtig uitzicht op het klooster en de bergen, maar dat is dan ook alles. Het toilet zit verstopt. Het licht in de kamer doet het niet en er is alleen warm water tussen 6 en 10 uur ‘savonds. Als we net op de kamer zijn breekt er een enorme onweersbui los. Hagel en veel regen, dat geeft tenminste weer wat modder. Zeker in de ongeasfalteerde straten van Langmusi. Om 7 uur eten we bij Leisha’s. Een klein restaurant, waar we net met zijn allen in passen. Als we aan het eten zijn moeten we ook al het ontbijt voor morgen bestellen. Wij bestellen ook een applepie voor onderweg, want morgen wordt een lange busrit.

===> verder naar Songpan