Deel 5 : Osaka

Het hotel in Osaka is een eenvoudig hotel middenin de rosse buurt. Omdat we maar een halve dag hier hebben gaan we meteen op pad. Het aquarium is het enige ter wereld waar walvishaaien in is gevangenschap leven. Het hele gebouw is om de enorme tank van de walvishaaien opgebouwd. Het publiek loopt steeds rondjes om de tank heen. Het zeeleven uit de gebieden rond "de ring van vuur" staat centraal in het aquarium. Een mooi aquarium maar erg druk bezocht. Het lijkt of van 9 miljoen inwoners van Osaka zeker 10% in het aquarium is. Het is erg warm buiten en het enige terras wat wij vinden is natuurlijk in de volle zon. Dus dat hebben we snel gezien. We gaan naar het Umeda Sky Building. Het gebouw is 173 meter hoog en boven op heb je een uitzicht van 360°. Terwijl we daar een rondje lopen begint er een paar meter lager water uit sproeiers te spuiten dat samen met blauwe lichten een hemels effect moet geven, maar in werkelijkheid storend en lachwekkend is. Het lijkt ons dat dit uitzicht ook erg mooi moet zijn als het donker is en de stad verlicht is. Om niet nog een keer toegang te hoeven betalen gaan we een verdieping lager. Daar kun je heerlijk voor het raam van het uitzicht genieten terwijl je een goed Japans bier drinkt voor een redelijke prijs. Als de zon onder is blijkt het inderdaad erg mooi te zijn daar boven. Tijd om ergens wat te gaan eten. Op de eerste verdieping onder de grond zitten allemaal restaurantjes. Als je van de roltrap komt lijkt het of je een oud straatje binnenstapt. Allemaal houten geveltjes en hier en daar staan zelfs lantaarnpalen. We kiezen een restaurantje uit waar buiten staat dat er een engelse menukaart aanwezig is. Maar als we daar binnen naar vragen is hij er niet. Dus maar weer plaatjes kiezen. Het menu van Klaas en Bart is volgens het plaatje met witte rijst. Maar al snel komt ze vertellen dat er geen witte rijst meer is. In Japan? Dat moet toch opzet zijn, geen engelse kaart, geen witte rijst.... Maar wij zijn niet weg te krijgen. Daar hebben Klaas en Bart wel spijt van als blijkt dat de rode kleur niet van tomaten maar rode peper komt. Daar hadden ze best wat witte rijst bij kunnen gebruiken. Dan maar snel naar buiten en een ijsje bij de ijsboer. Gelukkig staan de namen weer alleen in het Japans en kiezen we zoete aardappel ijs ( wij dachten dat paars bosvruchten of zo zou zijn ), en de smaak viel niet eens tegen. De terugweg naar het hotel was niet eenvoudig, alles lijkt onder de grond op elkaar. Het is één enorm winkelcentrum en je hebt geen idee in welke richting je loopt. Als we boven de grond komen gaat het iets beter. In het donker lijken al die drukke straatjes op elkaar. We komen toch nog redelijk snel bij het hotel aan. De kamers zijn erg klein, dus gaan we op de bankjes bij de receptie zitten met een biertje uit de automaat. Een Japanse familie komt binnen en vader gaat bij ons op het bankje zitten. Dan komen er twee blikjes bier te voorschijn één voor vader en één voor mij. Vrouw en kinderen moeten van vader wachten tot hij zijn biertje op heeft. Ze spreken allemaal alleen Japans en een gesprek wordt er dan ook niet met ons gevoerd. Ik zeg nog even dat het bier oishi (lekker) is en dat was het dan voor vanavond.

Zondag 9 September
Vandaag moeten we een aantal keer een Shinkansen trein halen. Een stress dag voor de reisleidster. Al begrijpen wij niet waar ze zo bang voor is, er is nog nooit iemand van de groep ergens te laat geweest, dus het zal deze dag ook wel goed gaan. We vertrekken om acht uur uit het hotel. Maar als we op het perron voor de Shinkansen staan lijken er problemen te zijn. De trein die voor die van ons had moeten vertrekken staat er nog. Er begint lichte paniek te ontstaan. De shinkansen is nooit te laat ! Als de trein op een perron stopt staat de conducteur met een stopwatch klaar zodat ze weer precies op tijd kunnen vertrekken. Dan verdwijnt onze trein van het bord. Antoinette gaat nu toch maar even informeren. Maar ook de conducteur, die achter een loketje in de trein zit, weet niet wanneer er een trein zal vertrekken. Er blijkt een seinstoring te zijn. We mogen in de eerste trein gaan zitten en afwachten. Op het perron staan nogal wat Japanners te wachten. Gewoon te wachten op iets wat niet gebeurd. Er wordt ze niets vertelt en dan weten ze niet wat ze moeten doen. Ruim een half uur te laat vertrekken we richting Himeji. Dit is waarschijnlijk een nationale ramp, de gemiddelde vertragingstijd is 4 seconden, maar zeker een ramp voor JR (Japan Rail).Door deze vertraging hebben we een half uur minder de tijd om het witte reiger kasteel in Himeji te bekijken. Volgens de vrijwillige gids ( Yoshida san) is anderhalf echt aan de korte kant. Dat lijkt ons stug, maar hij blijkt wel gelijk te hebben. Hij vertelt enorm interessante dingen over de verdediging en de geschiedenis van het kasteel. Het was zeker de moeite waard om een gids mee te nemen. Hoe zouden we anders weten dat de vormen in deze dakpannen beschermen tegen brand, net als de vissen die vaak als dakversieringen te vinden zijn. Verder heeft Yoshida san ons veel vertelt over de ninja´s. En wij dachten dat we in Kyoto bij de ninja show al veel hadden opgestoken. Niet dus. Nu weten we dat ze gebruik maakten van allemaal trucjes. Zo hadden ze een soort brug net onder het wateroppervlak liggen in de slotgracht. Het leek dan dat ze over het water konden lopen maar in werkelijkheid liepen ze over een stenen richel. In het kasteel hielden ze zich verborgen in geheime ruimten. Een luik van 50 bij 50 cm sloot een ruimte af waar wel 30 krijgers in konden. Jammer dat we niet meer tijd hadden. Op het station blijkt dat het hele schema van de Shinkansen in de war is en er is dus nog steeds vertraging. We nemen gewoon een Shinkansen trein die onze richting op gaat. In Kurashiki is onze volgende stop. Naast het station ligt het pretpark Tivoli. En er is even verderop een nagebouwd Japans dorp. Het is erg in trek bij de Japanse toerist, maar waarom zou je een nagebouwd dorp gaan bekijken als je het ook in het echt kan zien ? Nee, wij houden het op het terras van Ivy Square, aan de rand van het nagebouwde dorp. Daar zijn ze net trouwfoto´s aan het maken. Een bezienswaardigheid op zich. Er loopt een vrouwtje bij die de jurk goed plooit, en de bruid en bruidegom in de juiste stand zet. Als de foto is genomen begint ze weer opnieuw. Na een tijdje komt hetzelfde bruidspaar weer naar buiten alleen heeft de bruid dan een witte jurk aan en geen rode. Dit is het moment dat ook de familie op de foto mag. Ze weten precies wie waar moet staan en binnen een mum van tijd is het gebeurd. Intussen nemen wij nog een drankje. Het wordt weer tijd om richting station te gaan. Voor het laatste stuk met de Shinkansen. Rond zes uur komen we in Hiroshima aan. Het hotel ligt vlakbij het station. We gaan eten op de eet-etage van een warenhuis tegenover het station. We kiezen niet voor de okonomiyaki (een met noodles gevulde pannenkoek) maar eten in een ei-restaurant. Alle gerechten zijn met ei, meestal een soort omelet. Erg lekker. Terug in het hotel gaan we naar de bar waar we tot groot plezier van de Japanse gasten de laatste kraanvogels aan de slinger rijgen.


                                                        
Deel 1 : Tokyo                                                    Deel 6 : Hiroshima
Deel 2 : Japanese Alps                                       Deel 7 : Aso vulcano
Deel 3 : Kyoto                                                    Deel 8 : Nagasaki                      
Deel 4 : Koyasan