Onze reizen
Foto en Film
Fietsen
Wandelen
Wie zijn wij
|
Zondag 16 September Foto´s van vreemde dingen die we tijdens onze reis tegen kwamen:
Japan foto's
Meer van onze foto´s zien ? Kijk op onze engelstalig Japan pagina bij
Virtual Tourist.
|
Dat was inderdaad een stuk sneller dan in het hotel. Het personeel van JapanRail geeft een demonstratie van hun kunnen voor het station. Laten zien
dat JR echt de beste maatschappij is, ondanks de vertragingen van de laatste dagen. Er is naast de vrolijk groen geklede mannen ook een paard
getooid met een JR kleed en een grote trommel. Helaas moeten wij de trein halen naar Nagasaki en kunnen we niet veel van het optreden zien.
Onderweg komt er steeds meer bewolking. Maar als we aankomen besluiten we toch op zoek te gaan naar een terras. Aan de haven is de Dejima Wharf
een complex met terrasjes. We zoeken er één uit die overdekt is en ja hoor niet lang daarna komt het met bakken uit de lucht.
Dat betekent voor ons dat we langer moeten blijven zitten dan we hadden gedacht. Echt jammer vinden de meesten dat niet. Als het droog wordt vinden
we dat we toch nog iets moeten gaan bekijken en Dejima, de oude Hollandse handelspost ligt vlakbij. Destijds was Dejima een eiland waarop de
Hollanders die handel mochten drijven met de Japanners verbleven. De enigen die toegang tot dit eiland hadden waren de handelaars, hoeren en
bedelmonniken. Aan de kant van de tramhalte staat een schaalmodel van het eiland. Verder staan er nog een paar gerestaureerde huizen waarvan
sommigen zijn ingericht zoals in de 17e eeuw. Er lopen heel veel schoolkinderen door het straatje. Ze zijn in een groep meestal erg baldadig
en roepen: hello, hello. Wij maken ze duidelijk dat we Hollanders zijn en dat je hier in Dejima dan in het Nederlands hallo hoort te zeggen.
Dat hebben ze onthouden en even later komt er een brutale jongen aan: "Oranda, Ichi Ban." (Nederland, nr 1) Ja, ja zeggen wij: "Oranda Ichi Ban,
Japan number two." Dat vinden ze prachtig. Yes, yes schreeuwen ze in koor, terwijl ze geen idee hebben wat het betekend. De begeleiders vinden
het nu echt te gek worden en ze moeten verzamelen. Zoals zoveel attracties in Japan gaat om vijf uur alles al weer dicht. We gaan nog even bij
de haven kijken en dan maar weer terug naar ons terrasje. Antoinette komt ook, na twee wijntjes gaat ze staan zingen in de limelight van de
plaatselijke artiest. En na vier wijntjes weet ze nog best waar ze is, maar brengen we haar toch maar terug naar het hotel.
In 1587 werd het christendom hier verboden door de shogun. Er werden toen 26 christenen op deze heuvel
gekruisigd. Het was het begin van 200 jaar vervolging van de Christenen. We gaan nog even op zoek naar de eenbenige torii, maar die kunnen we
zo snel niet vinden. Omdat we ook geen kaartje hebben waar hij duidelijk op staat besluiten we naar de spectacle bridge te gaan. Deze door de
chinese Zenpriester Mozi in 1634 gebouwde brug, is de oudste stenen brug van Japan. Door een spiegeling in het water lijkt de brug een bril.
Eigenlijk valt de brug in het echt een beetje tegen. We gaan lopen naar de kabelbaan. Dat is dus veel verder gedacht.
Moe komen we bij de kabelbaan aan. Die brengt ons naar een heuveltop vanwaar er een prachtig uitzicht is over Nagasaki. Met de verrekijker zien
we de terrassen aan de haven. Dat ziet er goed uit na een warme benauwde dag door Nagasaki sjouwen. Als we beneden komen zoeken we bus 3 of 4
richting het station. Maar die lijken alleen maar de andere kant op te gaan. Een hulpzame japanse helpt ons de goede bus te vinden.
Bus 30 en 40 gaan wel richting station. Vanaf het station is het te lopen naar de haven. Daar treffen we een groot deel van de Djoser groep.
Het wordt tijd dat we iets bedenken voor Antoinette. Morgen is alweer onze laatste dag in Japan. We besluiten om van papier geld een slinger
kraanvogels te vouwen.
ontbijten bij het station. Rond de middag komen we in Fukuoka aan. We willen graag naar het hardrock cafe. Volgens de beschrijving zouden we bus
206 moeten hebben. Maar hoe we ook zoeken op het busstation, geen 206, niet op de eerste, tweede, derde en ook niet op de vierde verdieping. Een
vriendelijke meneer bij de informatie kan ons in goed engels vertellen dat we bus 306 kunnen nemen. Als we eenmaal in de bus zitten is het daarna
niet moeilijk meer. De Dome, het baseball stadion is al van ver te zien en daar moet het in de buurt zijn. Inderdaad ligt het er vlak naast.
Nadat we t-shirts hebben aangeschaft nemen we ook nog wat te eten en drinken. De Dome is dicht, er is geen wedstrijd. Dan gaan we verder naar
het Saibu gasmuseum, dat vlak bij de Fukuoka Tower ligt. Het museum is gratis en eigenlijk een soort reclame voor Saibu gas. Er zijn allemaal
dingen met gasvlammen gemaakt. Heel kleurig. Verder kun je er nog wat natuurkundige proefjes doen. De bus terug de stad in is een heel ander
verhaal dan heen. Het verkeer staat helemaal vast en wij hebben de meest slome chauffeur die er in Fukuoka is. Als er iemand probeert voor te
dringen laat hij ruimte open. En we zien de ene na de andere bus voorbij komen. Waar we heen een kwartiertje over deden doen we nu anderhalf
uur over! Bij het station gaan we nog even kijken voor wat souvenirs. Dat lukt aardig en we zijn nog ruim op tijd om met de groep te gaan eten.
Tijdens dit etentje geeft Antoinette iedereen een persoonlijk aandenken aan de reis. We krijgen allemaal een kaart
met foto en een persoonlijk verhaaltje. Zij is op haar beurt aardig verrast door de kraanvogels.
