Zondag 1 september

Na een hele dag wachten gaan we om 6 uur richting Schiphol. Rob en Filip staan al buiten op ons te wachten. Direct maar inchecken dan zijn we tenminste onze bagage kwijt en hebben we alle tijd om nog wat te eten. Het inchecken verloopt niet zo soepel als verwacht. Filip blijkt als enige van ons vieren op een wachtlijst te staan…… het vliegtuig is overboekt. Dat is vreemd want we hebben toch voor vier tegelijk geboekt. De grondstewardess gaat even bellen en dan wordt het toch nog geregeld. Filip kan dan weliswaar niet naast ons zitten maar gelukkig wel in hetzelfde vliegtuig. We vertrekken redelijk op tijd en hebben een goede rustige vlucht.

Maandag 2 september

Precies op tijd landen we in Johannesburg. Daar worden we opgehaald door een dame van het autoverhuurbedrijf. Een andere verhuurder dan we geboekt hadden, maar dat is niet erg zolang ze maar wel een 4x4 voor ons hebben staan. Er was aan de dame verteld dat we met twee personen zouden komen dus staat ze gewoon met haar personenwagen te wachten. Het is even duwen maar dan zit de bagage in de kofferbak. Drie op de achterbank lukt ook wel, rijden maar. De verkeersdrempels op de luchthaven zijn een ander verhaal, we schrapen steeds met de bodem van de auto over de drempels. De dame zegt dat het niet komt omdat wij te zwaar zijn maar dat de auto ´to short´ is, waarschijnlijk bedoelt ze ´to low´. Het is drie kwartier rijden naar het verhuurbedrijf en als we daar aankomen zegt de dame: ´there is a problem with the car´. De ruit blijkt gebarsten te zijn en moet nog worden vervangen voordat we kunnen vertrekken. Om ons tijd te besparen brengt ze ons naar een supermarkt zodat we vast boodschappen kunnen doen. We kopen alles wat nodig denken te hebben voor de eerste twee dagen en gaan dan ook nog even langs de drankwinkel het is tenslotte vakantie. Wanneer we terug komen zit de nieuwe ruit in de auto en kunnen we inladen en vertrekken. Het inladen moet wel met beleid gebeuren want er is weinig ruimte in de auto doordat het reservewiel en de gassenflessen ook in de achterbak staan. Als we alles erin hebben legt een vriendelijke medewerker nog even uit hoe alles werkt en dan kunnen we echt op weg. Een kort stukje tolweg en dan gaan we via een binnenweg richting KwaZulu Natal. Er zijn veel branden langs de weg kennelijk is het de tijd van het jaar om de landerijen af te branden en zodoende het ongedierte te doden. In Newcastle zoeken we de camping op aan de Amcordam. Bij de poort moeten we 60 Rand betalen voor 4 personen. De camping is nagenoeg leeg dus zetten we onze drie kleine koepeltentjes een beetje ruim op. Na enige tijd komt de poortwachter naar ons toe: drie tenten mag niet. Mag niet? En als we meer betalen? Rob loopt met hem mee naar de campingbaas en weet zich er handig onder uit te praten….. Omdat we uit Nederland komen mag het voor deze keer, maar eigenlijk betaal je per eenheid. Dus 1 auto en 3 tenten is 4 eenheden, terwijl een auto met tenten op het dak maar 1 eenheid is. Filip en ik gaan afwassen, maar het washok is al op slot dus gebruiken we de warm water kraan in de heren douche en toiletruimte. Alles gaat voorspoedig tot er een Zimbabwaan binnenkomt. Hij begint gelijk een gesprek. Hoe vervelend het is dat het washok om 18:00 dicht gaat en dat hij ook niet kan slapen voordat de afwas is gedaan. We mompelen instemmend maar we zijn nog niet van hem af. Weten we iets van de toestand in Zimbabwe op dit moment? Ze hebben zijn boerderij afgepakt, zijn vrouw is vermoord en verder waren het ook geen vrolijke verhalen. Na een half uur aandachtig te hebben geluisterd kunnen we ons los rukken en aan de koffie beginnen die Rob en Tom al voor klaar hebben staan.

Dinsdag 3 september

We beginnen de dag met een gebakken eitje met spek terwijl de zon langzaam opkomt. Alles inpakken en we gaan onderweg naar de slagvelden. De slagvelden van ruim honderd jaar geleden wel te verstaan. Onze eerste stop is bij de Bloedrivier. Hier is een prachtig monument gebouwd van metalen wagens. De kraal met wagens moet de kraal voorstellen zoals die er op 7 december 1838 heeft gestaan. Op deze plek hebben een klein aantal boeren een aanval van duizenden Zoeloes weerstaan. Na de slag waren er zoveel Zoeloes gesneuveld dat de rivier rood was gekleurd van het bloed. Daarom is de rivier daarna Bloedrivier genoemd. Als we het kleine museumpje bezoeken en willen betalen wil de eigenares ons drie volwassenen en een kinderkaartje geven. Verbaasd vraag ik: kinderkaartje? Ze vraagt daarop hoe oud ik dan ben. Ik haal er snel een jaartje af en antwoord: 40 ! Dat is je echt niet aan te zien, je lijkt echt nog een kind blijft de vrouw volhouden….
We nemen een lekkere bak koffie / thee in het kleine restaurantje wat is ingericht alsof het nog steeds 1800 is. De koffie wordt in geëmailleerde kannen en bekers geserveerd. De prijzen zijn ook nog uit die tijd: 26 Rand (ca 2,60 €) voor drie koffie en een thee. Aan de andere kant van de rivier bezoeken we het kleine Zoeloe museum dat nog in oprichting is. Omdat het museum nog niet af is wordt er geen entree gevraagd. Wel gaat er een man met ons mee die het één en ander uitlegt. In het museumwinkeltje kopen we nog twee handwerk klei potjes voor 2,40 Rand per stuk. Op de kaart staat een ´stofpad´ dat binnendoor richting Islandwana gaat. We besluiten het gewoon te proberen. Het is een mooie weg die langs allerlei kleine Zoeloe dorpen gaat. Alle kinderen die we passeren zwaaien vrolijk en wij zwaaien natuurlijk terug. Islandwana is een berg waar het goed bewapende engelse leger door een groot aantal Zoeloes met speren is afgeslacht. De Zoeloes hebben de Engelsen verrast en met hun tactiek van de buffel waren ze de Engelsen te slim af. De buffel tactiek betekent dat de horens de vijand insluiten zodat die van de achter- en zijkant worden aangevallen terwijl tegelijkertijd het lijf van de buffel aan de voorkant oprukt. Zo kan de vijand geen kant meer op. De Engelsen die hier zijn gesneuveld zijn later op deze plek begraven, op elk graf ligt een stapel wit geschilderde stenen. Een graf kan één of meer Engelsen bevatten. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel witte hoopjes er liggen. Even verderop kwamen de Zoeloes bij Rorkes Drift. We kopen een selfguided tour boekje en bekijken het museumpje. Als we buiten op het terrein lopen komt er een jongen naar ons toe. Hij kan heel geanimeerd vertellen hoe ´wij´ de Zoeloes de Engelsen aanvielen terwijl ´zij´ met al hun wapens het ziekenhuis verdedigden. De Zoeloes hebben hier niet verloren maar zijn terug gegaan over de rivier naar Zoeloe land, omdat ze van de koning niet Natal in mochten, wilde hij nog net even kwijt voordat we echt weg moesten. Het wordt tijd dat we op zoek gaan naar een camping. In de boekjes staat er niet veel in deze buurt. Filip vindt iets in zijn reisgids en dat gaan we proberen. Eaglesview ligt prachtig in de bergen maar het hek zit met een ketting op slot. Terug naar de hoofdweg maar weer. Melmoth zou ook een camping moeten hebben volgens de Tourist Info van KZN. Maar hoe goed we ook zoeken langs de R66, geen camping. Het wordt inmiddels donker en we moeten nu toch echt wat vinden. Het hotel in Melmoth heeft geen afgesloten parkeerplaats en weet ook niets van een camping. Wij willen de auto met alles erop en erin niet gewoon op de weg laten staan dus gaan we verder op zoek. Even buiten Melmoth staat een bord met een bed naar Kwanzimela. Bij het volgende bord blijkt het nog 6 kilometer verder te zijn. In het donker en met een opkomende dichte mist slingeren we over een bergweg. Bij Kwanzimela zit het hek ook dicht. Maar er zit geen ketting om en als we het openschuiven komt er een bewaker aan. Is er nog een plekje voor ons om te slapen? We zijn welkom, kom binnen. Als we bij het gebouw aankomen komt tante Nonneke naar buiten, we blijken in een klooster te zijn beland. De kamers zien er goed uit en zelfs zonder dat we weten dat het 500 Rand inclusief ontbijt voor 4 kost weten we al dat we hier willen slapen. De kamer van Rob en Filip heeft een extra zitkamertje en hier koken we een heerlijke macaroni. Na nog wat bier gaan we slapen.

Woensdag 4 september

Het is bewolkt als we opstaan. Zal deze dag de eerste teleurstelling van de reis worden? Voor het ontbijt dat om half acht is nog even over het kloosterterrein gelopen. De begraafplaats is bijzonder om te zien. De graven staan allemaal boven de grond en zijn soms gewoon eenvoudig van takken gemaakt. In de ontbijtzaal zit een mevrouw in een prachtig Zoeloe gewaad. Er zijn dus nog meer gasten. Het ontbijt bestaat niet alleen uit brood met jam zoals wij dachten maar we krijgen ook nog gebakken eieren, spek en worst! Het kan alweer niet stuk vandaag. Na het ontbijt vertrekken wij naar Ulundi waar we eerst boodschappen doen. Bier kun je in Zuid Afrika niet in de supermarkt krijgen daar moet je voor naar de ´bottlestore´. De eerste bottlestore waar we komen ziet er angstaanjagend uit. De medewerkers zitten niet alleen achter een metalen hek, maar boven op het hek zit ook nog prikkeldraad. Bier hebben ze hier niet, ze doen ook niet de moeite om te vertellen waar je wel bier kan krijgen. Dus zoeken we zelf nog even verder. Het eerste Castle bord blijkt een bar te zijn, maar even verderop vinden we dan toch nog een bottlestore. Ook hier is het hek met prikkeldraad afgezet en het gat in het hek is net groot genoeg om een tray bier er door te schuiven. Net buiten Ulundi ligt Ondini cultural museum. Hier is een kraal van een Zoeloe koning nagebouwd. Op de parkeerplaats staan enorm veel bussen en het krioelt er van de kinderen. Als we binnen zijn begrijpen we waarom. Er is vandaag een culturele wedstrijd waarbij scholen het tegen elkaar opnemen met traditionele zang en dans. De mevrouw met de mooie kleding die we nog van het ontbijt kennen komen we hier ook weer tegen. Ik ga even vragen of ik een foto mag nemen en dat staat ze graag toe. Als ik net heb afgedrukt zegt ze: nog een keer want ik lachte niet! Zittend op de betonnen tribune tussen de kinderen genieten we van alle spektakel. Het kost enorme hoeveelheden fotorolletjes, maar de ene groep is nog mooier dan de andere. Dan komt er een man naar ons toe. Zijn wij van de Natalse Raad? Nee we zijn gewoon Europese toeristen. Dat is toch wel heel bijzonder Nederlandse en Belgische bezoekers op dit kleine festival. Hij zal wel even een goede zitplaats voor ons regelen op de VIP tribune. Maar wij willen liever hier bij de kinderen zitten. Nou vooruit dan dat is goed, maar we moeten wel blijven tot het eind hoor. En als de minister komt wil hij ons aan hem voorstellen. Dat hoeft van ons niet zo en we proberen er na een paar uur genieten toch stiekem vandoor te gaan. Maar hij heeft ons in de gaten. Mag hij misschien nog even de schep de lenen? Er heeft namelijk een kind overgegeven en dat wil hij even opruimen. Natuurlijk kan dat, geen probleem. Uiteindelijk weten we er toch vandoor te gaan. En rond een uur of één rijden we Umfolozi in. Voordat we in Mpila camp aankomen zien we al een olifant, neushoorns en buffels. De tenten in Mpila camp zijn in één woord geweldig. Alles wat je kan bedenken zit erin. Een keukentje met koelkast en gasfornuis. In de slaaptent bevindt zich ook een douche en apart toilet. Op het balkon heb je een uitzicht dat je het Hugo von Lawick gevoel geeft. De zebra´s en impala´s grazen op de weide voor de tenten. Het is het einde. Om 6 uur vertrekken we in een open auto voor een nightdrive. Als we half uurtje onderweg zijn begint het te regenen. Toch zien we nog een hyena, buffels, civetkat, witstaart mangoest en heel veel impala. Als we terugkomen bij de tent is alles nat dus wordt het niet braaien maar koken we het eten gewoon in het keukentje. Als Rob en Filip naar hun eigen tent zijn en wij in bed liggen komt de hyena kijken of er nog wat te halen valt. Maar wij waren gewaarschuwd en hebben alles in de kastjes die op slot kunnen. Hij maakt nog wel het kastje open waar de borden en kopjes in staan maar daar valt niets te eten voor hem.

Donderdag 5 september

De hele nacht heeft het geregend. Gelukkig maar dat we niet in onze eigen kleine tentjes lagen en het toilet binnen was. Ondanks het weer besluiten we toch om 6 uur te gaan gamedriven. We rijden exact om 6 uur uit het kamp. Al vrij snel lopen er 4 hyena´s en even later komen we ook nog een groepje van 5 neushoorns tegen. Het was geen slechte keus om toch te gaan. Als we bij de tenten terug komen waait het inmiddels zo hard dat het gas wordt uitgeblazen en de eieren en spek worden absoluut niet gaar. Dan maar een boterham met kaas. Tassen in de auto en verder door Umfolozi naar Hluhluwe. Beide parken zijn aaneengesloten en je hoeft dan ook het wildpark niet uit. Doordat het blijft regenen zien we niet echt veel wild. Het hoofdkamp van Hluhluwe, Hilltop ligt zo hoog dat het in de wolken ligt. Het is daar dan ook erg nat. We besluiten om in het restaurant te lunchen en deze keer niet onze eigen boterham klaar te maken. Alweer geen slechte keuze, het eten was goed en niet duur. Omdat er met dit weer weinig te zien is rijden we het park uit en gaan naar het noorden richting Mkuzi. Door de regen is de onverharde weg erg glad geworden en nadat we bijna van de weg zijn geraakt schakelen we over op de 4wheel drive. Rond half vijf komen we in Mkuzi aan en de regen is inmiddels gestopt. We zetten de tenten op bij een braaiplaats en nemen een lekker biertje. Gelukkig blijft het droog en Tom draait de auto zo dat we uit de wind kunnen zitten onder de luifel. Het wordt een heerlijke braai vanavond.

Vrijdag 6 september

Filip heeft het programma goed gelezen maar verwacht toch niet dat we het waar kunnen maken dat er nijlpaarden bij het ontbijt aanwezig zullen zijn. Als we na een ritje door het park bij de picknickplek aankomen horen we ze echter al. Ze liggen precies aan onze kant van het water en maken een enorm kabaal. Als de eieren en spek op zijn komen de blauwaapjes op bezoek. Maar ze zijn te laat er valt geen eten meer te stelen voor ze. Terug naar het hoofdkamp waar we nog moeten aanmelden omdat het kantoor gisteren middag al was gesloten. We boeken gelijk maar een nightdrive voor vanavond. Het culturele dorp dat ook in het park ligt blijkt afgebrand en wordt op dit moment voor het nieuwe seizoen weer opgebouwd. We vinden er wel een paar mooie resthoutjes voor het kampvuur. Omdat er verder weinig te beleven is bij het dorp rijden we door naar een schuilhut. We verwachten niet veel, maar wat we zien overtreft alles! Recht voor de schuilhut, midden in het water, staat een roodbonte koe te grazen…….. Gelukkig komen er ook nog een aantal nyala´s en wrattenzwijnen langs zodat we het thuis gevoel weer kwijt raken. Wanneer we bij de camping terug komen staan er een aantal campers op de inrit. Met tegenzin laten ze ons er door. En als we dan de auto voor de braaiplaats draaien en daar onze lunch gaan klaar maken is hun teleurstelling compleet. Ze hadden hun kraal hier willen opbouwen en onze tenten willen afsluiten van de braai. En dat terwijl de rest van de camping leeg was. Ze kunnen natuurlijk niet zonder braai en gaan op zoek naar een andere. Als alle campers staan sluiten ze de kraal met een Suzuki jeep. Zij zullen geen last hebben van indringers. Als de ranger aan het begin van de nightdrive vraagt wat willen zien leggen we de lat hoog door om een luipaard, zwarte neushoorn en olifant te vragen. Maar hij laat zich niet kisten en vind een luipaard en zwarte neushoorn met jong voor ons. De 26 olifanten die Mkuzi rijk is zitten volgens hem allemaal in het zuiden in het jachtgebied. We betwijfelen dat, maar we zien er ook geen één.

Zaterdag 7 september

We zouden uitslapen maar daar is niks van gekomen. Rob en Filip waren zo gespannen dat ze niet lang konden slapen, vandaag is de reeddance met mooie Zoeloe maagden. Althans dat is ze verteld tijdens het culturele festival volgens de mannen daar vindt je de echte mooie Zoeloe vrouwen op de reeddance. De route naar het Enyokeni paleis is erg mooi. De zandweg slingert zich door de bergen. Het paleis staat goed aangegeven en als we in de buurt komen wordt het ook steeds drukker. Er staan al enorm veel bussen en als we bij het oefenterrein aankomen zien we waarom. Er zijn duizenden jonge vrouwen slechts gekleed in kralen aan het oefenen met de prinses. Verschillende liedjes en verschillende dansjes. Dan gaat de prinses ze in de rij zetten. Er wordt precies geteld. Vier naast elkaar en dan 10 rijen achter elkaar, maar soms ook 7 of 8 rijen. Vervolgens moeten ze weer iets opschuiven en raakt alles weer in de war. Het is ongelofelijk en ziet er erg chaotisch uit. Aan de andere kant is het ook wel weer aandoenlijk om te zien hoe iedereen zijn best doet om er toch nog wat van te maken. Eindelijk worden dan de rietstengels uitgedeeld en de maagden vertrekken in een optocht richting paleis. Wij mogen niet binnen de omheining komen, daar moet je een perskaart voor hebben. Jammer. Dan maar naar het stadion want daar gaan de dames nu toch heen. Na een uurtje houden we het voor gezien en gaan op zoek naar een camping. De stadscamping van Pongola is niet erg druk bezet en we kiezen een mooie plek uit. Terwijl we de tenten opzetten dwarrelt er zwarte as van de verbrandde suikerrietvelden naar beneden. Als we de zak chips open trekken komen de camping eenden kijken of er wat te halen valt.

Zondag 8 september

Het is niet ver naar de grens met Swaziland. En de formaliteiten gaan redelijk snel. Een hekpas halen, het paspoort laten stempelen en 5 Rand betalen voor de auto en we zijn in Swaziland. De herinnering aan Swaziland was dat het alleen maar suikerriet velden waren. Maar tot onze verbazing was dat niet waar, er is wel veel suikerriet maar ook ontzettend veel bushveld. Eigenlijk is het land mooier dan we verwachten. Na onderweg nog wat te hebben gekocht om Swazi muntjes te verzamelen komen we redelijk vroeg bij Hlane aan. Op de camping staan maar weinig mensen en we kiezen een mooie plek bij het hek. Een struisvogel komt gelijk even kijken wie er nou weer zijn. Na de lunch gaan we eerst even bij de waterhole kijken. Er staan een aantal olifanten en heel veel neushoorns. Verder komen er ook nog impala voorbij. We besluiten nog een stukje te gaan rijden, maar het park is zo klein dat we steeds weer terug komen bij de camping. De bar is open en we gaan heerlijk in de schaduw zitten wachten wat er nog meer water komt drinken bij de waterhole. Bij het tweede biertje hebben we wel trek in chips. De winkelbediende praat erg langzaam en wil van alles uitleggen. Vanavond om 6 uur een traditionele Swazi dans door de medewerkers van het kamp. En wandeltochten, gamedrives enz. kun je ook hier boeken. Vergeten jullie de dans niet? Nee hoor, maar we moeten gaan anders is het bier niet meer koud. De dans begint niet om 6 uur maar om 7 uur en is gewoon grappig vanwege het amateurisme. Onze langzame winkelbediende loopt regelmatig langs het fooienbakje en roept dan: oei, oei……

Maandag 9 september

Bij de Zuid Afrikaanse grens staat een douane beambte die net zo langzaam praat als de winkelbediende in Hlane. Er zal hier toch niks in het water zitten? Gelukkig hebben wij bier gedronken…….. Van de grens is het maar een klein stukje naar het Krugerpark. Als we bij Krokodilbrug binnenkomen zien we geen kassa. Het Krugerpark is vast niet gratis geworden, even vragen maar. Het blijkt dat we pas moeten betalen als we aan de overkant van de rivier zijn bij het Krokodilbrug kamp. Als we daar aankomen kan het niet missen een slagboom verspert de weg en hij gaat niet open voordat je binnen in het kantoortje hebt betaald. We kopen ook gelijk een aantal kaarten van het park met uitleg over de dieren en waar ze vooral te vinden zijn. Na een blikje fris kan het Kruger avontuur beginnen. Via het stofpad gaan we naar het noorden. De eerste stop is bij de hippopool. Daar staat een bewapende ranger die je een paar honderd meter meeneemt zodat je de nijlpaarden ook echt kunt zien. Een paar foto´s gemaakt en we gaan verder. Er is een groot gedeelte verbrand van het park, het opvallende is dat het alleen aan de kant waar Rob zit helemaal zwart geblakerd is. Aan de andere kant van de weg staat er nog goud geel droog gras en hier en daar een groen boompje. Bij Skukuza zetten we onze tenten voor drie nachten op. Vanavond gaan we wild eten, en dan bedoel ik natuurlijk dat er wild op de braai gaat en niet dat we niet gecontroleerd eten. De impala steak smaakt geweldig. Dat is zeker voor herhaling vatbaar.

Dinsdag 10 september

Een koffie met ouma beskuit en om 5 voor 6 staan we voor de poort. Er staan al acht auto´s voor ons. Iedereen gaat na de poort linksaf richting Lower Sabie. Deze weg staat bekend om de grote hoeveelheid leeuwen die daar wordt gezien. Maar hoe hard we ook zoeken verder dan olifanten, een hyena en een luipaard komen we niet. Bij Lower Sabie is geen picknickplaats maar ze serveren voor weinig geld wel een goed ontbijt. We kijken nog even op het sighting bord, maar geen leeuwen in de buurt. Over een stofpad gaan we naar het noorden. Er is ook hier weer heel veel verbrand, maar toch zien we wel wild hier. Een aantal zebra´s en een neushoorn kleuren prachtig bij het zwart geblakerde landschap. Voor ons is een safariauto gestopt. Wat zullen ze zien? Ja hoor, een leeuw……. Maar hij loopt al snel weg en het lukt niet meer om hem op de foto te zetten. Toch een sighting is een sighting. Het uitkijkpunt boven een dam levert niet veel op. Verder maar weer, we gaan over een stofpad waar het wel heel rustig is. Als we aan de andere kant komen is duidelijk hoe dat komt: van die kant is de weg afgesloten. Rob moet zelfs uitstappen om de ketting los te maken. Dan zien we twee zwarte neushoorns staan, nog een paar buffels en dan hebben we de big 5 op 1 dag gezien! We lunchen bij Tsokwane en moeten opletten dat de vogels ons brood niet stelen. Net voordat we weer terug zijn in Skukuza zien we ze staan: een kudde buffels. Dat moeten we snel vieren met een koud biertje. Om kwart over vijf klimmen we in de nightdrive jeep. Bij de poort roept een automobilist ons toe dat er 5 leeuwen ongeveer 5 kilometer verder op liggen. Onze chauffeur negeert de mededeling en gaat de andere kant op. Het worden drie verschrikkelijk vervelende uren. Er lichten nergens ogen op. Geen impala te vinden, maar wel drie luipaarden. We zijn toch wel vreselijk verwende toeristen dat we nu al niet meer tevreden zijn met 3 luipaarden. We hebben wel geleerd wat je allemaal met olifantenstront kan doen. Als je het verbrand en de rook inademt is dat goed tegen de hoofdpijn. Ook kun je het koken met water,filtreren en opdrinken. Zou erg gezond zijn?! Terug op de camping maken we een kop soep en rijst met chakalaka. De buren zeggen geen woord tegen ons, het is ze zeker tegengevallen dat we nog een dag blijven. Nou slecht nieuws voor ze, morgen gaan we ook nog niet weg.

Woensdag 11 september

Weer om 6 uur de poort uit, maar weer niet de eerste. Dit keer gaan we rechtdoor, maar de leeuwen van gisterenavond zijn natuurlijk allang weg. De eerste twee uur zien we helemaal niks zelfs heel weinig impala. We stoppen zelfs even bij het Stevenson-Hamilton monument om in ieder geval nog wat te zien. Maar na twee uur ligt er opeens wel een hyena gezinnetje langs de weg. Twee jongen drinken nog bij moeder. Dat maakt ons ook hongerig en bij Afsaal gaan we ontbijten. De rode en gele neushoornvogels zijn erg brutaal en kapen de stukken brood zo uit je hand als je even niet oplet. Rob krijgt het zelfs voor elkaar dat ze het brood uit zijn mond halen. Verder naar Berg en Dal, een rustig kamp, waar een nijlpaard en een visarend de toeristen bij de dam bezig houden. In de buurt van Berg en Dal zijn bijna altijd wel neushoorns te vinden en ook deze keer staan ze er weer. Voor de lunch stoppen we weer bij Afsaal. Als we uit de auto stappen zien we opeens een paar enorme olifanten vlakbij staan. Ze staan rustig te grazen en laten ons vrij dichtbij komen om wat foto´s te maken. Weer een rolletje vol. Behalve de neushoornvogels zijn er nu ook dwergmangoesten die op de restjes van het eten azen. De dwergmangoesten zijn veel kieskeuriger dan de neushoornvogels. Maar een beetje melk willen ze wel aannemen van Filip. Terug naar Skukuza. Er zijn aardige mensen naast ons komen staan, deze zijn in ieder geval niet doofstom. Ze vertellen dat ze twee groepen leeuwen hebben gezien bij Lower Sabie. Ach, we doen morgen nog een stukje park, wie weet. De kudu steak is ook lekker, al verschillen de meningen welke beter is kudu of impala.

Donderdag 12 september

Lekker uitslapen. Om kwart voor zes gaan we douchen. Na het ontbijt pakken we alles in en rijden richting Paul Kruger gate. Nog snel even een tussenstop bij een schuilhut. Er komen nogal wat sitatunga en bosbok langs. Maar de batterijen in de camera van Tom zijn leeg en Rob heeft een vol rolletje in de camera. Goed geregeld dus. Na de Paul Kruger gate komen we al snel in de mooie Drakensbergen. Het ene uitzichtpunt na het andere. Er is geen tijd voor een normaal dutje in de auto. Als we al een aantal keren zijn gestopt voor mooie vergezichten staat er een bord naar de Berlynfalls. We weten niet wat dat is, maar we gaan toch even kijken. Het blijkt een mooie waterval die vernoemd is naar de boerderij waar dit land vroeger bij hoorde. Er is nog een bus met gezellige Nederlanders bij de waterval. En we zijn weer heel blij dat wij maar met zijn vieren zijn. Wij kunnen tenminste zelf beslissen wanneer we weer verder gaan. Tijd om te lunchen, maar niet hier. Bij het volgende hoogtepunt Bourke Luck potholes hebben ze een uitgebreide picknick site. Maar we zijn niet de enigen die honger hebben. Grote groepen schoolkinderen gaan hier ook hun boterhammetje opeten. We moeten ons haasten om nog een tafeltje te kunnen bemachtigen. Vervolgens rijden we met de auto honderd meter verder naar de ingang van de potholes. Het is prachtig om te zien hoe het water de rotsen heeft uitgesleten in honderden jaren. Het laatste uitkijkpunt zijn de drie ronddavels. Ook op het terrein van de camping kunnen we nog een keer naar een uitkijkpunt van de drie ronddavels. Dan gaan we onze tent opzetten. Als drie van ons gaan douchen en Rob alleen zit zien de blauwapen hun kans. Zonder dat hij het merkt zitten ze in de auto. Rob, gewaarschuwd door de buren, is aan de ene kant bezig ze uit de auto te jagen terwijl tegelijkertijd aan de andere kant een aantal een greep in de boodschappen doen. Eén weet nog net twee maïskolven te stelen voordat Tom terug komt en Rob te hulp schiet. Na enig speurwerk blijkt dat ze uit de auto alleen maar een halve rol pepermunt hebben gestolen. De twee maïskolven is ook geen groot probleem omdat we toch twee pakjes van drie hadden en er nu dus nog precies vier kolven over zijn!

Vrijdag 13 september

Vandaag moeten we een eind rijden. Dus vertrekken we in een recordtijd. Zo vroeg hebben we nog niet ontbeten en alles ingepakt. Even later rijden we langs de MacMac Falls. We besluiten even te gaan kijken. Een mooie dubbele waterval met een beetje eng uitkijkpunt. Althans dat vinden de andere (alweer Nederlandse) toeristen die er zijn. Het is namelijk een stalen brugconstructie die boven de afgrond zweeft. De volgende stop is bij de Sodwana Caves. Er is net een rondleiding met een schoolklas begonnen en we kunnen nog aansluiten. De gids doet wel akelig vaak alle lichten uit en dan is het dus echt donker! We nemen de snelweg richting Pretoria en schieten redelijk op. Bij een 1-stop (benzinestation, winkel en fastfood keten) eten we even wat bij Wimpie. Wimpie is een fastfood restaurant met bediening. Vlakbij staat het Toeriste Slaghuis, zouden ze daar de toeristen slachten? Uit de buurt blijven maar, en een visburger eten dat kan niet mis gaan. De camping bij de Rodeplaatdam is lang niet vol en we vinden nog een rustige plek aan het water. Mooi gras voor de tent en geen zand. Filip gaat deze laatste nacht boven op de auto slapen en heeft dus weinig aan het gras. Nadat we hebben genoten van een prachtige zonsondergang gaat het kampvuur aan. Een oude aangespoelde autoband doet dienst als windvanger. Alweer een heerlijke braai. Het laatste hout dat we hebben is hard nodig om ons warm te krijgen. Het koelt hard af zo aan het water. Er komt nog een auto met caravan de camping oprijden. En alhoewel er nog zo´n zes plekken voor vrij zijn heeft de boer besloten dat de beste visplek direct naast ons is. Het is allang donker, maar zodra de caravan staat komen de hengels tevoorschijn. Het aas wordt gemaakt en naast de hengelsteun wordt een grote lamp opgehangen…….. Wij gaan naar bed, ons is het te koud.

Zaterdag 14 september

Alweer lukt het niet om lekker uit te slapen. Om zes uur zijn we allemaal al weer buiten en genieten van de vogels op de hengels van de buurman. Even verderop springen de vissen uit het water. Ik vraag me af of hij niet beter een schepnet kan gebruiken dan hengels. Maar iedereen zie je ze op karper vissen, dus misschien heb ik er wel geen verstand van. Na het ontbijt rijden we naar Pretoria. Waar we eerst van het uitzicht en de mooie tuin genieten bij het parlementsgebouw. In de tuin staan allerlei monumenten voor soldaten die in de verschillende oorlogen gevallen zijn. Dwars door de stad heen komen we bij het voortrekkersmonument. Een gebouw dat vol zit met symboliek. Alles wijst op iets heldhaftigs van de boeren die vorige eeuw naar het noorden van Zuid Afrika trokken. Binnen is de hele geschiedenis in een marmeren reliëf uitgebeeld. Hier komen we ook weer de slag bij de bloedrivier tegen. Nog even terug naar de camping zodat Filip kan douchen voordat hij naar huis vliegt. De buurman heeft inmiddels 6 hengels uitstaan, maar vangt nog steeds niks. Om 3 uur gaan we richting Johannesburg, waar Filip vrij snel is ingecheckt. Geen problemen met overboekingen deze keer gelukkig. Even over vieren rijden we alweer terug naar de camping net boven Pretoria. Het is zo koud deze avond dat we boven op de autoband moeten zitten om nog iets warm te worden. Dat is te gek we kruipen lekker onze warme slaapzak in.

Zondag 15 september

Vandaag een lange rit, dus zoals gewoonlijk staan we vroeg op. Om 7 uur hebben we alles geladen en rijden de camping af. (record?) De N1 is een saaie rechte weg naar het noorden. Af en toe is er een tolpoort maar verder zien we niet veel. Er is ook niet veel verkeer op de weg, maar dat komt waarschijnlijk omdat het zondagmorgen is. De omgeving is ook niet echt aantrekkelijk. Maar als we bij Louis Trichard afslaan en een kleinere weg naar het oosten nemen verandert het wat. Hier zie je dorpen van de Venda met veelal ronde hutten. De vrouwen die we op straat zien lopen dragen kleurige jurken met een warme felgekleurde deken om hun schouders. Het blijft vreemd om te zien dat de mensen het koud hebben terwijl het toch ruim 20° is. Bij Punda Maria gate komen we het Krugerpark in. Het is niet zo´n drukke gate dus hebben ze alle tijd om netjes je naam en land van herkomst in een boek te schrijven. Dat gaat bij de gates in het zuiden dus echt wel even anders. We gaan gelijk door naar de camping bij Punda Maria kamp. Er is nog plek zat aan het hek. Recht voor onze tenten loopt een wildpad, daar verwachten we vanavond nog wat…. Aan het eind van de middag doen we de Mahonieloop. Veel olifanten gezien, maar nog veel meer buffels. Als de telefoon weer binnen bereik van de zender is komt er een SMS van Filip binnen. Hij is goed thuis gekomen maar had wel 3 uur vertraging op Joburg. Op de camping bel ik hem even op. Probleempje met het landingsgestel, daar moest eerst naar gekeken worden. Terwijl we de braai aansteken zien we ogen oplichten in het licht van de zaklantaarn. Het is niet de hyena die we verwachten maar een buffel. Even verderop horen we de olifanten takken van de bomen breken. ´s nachts horen we de hyena wel. Zijn gebrul echoot in de bergen, erg indrukwekkend.

Maandag 16 september

Als we om even voor zes bij de poort aankomen zijn we de eerste en de poortwachter doet direct het hek open. Vandaag gaan we het absolute noorden van het park bekijken. Onderweg naar de Pafuri picknick plek zien we een Tsetsebe maar verder niet zo veel bijzonders. Pafuri is prachtig gelegen boven een rivier. De beheerder is blij dat er klanten zijn en komt gelijk met stoelen aandragen. We huren een skottelbraai bij hem en krijgen een keurig bonnetje van 10 Rand. In één keer voor alle drie gebakken eieren met spek en tomaat. Dat is toch wel wat anders als zo´n klein koekenpannetje. Langs de rivier is nog wel wat wild te vinden, maar niet overdreven veel. Als we echter een stukje bij de rivier vandaan gaan en naar de aller noordelijkste gate rijden zien we helemaal maar dan ook helemaal niks. In deze omgeving staan nogal wat baobab bomen en daar maken we dan maar wat foto´s van. Terug naar Punda Maria. Heerlijk even relaxen op de camping. ´s avonds maken we een nightdrive. Bij het eerste konijn wat we zien vertelt de ranger dat het nachtdieren zijn en dat je ze zelden ziet. Wij zijn wat verbaasd want gisteren avond op de camping struikelde je er over. En wij blijken gelijk te hebben want we zien er zoveel dat we een kinderboerderij gevoel krijgen. Even verderop onze eerste duiker. Ook hier weet de ranger wat over te vertellen. Duikers slapen overdag en je ziet ze alleen maar in het donker. Vreemd genoeg hebben wij ze al heel veel overdag gezien, zeker een paar macho duikers die niet naar bed wilden… Iemand zegt dat we Jock of the Bushveld hadden moeten meenemen, die had de katten wel kunnen vinden. Maar daar hebben we nu niks aan. Het blijft een avond vol duikers (je kan net zo goed naar het great barrier reef), en konijnen.

Dinsdag 17 september

Om zes uur zit alles in de auto en vertrekken we naar het zuiden. De eerste kudde olifanten die we tegen komen is erg onrustig en wil niet op de foto. Ze dreigen naar de auto en we rijden dan ook maar snel door. In Shingwedzi stoppen we om te ontbijten. Een aangenaam kamp, waar het management het belangrijk vind dat de gasten tevreden zijn, of zoals de manager zei: jullie betalen tenslotte ons salaris. Op het terras van het restaurant heb je een prachtig uitzicht over de rivier. Terwijl we onze gebakken eieren krijgen staan de kudus aan de overkant te grazen. Hoe dichter we bij Letaba komen hoe meer olifanten we zien. In de Letaba rivier zie je om de paar honderd meter olifanten staan. Ook hier kunnen we weer een mooi plekje aan het hek bemachtigen. We bezoeken nog even het olifanten museum en gaan even bij de rivier kijken. En ja hoor alweer een olifant. Vlak voor onze voeten ligt een bosbok. De bosbokken leven in het kamp en zijn niet bang voor mensen. Maar het is wel makkelijk om een mooie close-up te maken. Bij de tent zijn het vooral vogels die komen kijken of er nog restjes te halen zijn. Als het donker wordt krijgen we een hyena aan het hek en even later komt er ook nog een olifant voorbij.

Woensdag 18 september

Het is in Letaba een stuk drukker dan in Punda Maria. Hier staan even voor 6 uur alweer zeven auto´s voor de poort. Wij gaan richting Olifantskamp waar we willen ontbijten. Het water in het stuwmeer is volkomen glad er staat absoluut geen wind. Maar er is ook geen dier te zien in het water. Even verderop staat weer een olifant langs de rivier, maar verder is er niet veel bijzonders voordat we in Olifantskamp aankomen. Alweer een lekker ontbijtje, alhoewel de ober niet begrijpt dat ik met een ontbijt zonder eieren alleen gebakken spek, worst en tomaat bedoel. We genieten nog even van het uitzicht (volgens velen het mooiste uitzicht van het Krugerpark). Rob ziet met zijn bionische ogen giraffen aan de overkant lopen. Met de verrekijker kan ik ook wat kleine puntjes ontdekken, maar ja zoals we al enkele dagen roepen: een sighting is een sighting! Op de terugweg naar Letaba komen we de buren van de camping tegen. Ze vragen of we nu eindelijk een leeuw hebben gezien. Dat is nog eens wreed. Nee dus, nog steeds geen leeuw op de foto. Nou zij weten er één te liggen. Over 5 kilometer linksaf en dan over een bruggetje aan de linkerkant. We verwachten er niet veel van en als we een enorme olifant met heel grote slagtanden zien stoppen we ook even om die goed te bekijken. Helaas is de olifant te ver weg voor een foto. Die slagtanden zijn zeker wel anderhalve meter lang. Verder maar weer kijken of de leeuwin er nog ligt. We hebben geluk! Ze ligt er nog en er staat maar één auto bij. Na de nodige foto´s gaan we lunchen op de camping. Aan het eind van de middag maken we nog een rondje. We zien een hyena met twee kleintjes. De jongen zijn nog zo klein dat ze erg aandoenlijk zijn en het kost dan ook weer de nodige foto´s.

Donderdag 19 september

Om 6 uur rijden we alweer de poort uit bij Letaba. Het wild is nog steeds niet uitbundig aanwezig. Het enige wat we wel veel zien zijn olifanten en giraffen. Het is een lange rit naar het zuiden. Bij elk kamp of picknickplek stoppen we dan ook even. Eerst in Satara waar we ontbijten. Bij Tsokwane kopen we alleen wat souvenirs en een blikje fris. Dan komt Skukuza waar het tijd is voor de lunch. Een lekkere pie met chips, dat smaakt wel. Als we aan het eind van de dag bij Berg en Dal aankomen worden we hartelijk verwelkomd door de receptie: "You are always welcome at Berg en Dal ! (As long there is an availlability)" Aan het hek is geen plek meer dus maken we een klein privé kampje tussen een paar bomen. We denken er nog wel even over na of we de klapstoelen opzij zullen zetten die naast een caravan zijn gezet om een grote ruimte te hebben. Maar het is geen leuke plaats om te staan, ons kampje is veel leuker! Voor het eten maken we nog een laatste gamedrive. Waar de neushoorns zijn gebleven is ons een raadsel, meer dan twee ruggen zien we niet. Tijd voor een kampvuur om de laatste restjes te braaien. Na het eten nog even een wandeling langs het hek in het donker. En dan voor de laatste keer de slaapzak in.

Vrijdag 20 september

Vandaag hebben we weer eens uitgeslapen. Pas over zessen gaan we douchen. Het ontbijt is erg uitgebreid omdat we nog veel eieren, spek, worstjes en kaas hebben. Daarna gaan we rustig inpakken. Een mannetje van het park probeert ook nog wat te helpen. Hij trekt wat haringen uit de grond en helpt bij het opvouwen van de tenten. Misschien hoort dat wel allemaal bij de vriendelijke behulpzaamheid van het Berg en Dal personeel. Op onze laatste 10 kilometers in het Krugerpark zien we nog 4 neushoorns en een hele grote kudde olifanten. Het is nog een heel eind rijden naar Johannesburg, en het autoverhuurbedrijf is helemaal aan de andere kant van de stad. Het is erg druk in de stad op vrijdagmiddag. Maar we zijn gelukkig nog ruim op tijd op het vliegveld. Nog genoeg ruimte om wat te eten en onze laatste Randen uit te geven aan souvenirs.

Alle foto's van deze reis staan op onze multiply pagina.