Onze reizen		Foto en Film		Fietsen		Wandelen		Wie zijn wij
Deel 3 : Kyoto Dinsdag 4 September In het winkelcentrum onder de grond is een goede koffieshop. Om acht uur staan we daar in de rij voor het ontbijt. Want om half negen vertrekken we met de stadsbus naar de Daisen In Temple. Het is goed dat Antoinette mee gaat om de weg te wijzen want het tempelcomplex is erg uitgebreid. Ergens achteraan komen we bij de beroemde zentuin aan. Een tuin met allemaal grind en stenen. De hoofd monnik komt al snel naar ons toe. Als hij hoort dat we uit Nederland komen begint hij het Wilhelmus te zingen, foutloos..... Daarna leest hij nog één of andere betekenisvolle zin voor die je over het leven moet doen nadenken. Nu hij onze aandacht heeft kan hij de hele tuin uitleggen. Er zit een hele levensfilosofie achter het geharkte grind. De tuin is 1509 al gemaakt door Kogaku-Zenji toen hij de tempel stichtte. Waarschijnlijk hebben ze daarna nog wel eens geharkt................. De monnik wil ook nog wat geld voor de tempel binnen halen en gaat steeds gekker doen. Om een video te verkopen gaat hij achter een omlijsting staan, zodat het lijkt dat hij op tv is, en zwaait met een Hollands vlaggetje. Als je een tekst van hem koopt gaat hij voor je bidden, ja... ja, nu wordt het tijd om verder te gaan. Hier splitst de Djoser groep zich in kleinere groepjes op. Wij gaan met de bus naar Toei Movie Land. Een amusementspark met als thema samurai films. Soms worden hier echte films opgenomen maar vandaag liggen de nagebouwde straatjes er verlaten bij. We bezoeken de ninja show. Het is helemaal in het Japans en van de tekst begrijpen we dan ook niks, maar de actie spreekt voor zich. Er wordt geacteerd op lagere school niveau en als iemand vlucht door tegen de bandieten "kijk daar eens" te zeggen en snel de andere kant op te lopen liggen wij dubbel van de lach. Dat was dus het foute moment, er lacht geen Japanner, blijkbaar is dit een serieuze ontsnapping. Op deze manier hebben we wel de aandacht op ons gevestigd. De hoofdrolspeler heeft ons zien zitten op de voorste rijen. Hij zwaait een keer en zegt "hello". Als de show afgelopen is klinkt in het engels :" als er iemand met de ninja´s op de foto wil moeten ze even wachten." Eigenlijk willen we dat natuurlijk niet, maar hoe kom je daar nu weer onderuit? Niet dus, dan maar stoer op de foto. Gelukkig drukt de Japanner die de foto voor ons maakt twee keer af, want stel je voor dat het mislukt is........ We bezoeken ook nog een show waarin een ´regisseur´ uitlegt hoe een film wordt gemaakt en hoe de effecten dmv geluid en licht werken. De show zou wat interessanter zijn als het ook in het Engels was, maar is zelfs in het Japans goed te begrijpen. Alleen zullen we nooit begrijpen waarom de drie acteurs een houterig dansje opvoerden aan het begin en het eind van de show. Japans amusement is kennelijk anders dan ons westerse amusement. De 3d - dinoshow valt een beetje tegen en we houden het voor gezien. Alhoewel het een serieus themapark is hebben wij hier vreselijk gelachen. Om toch nog iets serieus te doen vandaag gaan we nog langs de gouden tempel (Kinkakuji). Het licht valt prachtig op de met bladgoud beklede tempel. En worden dan ook veel foto´s gemaakt. Dat mag zolang je maar geen statief gebruikt. De reden daarvan is ons niet duidelijk geworden. Er lopen een aantal schoolkinderen rond de tempel met een papiertje. Ze zijn hun engels aan het oefenen en willen graag wat vragen. Hoe heet je? loopt niet bij iedereen even makkelijk, de naam Bart is niet te begrijpen voor Japanners. En ze spreken zo weinig engels dat ze ook mijn favoriete dier, de olifant, niet verstaan. Om over de datum van onze verjaardag maar te zwijgen. Waarschijnlijk hebben ze niet meer geleerd dan hoe spreek ik een buitenlander aan? Maar het was wel leuk om te doen. De grootte van het terrein rond de tempel valt nogal tegen en we zijn dan ook zo bij de uitgang. Met de bus begeven we ons in de spits. Gelukkig hebben we tijd zat en kunnen we zelfs nog even langs McDonalds voordat we Antoinette bij de brug ontmoeten. De halve groep ontbreekt en later horen we dat ze een brug te ver stonden. We lopen door de wijk Gion, bekent om de exclusieve theehuizen waar je veel geisha´s en maiko´s hebt. We splitsen op om zo meer kans te hebben een maiko tegen te komen. Rob ziet er drie en wij geen één. Maar de spanning van de zoektocht en de sfeer in de wijk zijn uniek en zeker een herhaling waard. We gaan eten in de wijk Pontocho, inmiddels zijn we de rest van de groep tegengekomen. Er zijn maar weinig Japanse restaurants die tafels hebben voor 15 personen, dus moeten we de groep splitsen. Klaas, Rob, Tom en ik zitten met z´n vieren een eindje van de rest af. (Sorry Bart, ik zal het nooit meer doen) Na het eten is het tijd voor de karaoke. Met de groep huur je een geluidsdichte kamer. Daar staat een tv, een stereo en twee microfoons. In een soort telefoonboek staan alle nummers waar je uit kan kiezen. Achterin staan redelijk wat Engelstalige nummers. De drank die meestal bij de huur inzit vloeit rijkelijk en er wordt aardig met de muziek meegeschreeuwd. Satisfaction van de Rolling Stones, maar ook Barbie Girl van Aqua. Als we weggaan vertrekt er ook een groepje Japanse jongeren, ze zijn allemaal aardig aangeschoten en sommige zijn ronduit dronken. We halen nog net de laatste metro terug naar het hotel. Woensdag 5 September Om negen uur gaan we ontbijten, het is een stuk rustiger dan gisteren in de koffieshop. Met de metro gaan we naar het keizerlijke paleis, maar als we de enorme tuin zijn doorgelopen blijkt dat hermetisch afgesloten te zijn. Even snel op de kaart gekeken, het kasteel (Nijo) is op loop afstand. Het is erg mooi van binnen met prachtig houtsnijwerk dat mooi is geschilderd en met goud ingelegd . De vloeren zijn op een speciale manier gelegd ze piepen als een nachtegaal als er iemand over loopt. Dat was ter bescherming van de kasteelheer zo kon de vijand nooit ongemerkt binnenkomen. Maar ik werd er nu na die korte tijd al zenuwachtig van! Vanmiddag is er een Djoser excursie naar Nara dus we moeten snel weer terug richting hotel. Onderweg kopen we nog wat lekkere broodjes voor in de trein. In Nara staat er een vrijwillige gids op ons te wachten. Hij heeft een leerling mee, een vrouwtje dat echt niet weet wat ze met zo´n losgeslagen groep Nederlanders aan moet. Als je in Japan een attractie bezoekt blijf je zo dicht mogelijk bij de gids, en doe je zonder vragen wat hij zegt. Onze groep staat overal en nergens, maar niet bij elkaar bij de gids. Hoe krijg je anders mooie foto´s die niemand heeft? Wanhopig probeert ze de groep in het oog te houden, als er maar niemand verdwaalt..... Natuurlijk moeten we even uitproberen hoe ver ze gaat en we blijven expres even zitten. Eerst wacht ze nog keurig maar als ze ons ziet lachen begrijpt ze dat ze moet gaan. Nara is een verzameling van tempels in een parkachtige omgeving. Ook is Nara erg bekend om de herten die in de hele stad te vinden zijn. We gaan langs een pagode van 5 verdiepingen naar het grootste houten bouwwerk ter wereld: Todai Ji, een tempel met enorm Boeddha beeld. In de tempel is een gat in een pilaar waar je als je er doorheen kan verlichting kan bereiken. Janny krijgt het schijnbaar zonder veel moeite voor elkaar, dat levert haar in ieder geval veel bewondering van de Japanners op. Op aanraden van de gids gaan we nog langs een tempel die wat hoger ligt en een mooi uitzicht over Nara heeft. Hij heeft gelijk, het uitzicht is prachtig en een ommetje wel waard. We zijn nu wat later terug in Kyoto dan we hadden verwacht. Dus gaan we gewoon weer eten in het EATparadise op de negende verdieping boven het station. Na het eten gaan we nog even een verdieping hoger kijken, op het dakterras. Daar heb je best een leuk uitzicht over de stad. Als we proberen nog ergens buiten iets te drinken zijn we weer overal te laat. Alles sluit hier erg vroeg en je wordt al een half uur voor sluitingstijd niet meer toegelaten. Er blijken ook geen automaten in de buurt die bier bevatten, dus wordt het de bar in het hotel waar ze om half elf komen vragen wat je voor de laatste ronde wil. In de lobby is het wel wat minder gezellig, hoewel de bar ook niet alles was, maar de flessen Sake en Baileys die nog op de kamer stonden smaken hier best. Donderdag 6 September Weer in de rij voor ontbijt want we gaan om half negen al met de bus naar de rand van Kyoto. Kyoto is door bergen omgeven en wij gaan daar een wandeling maken. Het begin gaat alleen maar berg op.En sommigen van ons vragen zich af hoe ze aan de kwalificatie easy/medium komen voor deze wandeling. Misschien kunnen Japanners wel gewoon beter lopen dan wij. Er komen in ieder geval een aantal zeer oude Japanners bijna fluitend voorbij. Onze gids is ook niet meer de jongste, hij loopt tegen de zeventig. We klimmen 466 meter en hebben dan een mooi uitzicht van af de vuurplaats. Hier wordt als er een festival is het vreugdevuur ontstoken. Nu is het voor ons een perfecte rustplaats. Als we een beetje zijn bijgekomen gaan we weer verder. Eerst nog een klein stukje omhoog, maar dan gaan we dalen. Er zijn enorm veel paden en de gids moet erg goed opletten, maar we lopen toch nog een paar keer een stukje verkeerd. We komen langs een plek waar monniken bergtraining doen en zich wassen onder de waterval. Er is nu geen monnik te zien. Na vier uur lopen zijn we weer terug in de stad. Vermoeid als we zijn besluiten we de middag door te brengen in de souvenirwinkel en op de hotelkamer. We gaan met de bende van vijf vanavond nog eens in Gion kijken of we nu meer geluk hebben met Maiko spotting.Als we in de straat staan waar het allemaal zou moeten gebeuren hebben we nauwelijks tijd om te kijken. Links, rechts, voor en achter overal komen ze aanlopen. Totaal zien we in een korte tijd wel zeven maiko´s. Een viertal mede Djoser gangers komt net te laat en ziet niets meer. We geloven niet dat we nog meer gaan zien en zoeken een restaurant op. Vanavond eens een keer Italiaans, dat is dus Europese pasta in plaats van Aziatische. En nu we toch op de Europese tour zijn kunnen we ook wel bij een Engelse pub naar binnen. Er komen ongelofelijk veel ´blanken´ binnen. Maar ook een tweetal promotie dames. Ze prijzen een nieuw soort menthol sigaret aan. Onverstoord verteld één van de dames, in het Japans, aan Rob waarom dit geweldige sigaretten zijn. Tenminste dat denken we, misschien heeft ze wel haar hele levensloop verteld maar dat zullen we dus nooit zeker weten. Rob krijgt een klein pakje mentholsigaretten. Wij zijn bijna blij dat we niet roken want die dingen stinken naar menthol ! Met de laatste bus (rond 10 uur) gaan we terug richting hotel. We besluiten maar gelijk in de lobby te gaan zitten de bar is toch bijna dicht. Als we alle kraanvogels die we tot nu toe hebben gevouwen aan het draad hebben zitten wordt het tijd om de kamers op te zoeken. Maar dan komt juist de technische dienst van het hotel een lampje vervangen. Dat willen we niet missen. Met twee man, een wankele trap en een klein schroevendraaiertje gaan ze de halogeenlamp te lijf. Het lukt niet echt en als wij beginnen te lachen worden ze nog zenuwachtig ook. Na ruim een kwartier zit er een nieuw lampje in, dat vinden we een applausje waard.                                                           Deel 1 : Tokyo                                                  Deel 4 : Koyasan Deel 2 : Japanse Alpen                                     Deel 5 : Osaka                                                                        Deel 6 : Hiroshima                                                                        Deel 7 : Aso vulkaan                                                                        Deel 8 : Nagasaki Onze reizen    Afrika    Amerika    Australië    Azië