Begin 2002 verschijnt er een aankondiging van een VT meeting in Connecticut. Een vaag plan ontstaat, en voordat we het weten hebben we een ticket naar Newark, New Jersey en een huurauto voor 6 dagen. Angie, die de meeting organiseert woont in Canaan, Connecticut. Na veel zoeken op internet vinden we enkele leuke en interessante dingen daar in de buurt en we krijgen er steeds meer zin in.

Vrijdag 31 mei,
We zijn al vroeg op Schiphol, omdat veel mensen hebben gehoord dat er vanwege de strenge veiligheidscontrole drie uur van te voren moet worden ingecheckt is het al vreselijk druk. Gelukkig zijn we toch nog vrij snel aan de beurt en kunnen we op souvenierjacht. Een enig delftsblauw peper en zout stel, een broche in de vorm van een tulp en ´Holland´pennen voor de kids, goed geslaagd dus. Vlucht SQ24 van Singapore Airlines zit helemaal vol en vertrekt een half uur te laat. De ruim zeven uur vliegen zijn zo voorbij, een filmpje of een computerspelletje op je privemonitor en dan gaan we al weer landen. De skyline van New York is kaal zonder de WTC torens. Enigszins bang voor de strenge controle en de lange rijen gaan we de luchthaven van Newark binnen. Maar de douane gaat uiterst soepel. Na anderhalf uur zitten we in onze huurauto en rijden richting Connecticut. Langs Manhattan en via de George Washington brug ($6 tol) rijden we de Bronx in. Ondanks dat het midden op de dag is is het erg druk op de weg. En dan ineens houd het beton op en ziet alles groen. De I95 gaat Connecticut in. We pikken wat folders en een kaart op in het CT Welcome Centre. Even snel een hamburger naar binnen en dan genieten van het mooie weer en de prachtige groene omgeving. De huizen zijn meestal van hout en in Victoriaanse stijl. Kleine kerkjes met oude kerkhoven in een glooiend fris groen landschap, een streek om verliefd op te worden! Bij Danburry vinden we het genoeg voor de eerste dag en we nemen een kamer bij Best Inn. Een ruime kamer met twee kingsize bedden en een zitje. Lekker uitrusten, we zetten de tv aan en nemen wat te drinken. Plotseling verschijnt er een weerman in beeld: " Waarschuwing: ernstige onweersbuien en tornado watch! " Buiten gaat het behoorlijk te keer. Omdat we op de bovenste verdieping zitten horen we de wind over het dak razen. Af en toe klappert er wat, de bomen buigen zover als ze kunnen en het reclamebord schudt vervaarlijk. Maar dan geven de live radar- beelden aan dat we het ergste gehad hebben. En zo kunnen we toch met een gerust hart gaan slapen.

Zaterdag 1 juni
Door de jetlag zijn we erg vroeg wakker. Het is pas vijf uur als we de tv aan zetten. Na een korte tijd begint de tv te piepen, maar de piep houdt aan als we het geluid uit zetten. Als de Tom de deur van de kamer opent wordt het duidelijk, op de gang flitsen er lichten en gaat een brandalarm. Snel kleden we ons aan en zo komt het dat we om kwart over vijf smorgens buiten staan. Er komen twee brandweerwagens aan maar die gaan al snel weer weg als blijkt dat er geen brand is. Gelukkig maar! Intussen is het half zes en staat er ontbijt klaar. Een zoet broodje met een kop koffie en een bekertje jus d´orange doet wonderen op dit uur. Na een lekkere douche gaan we vroeg op weg.


Onze ontdekkingstocht door Connecticut begint in het westen waar we Route 7 naar het noorden volgen. De 7 loopt langs de Housatonic River door heuvelachtig gebied. Tussen de bomen door zie je hier en daar een klein dorpje. Gaylordsville is zo´n dorp daar staat een apart gebouwtje wat onze aandacht trekt. Later zal het heel wat moeite kosten om er achter te komen wat het precies is. In de buurt circuleert het verhaal dat een duitse man dit heeft gebouwd ter nagedachtenis aan zijn dochter die in de tweede wereldoorlog tijdens hun vlucht uit Duitsland is gestorven. Elke verdieping zou iets bevatten wat aan de dochter doet herinneren. De historische vereniging van Gaylordsville laat ons in een email weten dat de heer Jon Pol het heeft gebouwd ter nagedachtenis aan een kind dat is ontvoerd...... (Als iemand weet hoe het precies zit, dan horen we het graag!)

Het volgende dorp langs de 7 is Bulls Bridge. De begraafplaats van Bulls Bridge ligt idyllisch aan de Housatonic river, waar een stel ganzen met jongen voorbij zwemmen.


Even verderop overspant een overdekte brug de rivier. In de staat Connecticut zijn nog maar vijf originele overdekte houten bruggen bewaard gebleven. Als je de brug overgaat heb je halverwege een prachtig uitzicht over de rivier tussen de groene bossen. Aan de andere kant ligt een park waar je een (korte) wandeling kunt maken naar een dam. Maar ook kun je op verschillende plaatsen aan de waterkant komen om te gaan vissen. Daar wordt druk gebruik van gemaakt.





De volgende stop maken we in Kent. Het station is dat onze aandacht heeft getrokken. Het gebouwtje is mooi onderhouden, maar het lijkt niet echt meer in gebruik. We lopen nog wat door het plaatsje heen en bekijken de mooie huizen en het houten kerkje. Boven ons hoofd zweeft een grote groep gieren op de thermiek. De boekenmarkt is nog niet open en we hebben geen zin om daar op te wachten. Dus verder naar het noorden via Route 7. Deze middag hebben we een afspraak in de laatste plaats langs deze route in de staat Connecticut. Langzaam maar zeker gaan we die richting uit.






Langs deze weg ligt nog een tweede overdekte brug.Deze brug bij West Cornwall is veel langer dan Bulls Bridge. Aan de andere kant van de brug ligt een pitoresque dorpje. Ook hier maken we weer een korte wandeling en wat foto´s van de altijd prachtig onderhouden huizen.

Ondanks alle stops onderweg zijn we toch te vroeg in Canaan. Nu komen de gegevens die we van internet hebben geplukt goed van pas. Het station van Canaan is het oudste nog in gebruik zijnde station van de USA..... tenminste dat was het voordat het voor een groot gedeelte door brand werd verwoest. Ondanks dat er nog maar een klein gedeelte overeind staat kun je zien dat het een prachtig station in victoriaanse stijl moet zijn geweest. Verder naar East Canaan dan maar. Daar kun je een ijzersmelterij bezichtigen. De vorige eeuw was ijzersmelten de industrie hier in de streek. Alle grondstoffen waren hier in de buurt te vinden. Het ijzererts, de bomen om vuur te maken en water om een luchtstroom te creëren. We hebben geluk, vandaag is de eerste dag van het seizoen dat een vrijwilliger van de ´friends of Beckleys´ uitleg geeft bij de oven. De vrijwilligger is ook blij verrast als blijkt dat zijn eerste gasten helemaal uit Holland komen. Al begrijpt hij niet helemaal dat als je vlak bij de Hoogovens woont je interesse hebt voor een oude smelterij in Canaan. Tijd om naar Mc Donalds te gaan, waar we hebben afgesproken met Angie. Omdat het heerlijk weer is gaan we lekker in de schaduw van een boom in het gras zitten wachten op haar. De mensen die passeren kijken ons wat vreemd aan, maar wat kan ons het schelen wij zitten heerlijk. Later vertelt Angie dat ze bang was ons niet te herkennen, maar omdat een echte amerikaan nooit zo zou gaan zitten had ze er geen enkele moeite mee.....We rijden achter Angie aan Connecticut uit en Massachusetts in. Enkele kilometers verderop ligt Great Barrington. Midden in de Berkshires, een prachtig gebied. Hier ontmoeten we Yvon uit Canada. Voordat we aan de hike op Monument Mountain gaan beginnen wachten we nog een tijdje of er nog meer mensen zullen komen. Na een kwartiertje beginnen we te klimmen. Nog maar een paar honderd meter zijn we onderweg als we Lucille en haar dochter Sarah horen roepen: Hey Guys! Wait for us! We wachten even en gaan dan met zijn zevenen verder. Sarah (4) kletst de oren van ons hoofd en is ondanks de pittige klim niet stil te krijgen. Soms moet ze worden geholpen omdat de stenen gewoon te groot voor haar zijn om overheen te stappen.

Maar ze wordt niet moe. Wij wel natuurlijk, maar het uitzicht wat we bovenop zien is zo vreselijk mooi dat we alle vermoeidheid snel vergeten. Na de wandeling gaan we naar een brouwerij in Great Barrington waar je ook kan eten. Hier komen Debbie en Catherine er ook bij. Het is heel gezellig en de avond gaat snel om. Gelukkig heeft Angie een kamer voor ons geregeld in een motel in Great Barrington zodat we na een prachtige maar vermoeiende dag lekker kunnen uitrusten.

Zondag 2 juni

Na het ontbijt bij Friendly´s gaan we naar de kerk, om te bezichtigen dan. Er gaat binnen korte tijd een kerkdienst beginnen en wij besluiten die niet bij te wonen. Even verderop staat verscholen tussen de bomen een kasteel. Het is opgebouwd uit grote middeleeuwse stenen net als een aantal kerken in Great Barrington. Althans, dat lijkt uit de verte zo. Maar als we dichterbij komen ziet het er allemaal toch iets moderner uit. Het bord bij de poort verraad de leeftijd van het kasteel, het is gebouwd in 1880. Het sprookje is uit. We kijken nog even verder rond in Great Barrington en dan stappen we in de auto en rijden weer richting Canaan, Connecticut. Daar hebben we gisteren het kerkhof nog vergeten. Het kerkhof in East Canaan is een onderdeel van de Freedom Trail, hier ligt de eerste zwarte soldaat die voor de noordelijken vocht begraven. De Freedom Trail gaat langs een aantal punten die belangrijk waren voor de bevrijding van de slaven.

Verder naar Hartford, the hoofdstad van Connecticut. Hier mag je absoluut the State Capital niet missen. De koepel van bladgoud kun je al van ver zien schitteren. Als je dichterbij komt kun je ook goed de beeldhouwwerken zien. Het gebouw is versierd met de beelden van belangrijke personen uit de geschiedenis van de staat, maar ook beeltenissen van belangrijke gebeurtenissen. Zo kun je boven een deur de ´charter oak´ vinden. In deze eikeboom is een belangrijk document verstopt waar de engelsen het op gemunt hadden, zo is het voor de amerikanen bewaard gebleven. Binnen in de hal staat een stuk van de echte eikeboom. Helaas kunnen we het gebouw niet van binnen bezichtigen omdat ze in het weekend gesloten zijn.





Vlakbij ligt het Mark Twain house, een huis met een opvallende architectuur. In dit huis heeft de beroemde schrijver o.a. Huckleberry Fin geschreven. Het huis heeft 19 kamers en is met een gids te bezichtigen. We verlaten Hartford en reizen naar het oosten. Door groene bossen komen we uiteindelijk bij de kust van Massachusetts terecht. In Plymouth om precies te zijn. Plymouth is volgens de overlevering de bakermat van New England. Hier zouden de eerste pelgrims geland zijn. De pelgrims kwamen uit Engeland met de Mayflower. In Plymouth herinnert alles aan die tijd. Er ligt een kopie van de Mayflower, de Mayflower II in de haven. Dit schip is te bezichtigen en er is op de kade een hele tentoonstelling gewijd aan de het leven van de pelgrims. Op een heuvel staat het pelgrim monument, een enorm beeld dat uitkijkt over de oceaan. Verder vindt je er allerlei musea en het hoogtepunt is the rock, een kei met daarin 1620 gegraveerd. Deze kei ligt in een lelijk tempelachtig monument. Bij deze rots zouden ze zijn geland....... Het is duidelijk dat er jaarlijks veel toeristen Plymouth bezoeken. Er zijn dan ook genoeg restaurants en hotels te vinden.