Patagonia 2001

Patagonië 2001 - deel 2
Het pad kwijt in Llao Llao.

Na het ontbijt gaan we eerst naar de supermarkt om wat spullen te kopen voor de lunch tijdens onze wandeling in Llao Llao. We hebben nog wat tijd over om foto's te maken bij het meer. De omringende bergen zijn prachtig in het ochtendlicht. Terug naar het hotel lopen we langs het centrale plein van Bariloche. Wat we daar zien is wel heel erg toeristisch. Je kan op de foto met St Bernhard honden met zo'n leuk houten vaatje om de nek. En als bonus mag je ook nog een pup vasthouden... Daar hebben we dus niet echt zin in. Gelukkig gaan wij met de bus naar het stadspark enige kilometers buiten de stad. Het stadspark 'Llao Llao' is een mooi park dat echter niet zo goed onderhouden wordt. De bamboe verspert een groot gedeelte van het pad.
Uitzicht vanaf Cerro Llao Llao

Verder liggen er erg veel bomen over het pad. Dat betekent veel klimmen en klauteren. Wel is het een mooie omgeving, waar heel veel in bloei staat. De enorme gele bremstruiken zorgen voor mooie foto's. Maar het is ook even zoeken naar de juiste weg als de struiken over het pad groeien. Aan het eind van deze vermoeiende klim en klauter partij moeten we nog een steile helling op. Vreselijk zwaar. Maar het uitzicht boven is echt de moeite waard geweest.

We zijn veel later terug in Bariloche dan we verwacht hadden. Dus moeten we nog snel naar de supermarkt om eten in te slaan voor morgen. Dan moeten we 15 uur in de bus naar Puerto Madryn. We eten vanavond in een gezellig eethuisje, waar de bediening niet helemaal snapt wat we willen eten en drinken. Maar alles komt toch goed en het eten is heerlijk. Als we om half elf bijna klaar zijn komt de pianist binnen. Ze eten hier echt veel later dan thuis.

Als we om 7 uur beneden komen voor het ontbijt is de bus uit Puerto Madryn al aangekomen. De chauffeurs nemen ook een bakje koffie en een broodje, en om half acht vertrekken we. In het begin is het landschap bergachtig en erg mooi. Iedereen probeert uit het rijdende busje toch nog wat op de foto vast te leggen. We stoppen bij een benzinestation voor een kop koffie met koek. Als we voor de lunch in Esquela stoppen is het landschap al veel vlakker geworden. Esquela zelf is niet veel aan. En we zijn dan ook blij als we verder gaan. Over een eindeloze winderige vlakte komen we in een canyon-achtig gebied. Om later weer gewoon op een vlakte uit te komen. De wind waait steeds harder, maar dat hoort hier zeggen ze. Om kwart over acht arriveren we in Puerto Madryn. Het is bewolkt, maar toch warm. We eten ergens aan de boulevard en terug bij het hotel halen we nog een bijna liter fles (970 cc) met drie glazen. Het is heerlijk buiten en er gaat nog een fles aan.

zuidkapers Het is letterlijk half bewolkt als ik uit het raam kijk. Rechts is het bewolkt en links schijnt de zon. Het belooft een warme dag te worden dus de korte broek komt uit de koffer. Dat was een goede keus, want de hele dag is het mooi weer geworden. De facultatieve excursie van vandaag gaat naar Peninsula Valdez. Iedereen gaat mee, maar er is nog meer plaats in het busje dus halen we nog iemand op bij een ander hotel. Hij blijkt ook uit Nederland te komen en of hij het fijn vindt met allemaal nederlanders, ik weet het niet. De eerste stop is in Puerto Pyramide, waar we op een boot gaan om naar de walvissen te kijken. Eigenlijk is het seizoen over, maar er zijn er nog een paar. We komen heel dicht bij een moeder met jong. Dan duikt er ook nog een mannetje op. Het is een geweldige belevenis. Dan rijden we door naar een plek waar zeeolifanten op het strand liggen. De imposante mannetjes zijn er niet in deze tijd en dat maakt het minder spectaculair, maar het is toch wel erg mooi. De laatste stop is bij een kolonie zeeleeuwen, die diep onder ons op het strand liggen.

Terug in Puerto Madryn blijkt het erg moeilijk om een restaurant te vinden op kerstavond. Die avond wordt hier gevierd als oudejaarsavond bij ons. De hele familie gaat gezamelijk eten, thuis of een buffet voor veel geld in een restaurant. We komen uiteindelijk bij een italiaan terecht, die ons wel pizza wil serveren. Een serveerster met een kerstmuts op moet de sfeer er in brengen, maar dat lukt niet echt. We zorgen dat we voor twaalf uur bij het hotel zijn want we willen het vuurwerk vanaf het dak gaan bekijken. Dat is wel heel apart, in je t-shirt op het dak naar het vuurwerk kijken met kerst! De zoon van de eigenaar komt champagne en glazen brengen en het feest is compleet : 'Feliz Navidad' - Vrolijk Kerstfeest.

Het is eerste kerstdag, tijd om de kerstboom op te tuigen. Het staat echt gezellig de kerstboom midden op de ontbijttafel. Maarten en Conchita steken kaarsjes aan, en de ijsmuts en sjaal van Norma maken het plaatje compleet. In de boom hangt een kaart voor Erna, zonder het te weten hebben we best een mooie (spaanse) tekst uitgezocht. Tijd om aan het kerstbrood te beginnen, want straks komt het busje ons halen. De boom moet natuurlijk voorin in de bus. Tot groot genoegen van Miguel, de chauffeur die we nog kennen van de lange rit van Bariloche naar Puerto Madryn. Hij is helemaal weg van deze mooi boom, en kan niet geloven dat we hem niet uit Nederland hebben meegenomen. De rit naar Punta Tombo is nog maar net begonnen als we de gids vragen of onze vriend van gisteren niet meeging. Keren dus, want die was ze vergeten. Als we compleet zijn gaan we dan echt op weg naar de pinguins. Miguel had onze lievelings cd ( de enige die hij heeft) weer mee en uit volle borst konden we dus meezingen : ping, ping, ping, pong. Gelukkig duurde de reis maar een paar uur.

Pinguins bij Punta Tombo

Bij Punta Tombo leeft een kolonie Magelhaen-pinguins. Die in het hoogseizoen wel een miljoen dieren telt. De jongen zijn in inmiddels al aardig groot, maar de donzen vacht en het gebedel verraad dat het jongen zijn. Het is erg leuk om zo vlak bij de vogels te kunnen komen en ze te observeren. Hier en daar hebben er een paar ruzie, of zijn ze juist heel aanhankelijk. Jongen halen het voedsel uit de bek van de ouders. Maar de meeste pinguins zijn onderweg. Ze waggelen naar het water of komen juist net terug. Na ruim twee uur heeft de Baobab groep ze allemaal op de foto en gaan we weer terug naar Puerto Madryn. Miguel vraagt of hij de boom mag houden, maar wij willen hem vanavond nog op tafel, dus dat gaat niet door. 'sAvonds hebben we met de hele groep gegeten in een tent aan het strand.

Het is 6 uur!! als Miguel ons op komt halen. Nog wat slaperig zetten we de kerstboom weer vast op het dashboard. Vandaag mag Miguel hem houden. Maar dat vertellen we pas als hij ons op het vliegveld van Trelew afzet. We vliegen vandaag naar het gloednieuwe vliegveld van Calafate. Pas vorige week is daar het eerste toestel geland. Het scheelt ons enorm veel tijd, want hiervoor moest je naar Rio Gallegos zo'n 4 uur rijden van Calafate. Het eerste stuk zien we alleen maar een vlakte onder ons. Maar als we er bijna zijn kun je de bergen goed zien liggen. We komen aanvliegen over Lago Argentina, het grootste meer van Argentinië. De piloot maakt nog een extra rondje over het meer, volgens Ydo omdat hij hier nog nooit is geweest en het vliegveld niet kan vinden. In het meer zien we iets blauws drijven, het is behoorlijk groot. Volgens Wout is dat het staartstuk van het vorige vliegtuig, die het net niet heeft gehaald. Leuk hoor dat vliegen met zulke optimisten. Maar even later landen we toch veilig op Calafate. We zijn zo vroeg dat onze bus er nog niet is. Gelukkig hoeven we niet al te lang te wachten en zo staan we rond 10 uur al in het hotel. Erna stelt voor om vandaag naar de Perito Moreno gletscher te gaan, het is nu mooi weer en we hebben nog tijd zat. Goed idee, dus snel de koffers in de kamer en op weg.

De Perito Moreno is een erg mooie gletscher van 60 m. hoog. We staan twee uur vanaf de platforms naar het ijs te kijken en we zien verschillende grote brokken ijs in het meer vallen. Je hoort constant dat het ijs in beweging is het kreunt en het kraakt enorm. Een aantal keren kijken we te laat in de goede richting en is het al gebeurd. Maar dan besluiten we op een bepaald brok te letten dat volgens ons zeker gaat vallen. En ja hoor..... Klik, klik, klik, klik, dat staat op de foto. Op naar het volgende klapstuk. Ondertussen vliegen de condors boven ons hoofd. We komen ogen te kort zo mooi is het hier. We moeten terug naar de bus want een stukje verderop wacht de boot op ons. Langzaam varen we richting de ijsmassa. Hier en daar drijven ijsschotsen voorbij. Vanaf het meer is de muur van ijs zo mogelijk nog indrukwekkender. Nadat er (gelukkig iets verderop) een stuk ijs is gevallen vaart de boot weer terug. Maar niet voordat we nog even door de golf die door de val ontstaan is gevaren zijn. Terug naar Calafate, waar erna in het hotel nog even de mogelijkheden voor morgen vertelt. Wij kiezen voor de dure tocht naar de Upsala gletscher en gaan dus niet wandelen.

Om half zeven worden we opgehaald, het ontbijt krijgen we op de boot. Tenminste dat is ons verteld, maar het staat niet in de folder.... Er is maar één andere tourist die met ons meerijdt. Als we bij de boot aankomen is die ook helemaal leeg. Dus kiezen we de beste plaatsen die er zijn. In de punt is een mooie ronde bank met tafeltjes in de midden, dat wordt onze stek. We installeren ons breeduit, maar dat had niet gehoeven, want de boot gaat door de harde wind zo te keer dat niemand voorin wil zitten. Wij genieten volop. De ijsbergen waar we langs varen Upsala

zijn prachtig blauw en worden steeds groter. En dan, na een prachtige tocht is daar de Upsala, de grootste gletscher ter wereld. Hij is heel anders dan de Perito Moreno. Er ligt bijvoorbeeld veel meer 'vuil' op. Dat komt omdat hier vlakbij een vulkaan is die af en toe as uitstoot. We varen enige tijd voor de gletscher langs en iedereen kan even naar buiten om foto's te nemen. Dan gaan we weer op volle kracht terug het meer op.

Het volgende doel is Estancia Cristina, vroeger een schapenboerderij maar na de dood van de eigenaars eigendom geworden van het nationale park.
met trucks naar de gletscher

Daar wordt de groep in tweeën gesplitst, wij gaan met de engelstalige groep mee. Die gaat eerst in trucks door een gebied wat door de gletschers is gevormd. Een gids vertelt een interessant verhaal over de omgeving. Er komt veel geologie aan te pas maar nu weten we precies hoe dit landschap is ontstaan. Na een uurtje rijden moeten we uitstappen. De gids wijst ons op fossielen die in het gesteente te zien zijn. De wind giert langs de rotsen, het is behoorlijk koud. Maar als we om de hoek komen zien we hem : de Upsala. Prachtig gezicht, die blauwe ijsmassa in een maanachtig landschap. Ydo had het al steeds gezegt: het is een hoogtepunt van de reis. Hij had gelijk. Als we terug komen bij de trucks is er warme koffie en een bak met noten. Op naar de Estancia. Daar hangt het lam aan het spit. De bediening dringt er op aan dat we goed en vooral veel eten. Het hoogtepunt van de reis

Dat doen we dan ook. Het is allemaal erg lekker, veel vlees en veel salades. En dan komt het toetjes buffet.... vruchtensalade, verschillende taarten, gevulde appels en gevulde peren, er valt niet te kiezen. Dus proberen we de meeste dingen. Helemaal vol gegeten gaan we de boerderij bekijken. De gids vertelt over het ontstaan van de boerderij en hoe de familie hier leefde. Intussen komt de spaanse groep terug van de gletscher en gaan we weer richting boot. Op de boot wordt nog thee en koffie geserveerd met de resten van het gebak. Het blad blijft in de punt staan en het lukt ons om die ook nog leeg te eten. Moe en voldaan stappen we weer in bus naar Calafate. Vanavond gaan we maar niet eten, we hebben genoeg gehad.

meer met vogels bij Calafate

Vandaag een vrije dag. Zo hebben we de tijd om wat van Calafate te zien. De plaats zelf is niet zo groot en bestaat voor een groot gedeelte uit souvenirwinkels en hotels. Maar vlak buiten de bebouwing ligt een mooi meertje waar veel vogels leven. Je kan er leuk om heen wandelen, al blijkt dat niet zo'n goed idee. Even verderop komt er een rioolbuis in het meer uit. Het stinkt vreselijk, maar de vogels schijnen daar geen last van te hebben. Er leven veel verschillende soorten en hier en daar zien we ook jongen. Aan de achterkant van het meer komen we een bekende tegen.Onze medereiziger bij de excursies naar Peninsula Valdez en Punta Tombo is ook in Calafate aangekomen. Na deze wandeling gaan we nog op souvenirjacht. Verder maken we er echt een rustdag van.

De lijnbus naar Puerto Natales (Chili) haalt ons bij het hotel op. Er staan bij het busstation alleen maar toeristen te wachten. Als laatste gaan we nog langs een backpackers hotel, daarna zit de bus vol. We rijden een lang stuk door een dor en open landschap. Maar in de verte zien we de bergen al wel liggen. In een afgelegen gebied gaan we over de grens. En niet lang daarna zijn we in Puerto Natales. Het waait erg hard , maar de zon schijnt. We besluiten om de wandeling naar het oude slachthuis te maken. Daar is echter niet veel aan, dus lopen we weer rustig terug. 'sAvonds gaan we met een groot gedeelte van de groep pizza eten. Wij vinden er niet veel aan. Het is er veel te warm binnen en we moeten een eeuwigheid op het eten wachten. Dan komt er ook nog iemand aan tafel staan zingen, of eigenlijk schreeuwen. We besluiten te gaan.

Per bus gaan we naar het natuurpark Torres del Paine. In het park nemen we de catamaran naar refugio Pehoe. Daar vandaan kun je een mooie wandeling maken naar de greygletscher. Het is echter best een eind lopen en morgen moeten we de hele dag lopen naar ons volgende bed, dus ik doe het rustig aan en ga op tijd terug. Een aantal van de groep halen een uitzichtpunt waar je de gletscher goed kan zien liggen.

Maar Erna besluit om met Ydo en Joop door te lopen naar de refugio. Het is verder dan ze dachten en ze zijn dan ook te laat terug voor het avondeten. Na het eten zitten we nog wat in de refugio, met het bekende biertje natuurlijk. (let op het etiket !) En dan zoeken we de riante kamer van de bende van vijf op.

Het is een onrustige nacht. De kamers in de refugio zijn niet dicht van boven, dus je hoort iedereen overal snurken. Misschien zijn de zenuwen voor de lange tocht (zal ik het wel halen?) ook wel een beetje de schuld. Toch staan we op tijd weer beneden voor het ontbijt. Als we een lunchpakket hebben gehad gaan we op weg. We zwaaien nog een keer naar Wout, die met de boot moet omdat hij gisteren zijn knie heeft verdraaid. En dan gaan we bijna gelijk al klimmen. Het is licht aan het regenen dus moet de jas aanblijven. Dat is zweten geblazen. Al is het niet van de inspanning, dan is het wel angstzweet als we de hangbrug bij camp italiano over moeten.

Er is de afgelopen dagen erg veel regen gevallen,daardoor is het op veel plaatsen erg drassig. We raken daardoor bijna de weg kwijt. Als we even later aan de andere kant van de berg komen begint de zon door te breken. Gelukkig kunnen de jassen uit. Het zweet begint al snel op te drogen. En het begint een aangename wandeling te worden. Jammer dat we zoveel moeten klauteren en klimmen over rotsblokken. Maar rond het middaguur zijn we toch bij de refugio die ongeveer halverwege ligt. Daar eten en drinken we wat. Het eten komt uit het lunchpakket, heerlijk stukje chocola, of wat noten en een droog broodje kaas. Binnen halen we een blikje fris met goed veel suiker, dat is even schrikken de prijs is veel hoger dan in refugio Pehoe en die was al hoog. Maar ja , wat doe je, je hebt dorst.... Na een poosje te hebben uitgerust en ervaringen te hebben uitgewisseld met de Ashraf-groep, die van de andere kant komt, gaan we weer verder.

Het pad wordt beter, minder keien en minder drassig. Maar even later blijkt waarom. Al het regenwater stroomt door een rivier , die normaal zo goed als droog staat. Er is dus geen brug, en aan alle kanten lopen mensen heen en weer om een goede plek te vinden om over te steken. Joop heeft daar geen zin in en loopt gewoon rechtdoor door het water. Natte schoenen en een natte broek, maar hij is aan de overkant en de rest van de groep doet daar nog ruim een half uur over. En niet iedereen is helemaal droog. Vol goede moed gaan we weer verder. Af en toe horen we water stromen, en ja hoor daar gaan we weer. De meeste stroompjes komen we met elkaars hulp goed over. Maar door al dit gedoe is het al best laat geworden. Vlak voordat we er zijn moeten we nog een enge hangbrug nemen. Deze keer liggen er een aantal planken los en sommige ontbreken zelfs! Moe maar voldaan komen we bij een zonovergoten refugio Las Torres aan. Tijd voor een heerlijk fris biertje. Het is oudjaar vandaag en we zijn benieuwd hoe dat hier gaat. Als we het hadden geweten, waren we waarschijnlijk ergens anders heen gegaan. Er was een buffet, waarbij en groep italianen het voor de rest onmogelijk maakte om ook nog fatsoenlijk wat te eten. Gelukkig hadden we drank mee en we hebben dan ook veel gedronken. Om twaalf uur werd er nog champagne door de refugio uitgedeeld, maar de avond was al ernstig verpest. Toen de flessen leeg waren zijn we dan ook snel naar bed gegaan.

We hebben gisteren zo lang gelopen dat bijna iedereen het wel goed vind. Het is mogelijk om naar een uitzichtpunt te lopen van waar je de drie rotsen waar het park naar is vernoemd (Las Torres) goed kan zien. We zien ze hier dus ook. Het is nog steeds zonnig dus nemen we een lunchpakket en gaan ergens in de buurt van de refugio lekker zitten genieten. De omgeving is prachtig, maar de lucht begint te betrekken. Net op tijd besluiten we terug te gaan naar de refugio. Op de veranda zitten we droog en wachten op de bus die ons naar Puerto Natales zal terugbrengen. 'sAvonds gaat weer een groot gedeelte van de groep naar de pizzatent. Wij besluiten de laatste chileense pesos op te maken in een restaurantje aan de overkant

Om negen uur staat de bus van half tien voor. We rijden over stoffige verlaten weg naar de grens. Weer komen we er allemaal zonder problemen over heen. Door naar Rio Gallegos. De hele weg is stoffig en er is weinig te zien langs de weg. Uitzicht van uit het hotel over Ushuaia

We zijn ruim op tijd op het vliegveld voor onze vlucht naar Ushuaia. Het uitzicht onderweg wordt steeds mooier. Helaas komen er meer wolken als de bergen in zicht komen. Maar het Beaglekanaal zien we toch mooi onder ons door glijden. In de baai ligt het

kleurige Ushuaia, de zuidelijkste stad van Argentinië. We gaan met vijf taxi's naar ons hotel. Hostel Mustapic wordt beheerd door een kroatische familie, die alleen maar op de bovenste verdieping huist. En ze hebben gelijk, het uitzicht over Ushuaia en de haven is prachtig. Het begint te regenen buiten maar we besluiten toch op zoek te gaan naar een restaurant. We vinden er één , het eten is er goed en lekker. Ze hebben er prachtige bierblikjes speciaal ontworpen voor de zomer 2001. Het is 2 januari 2001!

We verlaten Ushuaia op het Beagle kanaal

We verlaten Ushuaia op het Beagle kanaal

In deze streek staat er altijd een harde koude poolwind. Dat maakt een boottocht op het Beagle kanaal tot een bijzondere gebeurtenis. Vandaag dus niet! Er staat geen zuchtje wind, het water is zo vlak dat het wel een echt kanaal lijkt in plaats van de zee. We laten Ushuaia achter ons en varen langs een eiland met zeeleeuwen, een eiland met broedende aalscholvers en een vuurtoren. Maar het hoogtepunt moet een eiland met pinguins zijn. Wij zijn natuurlijk al erg verwent, met de pinguin kolonie bij Punta Tombo, het is al zo gewoon een aantal pinguins. Terug varen we door een smalle doorgang, waar de uitzichten prachtig zijn. Het weer blijft erg ongewoon voor hier het is zelfs warm met ruim 20 graden ! Maar eerlijk gezegd ben ik wel blij dat er geen hoge golven staan. Een prachtige tocht waarvan we een certificaat meekrijgen. We kunnen het bewijzen, we hebben gevaren op het Beagle kanaal ! Op de 54e graad zuiderbreedte.

Zeeleeuwen in het Beaglekanaal

We zijn al weer vroeg terug in Ushuaia, dus nog tijd zat om even rond te kijken. Even langs de supermarkt. En daar vlak bij ligt het kerkhof. Het is een bijzonder kleurrijk geheel. Veel graven zijn in pastelkleuren uitgevoerd. Vitrage voor de ramen geeft het geheel een huiselijke sfeer. De kisten die in de grafhuisjes staan zien er erg mooi en vooral duur uit. Soms vraag je je wel eens af wie al deze pracht en praal allemaal betaald. Naast al die mooie graven staan er ook opvallend veel kruizen met NN er op. Voor die mensen was er kennelijk niemand... Met deze overdenkingen gaan we terug naar het hotel, waar we op de bovenste verdieping lekker van het uitzicht gaan genieten. Het eten bij Marco Polo gisteren is goed bevallen, dus gaan we vanavond weer. Een tafel voor vijf.

Nog maar één dag te gaan hier. Een korte excursie naar Tierra del Fuego NP. Dit gebied heet 'vuurland' omdat hier vroeger veel vuren branden, om de mensen die hier woonden warm te houden. In het park eindigt Ruta 3, de snelweg van Buenos Aires naar het zuiden, ruim 3000 kilometer. Er zijn een aantal korte wandelingen te maken in het park. We doen er twee. Eén over een heuveltje door de bossen, en één naar een meertje. Toen was het al weer tijd om terug te gaan naar Ushuaia. Daar hebben we eerst koffie met een puntje gebak gehaald. Daarna hoef je dus de hele dag niet meer te eten. De Argentijnen houden wel van een flink stuk gebak. Het was heerlijk trouwens.

Lopend door de stad besluiten we naar de gevangenis te gaan.(slechts op bezoek) Ushuaia is een oude gevangenis kolonie waar vroeger de gevangen, ver van de beschaving, werden opgeborgen.
Tegenwoordig is het oude gevangenis gebouw een museum. Naast een gedeelte waar je kan zien hoe de gevangenis was is er ook een maritiem museum. Zeker de moeite waard. In het maritieme gedeelte begint men met oude kaarten, die in die tijd vaak door nederlanders werden gemaakt. Zo zie je dus veel kaarten in het nederlands, een plattegrond van de stad Hoorn ( waar Kaap Hoorn naar is genoemd), en modellen van oude nederlandse zeeschepen. Verder zijn er ook verhalen over allerlei ontdekkingreizigers en expedities naar de zuidpool. We lopen langs de moderne marine terug naar het hotel, waar de taxi's ons om half zes komen ophalen. In het donker vliegen we naar Buenos Aires. Op rij 33 in een MD81 heb je geen enkel uitzicht, er namelijk geen raam achterin. Volgens Ydo, die verder naar voren zat, was het uitzicht over Buenos Aires geweldig mooi. Maar wij hebben niks gezien!
Het hotel ziet er in de gangen prachtig uit. Het lijkt wel een kasteel, maar achter de grote deuren liggen kleine kamers. Onze deur is veel kleiner, dat is omgekeerd evenredig met de kamer. We hebben zelfs een balkon. Maar het is zo warm buiten dat we daar niks aan hebben.

Er heerst nog steeds een hittegolf in Buenos Aires. De verwachte temperatuur vanmiddag is 40 graden. We maken een stadstour met een bus met airco. Helaas doet de luidspreker achterin het niet, daarom is niet het hele verhaal te volgen. Maar we zien toch veel leuke dingen in de stad. Als eerst stappen we even uit op Plaza de Mayo. Daar gebeurt op dit moment niet zo veel. Maar op donderdagmiddag lopen hier de moeders en grootmoeders met hun witte hoofddoekjes uit protest tegen het verdwijnen van hun kinderen. Al snel gaan we weer verder naar de wijk La Boca. Daar zijn de huizen erg vrolijk gekleurd. We krijgen ruim de tijd om rond te kijken. Het is wel erg toeristisch, maar het hoort bij de stad. Je kunt hier wel prachtige foto's maken. Als er ergens veel toeristen zijn, La Boca

zijn er ook zakkenrollers etc. De politie patroulieert dan ook veel met hun leuke lichtblauwe wagentje.De bus rijdt verder langs de haven en door de wijk Recoletta. Daar eindigt de tour en mogen we uitstappen. Een korte blik op de kaart leert dat het erg ver lopen is zeker met deze hitte. We besluiten te blijven zitten en ons naar het hotel te laten brengen. Dat is een goede keus geweest. Vlakbij het hotel zijn leuke terrasjes in de schaduw. Daar brengen we de middag door. Als het wat begint af te koelen, in het begin van de avond , gaan we naar de Plaza de Mayo. De kathedraal die daar staat is open en we gaan even binnen kijken. Er is een mis bezig, waarmee het jubeljaar 2000 wordt afgesloten. Gelukkig is het niet al te lang meer want het is vreselijk warm in de kathedraal. Buiten is het nog steeds licht dus gaan we eerst eten. Daarna gaan we bij de kerststal kijken die prachtig verlicht wordt door gekleurde spots. De grote plastic beelden trekken veel bekijks, hele families komen langs. Erg leuk, maar ook wel erg kitsch. We lopen terug door een straat die uitkomt bij het congresgebouw. Daar willen we ook nog wel even kijken. Voor het gebouw is het een drukte van belang, er staat een wagen van de gaarkeuken. We kunnen ons inhouden om niet in de rij te gaan staan voor de nasi, maar het kost moeite. Het hele plein zit vol zwervers, allemaal zijn ze aan het eten. Wij gaan een plaintje verder om een lekker citroenijsje te halen. Een kwartliter is wel veel, maar ook erg lekker.

Begraafplaats van recoletta

Vandaag komt er verkoeling! Tenminste dat is het weerbericht. We besluiten naar de begraafplaats van Recoletta te gaan. Daar ligt Evita begraven. Het is een grote begraafplaats en het graf van Evita is niet zo opvallend. Maar als we een groep japanners voorbij zien komen moeten we wel in de buurt zijn. Dat klopt. Naast de groepen toeristen die voor Evita komen is het druk op het kerkhof.

Kennelijk is zaterdag een dag van de schoonmaak. Er wordt geveegd, maar ook worden de grafhuizen met zeem en lap gereinigd. Tenminste de dure graven. Sommige zijn alleen nog maar aan het vervallen.

Naast het kerkhof ligt een grote kerk, waar vroeger ook een klooster in zat. Nu zijn ze bezig om daar een museum van te maken. We gaan er even binnen kijken. Het is nog in het beginstadium en daarom zijn we er ook snel doorheen.

Tijd voor een terrasje. Als we terug lopen naar het hotel begint het te regenen, de hittegolf is voorbij. Terug in het hotel komen we Lia en Monique tegen. Ze zijn erg geschrokken, want iemand had geprobeerd ze te beroven. Gelukkig hadden ze het in de gaten en ze hebben alles nog. Even later komt Erna binnen, zij is dus wel alles kwijt. Wat een stad....
'sAvonds gaan we met de hele groep eten, vlak om de hoek gelukkig want het onweert nog steeds. Nog even naar een bar en dan is ook deze laatste avond in Argentinië voorbij.
Tango en Buenos Aires horen bij elkaar.

Zondagmorgen is er vlooienmarkt in de wijk San Telmo. Daar moeten we dus naar toe. Er wordt een hoop troep verkocht. We nemen dan ook niks mee. Een stel danst de tango op straat. Dat is wel weer leuk, maar zelf meedoen gaat te ver. We gaan op een terrasje een kop koffie drinken en dan lopen we weer rustig terug naar het hotel. Even douchen,tas inpakken en nog snel een hamburger bij McDonalds. De reis zit er op. We gaan naar het vliegveld, waar het inchecken en de douane zo lang duurt dat we direkt kunnen instappen. Buenos Aires glijdt onder ons weg, het einde van een geweldige reis.