Onze reizen
Foto en Film
Fietsen
Wandelen
Wie zijn wij
Deel 4 : KoyasanVrijdag 7 September Om negen uur vertrekken we voor een lange reis naar Koyasan. Eerst nemen we een drukke forensentrein naar shin Osaka. Daar stappen we op de metro naar station Namba. Daar kopen we op het station lunch voor onderweg. Lekkere verse broodjes bij de bakker. Ons volgende vervoersmiddel is de trein naar Gokurakubashi. In de anderhalf uur dat die reis duurt kunnen we weer flink wat kraanvogels vouwen.  Dit is alleen niet zoŽn ideale trein voor onze hobby omdat de banken dwars zitten en er weinig plek is om je vouwblaadjes
neer te leggen. De kabelbaan naar Koyasan staat er nog niet maar komt al naar beneden. Boven aangekomen moeten we nog een klein stukje met de bus
en dan zijn we bij de Daien In, het klooster waar we vannacht zullen overnachten. Koyasan is een berg, waar op 900 meter hoogte 60 kloosters bij
elkaar liggen. De gemeenschap is gesticht door Kobo Daishi, de stichter van het Shingon Boeddhisme in Japan. In de 8e eeuw heeft hij deze stroming
vanuit China naar Japan gebracht. Meer dan 10 miljoen volgelingen geloven dat Kobo Daishi niet dood is maar in eeuwige meditatie zit bij Okunoin.
Daarom willen veel Japanners een graf in de  buurt hebben. ZoŽn twee kilometer voor de heilige plek
begint het kerkhof met graven van Samurai, hoge regerings ambtenaren, maar ook van bedrijven die hun kader een goede plek beloven als soort
extra arbeidsvoorwaarde. Tot 1872 was het heiligdom niet toegankelijk voor vrouwen, die moesten achter blijven bij de toegangspoort van het
dorp. Maar nu komen er zowel mannelijke als vrouwelijke pelgrims naar het mausoleum van Kobo Daishi. De pelgrims zijn vaak in het wit gekleed
en hebben belletjes bij zich. Bij het mausoleum brandden ze kaarsen en wierook en bidden hardop (een soort zingend bidden). Ondanks dat de regen
met bakken uit de lucht komt gaan we toch naar de begraafplaats. We hebben tenslotte een paraplu. Maar tegen deze hoeveelheid water helpt die net
echt. Er stroomt een soort beekje over het pad en het kerkhof is een moeras geworden. We lopen toch de hele afstand tot aan de Okunoin, nat
zijn we nu toch al. Een paar staafjes wierook en een kaarsje gebrand voor mijn moeder en terug naar het klooster. Doorweekt komen we daar aan.
 Gelukkig hebben de monniken net warme groene thee gemaakt. En die nuttigen we op de kamer
van de Bart, Klaas en Rob. (Tot grote verbazing van Antoinette, die had verwacht dat we al weer aan de drank zouden zitten). Om 6 uur wordt het eten
al geserveerd. We hadden er niet  veel van verwacht, maar het ziet er goed uit. De monniken eten (en koken) vegetarisch, dat
wil zeggen zonder vlees, zonder vis en zonder sterke kruiden zoals bijvoorbeeld ui of knoflook. Vegetarisch omdat alle schepselen gelijk zijn en
de ui en knoflook kan storend zijn voor de medemens als je samen in een ruimte zit te mediteren. Zoals gezegd het eten ziet er goed uit, een soort
stoofpotje en allerlei kleine andere gerechtjes. Maar de smaak.... als je tofu niet kruidt smaakt het naar tofu, en tofu heeft geen smaak.
Alle gerechten blijken een soort tofu te zijn en dat maakt het er niet beter op. Na het eten heeft Arjan een aantal van ons toegelaten in de
ijsberenclub. (Een dobbelspelletje wat uren kan duren voor je het door hebt.) Vroeg naar bed want het ontbijt is om zeven uur, na de ochtenddienst
die al om zes uur begint.  Zaterdag 8 SeptemberDe ochtenddienst is ook zonder ons gewoon door gegaan. Om 7 uur staat het ontbijt op de grond. Bijna niemand vindt het wat. Het zijn zure groenten en natuurlijk weer  tofu. Gelukkig is er nog een miso soep die redelijk
smaakt, wat witte rijst en groene thee. Dus echt honger hebben we niet meer. Omdat de zon nu wel schijnt besluiten we met zŽn allen dat we een
uurtje langer in Koyasan blijven. Op die manier kunnen we nog wat fotoŽs maken op het kerkhof. De pijnbomen dampen nog na in het zonnetje dat
geeft best een mystiek effect. Sommige beelden staan nog in het water, maar anderen zijn mooi door de zon verlicht. De muggen vinden al dat vocht
wel lekker en vliegen dan ook in grote getalen tussen de pijnbomen. Als je maar denkt om te stoppen voor een foto weten ze je al te vinden.
Ondanks dat hebben we nog heel wat fotoŽs gemaakt voordat we om negen uur richting Osaka vertrekken.
|
