Deel 7: Aso vulkaan
Woensdag 12 September
Om half acht staan we bij de ontbijtzaal, eerder zijn ze niet open. Om vijf voor acht krijgen we eindelijk wat te eten. Dat proberen we dan in vijf minuten naar binnen te werken want we vertrekken om acht uur. Vandaag staat de excursie naar de Aso vulkaan op het programma. Met de trein naar Aso station, daar staat bij de touristeninfo een bord dat de vulkaankrater gesloten is vanwege gevaarlijke dampen. Even verderop is het busstation en daar hebben ze een andere mening : de krater is open voor het publiek. Hopen dan maar. De bus rijdt door het park richting Nakadake krater. Onderweg zien we rechts een oude krater liggen (Komezuka krater). De symmetrische krater is met gras begroeid. De bus stopt hier tien minuten voor een fotostop. Links zie je al de rokende krater liggen waar we naar toe gaan. De bus komt vervolgens langs het museum maar wij gaan mee tot het eind. Daar kun je met een kabelbaan naar de krater. Achteraf hadden we net zo goed kunnen gaan lopen, de kabelbaan was te duur voor dat kleine stukje. De krater rookt aardig, maar is verder weinig spectaculair. De kraterwand is wel mooi gekleurd. Je kunt er alle kleuren vinden die je maar kunt bedenken. Die kleuren komen van metalen die uit het binnenste van de aarde omhoog gestuwd zijn. We maken een aantal foto´s, maar geen groepsfoto op de daarvoor aangewezen plaats. Daar staan voetjes op de grond getekend en de fotograaf kan op een trapje gaan staan zodat de krater ook nog op de foto zichtbaar is. Tijd voor een kop koffie. Daarna besluiten te gaan lopen naar het vulkaanmuseum. Als we een eindje onderweg zijn blijkt dat niet zo´n goed idee. Middenin het open veld worden we door de regen overvallen. En de paraplu ? In het hotel ! Gelukkig is het warm in het museum en drogen we weer redelijk snel op. Het museum zelf valt iets tegen. Er is geen uitleg in het Engels, en ons Japans is niet zo goed dat we allerlei wetenschappelijke termen over vulkanen kunnen vertalen. De film over de Aso is waarschijnlijk een project geweest van het zoontje van de museumeigenaar, er zitten overgangen in die echt niet kunnen. Of het is onze westerse kijk op dingen, want de japanners schijnen er niet veel last te hebben dat je op het ene moment een race maakt over de weg door het park om vervolgens met een noodstop stil te staan in een mooie groene weide. Om over de muziek nog maar te zwijgen. Hongerig bezoeken we de snackbar bij het museum. Een hamburgermenu is met cola, en als je sinas wil is dat een probleem. Natuurlijk zijn ook niet alle andere onderdelen van het menu apart te bestellen, dus krijg je extra sinas bij je hamburger met borrelhapjes en cola. Dan is het toch wel jammer dat ons Japans niet goed genoeg is. Natuurlijk komt de frisdrank wel op, maar toch. Met de bus en de trein weer terug naar Kumamoto. Daar gaan we weer eten in hetzelfde restaurant als gisteren. De rest van de Djoser groep had er van gehoord en komt ook binnen.



                                                        
Deel 1 : Tokyo                                                    Deel 8 : Nagasaki
Deel 2 : Japanse Alpen
Deel 3 : Kyoto
Deel 4 : Koyasan
Deel 5 : Osaka
Deel 6 : Hiroshima