Onze reizen
Foto en Film
Fietsen
Wandelen
Wie zijn wij
Deel 2 : Japanse AlpenZaterdag 1 September Om half zeven gaat de telefoon. Het blijkt dat Antoinette voor iedereen een wake-up call heeft geregeld! Niet allemaal waren we daar even blij mee, maar iedereen was in ieder geval op tijd bij de bus. Met onze eigen bus rijden we om 8 uur Tokyo uit, richting Matsumoto. Na enig aandringen wil de chauffeur iets omrijden zodat we Mt. Fuji kunnen zien. Als blijkt dat het bewolkt is en er geen berg te zien is wordt met zijn allen besloten om er naar toe te rijden. Volgens onze chauffeur is de kans dat we dan wat zien 100%.  Nou dat valt dus aardig tegen. De bus kan tot 2305 m hoog komen, maar daar staan we
dus nog steeds in de wolken. Bij de souvenirwinkel delen ze gratis belletjes uit en zo hebben we naast een foto met een bord toch nog een leuk
aandenken. De bus gaat weer verder. Onderweg vangen we dan toch nog en glimp van de top op. Thuis zal later blijken dat dat niet duidelijk op
de foto komt. Om de teleurstelling en de verveling in de bus wat te verdrijven beginnen we met het kraanvogel project. We krijgen
origami papier en een voorbeeld van Antoinette en we gaan aan de slag. Dat blijkt dus moeilijker dan je denkt. Bart is de eerste die een redelijk
toonbare kraanvogel weet te produceren. Met een beetje hulp lukt het de rest ook. En na wat oefenen
gaat het steeds vlugger en al snel zonder naar het voorbeeld te kijken. We raken zo enthousiast dat we besluiten zoveel mogelijk kraanvogels te
vouwen voordat we in Hiroshima zijn. (Het verhaal van de kraanvogels en Hiroshima vindt je in
deel 6 : Hiroshima). Vanwege het omrijden komen we later in Matsumoto aan. We gooien de tassen in het hotel en gaan direct naar het kasteel
want dat sluit om vijf uur. Het kasteel is zeker de moeite van een bezoek waard alleen jammer dat het er erg druk is.
Als het kasteel gesloten is lopen we nog wat door Matsumoto. Een oudere man op de fiets stopt en begint een praatje.
´Waar kom je vandaan? Nederland? Oh, molens, tulpen, klompen, ja, ja. Wat vindt je van Japan en hoelang blijf je hier?´
Al met al een gesprek van een minuut of vijf. We gaan verder en vinden een terrasje. Terwijl we daar genieten van een
heerlijke pizza en een biertje komt de meneer weer langs gefietst. Hij zwaait uitbundig en rijdt verder, om na vijf
minuten weer terug te komen. Hij heeft in de supermarkt 6 blikken Japans bier (Kirin) en zes blikken Heineken voor
ons gehaald. Nog wat verbaasd maar wel blij met zijn goede keus nemen we het in ontvangst. Ik noteer het adres van
meneer Morio Seki, die een gepensioneerde postbeambte blijkt te zijn, zodat ik hem uit Nederland een bedankje kan sturen.
De blikken bier drinken we met z´n vieren leeg in de lobby van hotel Spica Inn.Zondag 2 September We staan lekker laat op en ontbijten in de koffieshop onder het hotel. Nog even langs de 100 Yen-shop waar we origami papier kopen voor onderweg. De openbare bus naar Takayama rijdt door een prachtig gebied, de Japanse Alpen.We rijden over bergen door bossen en langs stuwmeren. 
En komen na twee en een half uur in Takayama aan. Volgens de folder een klein traditioneel dorp. In werkelijkheid wonen er ca 70.000 mensen
in Takayama. En het traditionele is een straat die voor het toerisme in stand is gehouden. Omdat het zondag is zijn er enorm veel Japanners
die in de vele souvenirwinkels inkopen doen. Het heeft dan ook meer van een pretpark weg dan een traditioneel Japans dorp. We bezoeken een
sake brouwerij en kijken wat rond tussen de souvenirs. Dat hebben we al snel gezien en we halen een blikje fris uit één van de vele automaten
die je op straat vindt. Terwijl we op een stoepje zitten te genieten van ons blikje fris, vraagt een winkelbediende van de winkel waar we voor
zitten of we Japans spreken. Helaas, niet zo goed dus.
Toch weet ze ons duidelijk te maken dat we de prachtig ingepakte doos snoep kado krijgen. Kado van iemand die verderop op het parkeerterrein
loopt......... Vreemd land, vreemde mensen, waar hebben we dit nu weer aan te danken? We maken de doos gelijk open, maar de meesten van ons
vinden het zoete glibberige spul eigenlijk niet echt lekker. Wat is er verder nog te zien in Takayama? We komen bij toeval langs het provinciehuis,
de Takayama Jinya. Het stamt uit 1603 en is als aardig museum ingericht. Je kunt er de kamers van de vroegere shogun en zijn personeel zien. In de
kerker staan wat martelwerktuigen opgesteld en in de opslagplaats is een tentoonstelling over Takayama ingericht.
Tegen de avond verzamelen we bij het station om met de hele groep te gaan eten in een traditioneel restaurant. Voor het eerst sukiyaki geprobeerd.
Je krijgt gesneden vlees en groenten dat moet je in een potje op een bijgeleverd vuurtje gaar laten worden. Vervolgens haal je het door een geklutst
rauw ei. Eigenlijk vond ik niet dat het ei erg aan de smaak bijdraagt. De volgende keer bak ik het ei gewoon mee. Terug in onze Minshuku
(traditioneel Japans hotel) krijgen we een drankje van de reisleiding omdat we Mt Fuji niet gezien hebben. Antoinette leert ons ondertussen
16 belangrijke Japanse woorden. Al snel begrijpen we dat je met domo erg ver kunt komen.
Het betekent: sorry, ik heb me misdragen, maar ook: bedankt. Verder leren we de standaard dingen als goedemorgen (ohayo gozaimasu), eet
smakelijk (itadakimasu), het is lekker (oishi desu),proost (kampai)en links (hidari), rechts (migi) en station (eki). Bart informeert
nog even wat het Japans voor mooie vrouw is (kakoi) en hoe je zegt dat iemand niet mooi is (buta). En we leren het enige scheldwoord dat
de Japanse taal rijk is: bakka. Tijd voor nog een biertje op de traditionele Japanse kamer. Lekker op de grond zitten, even later lekker
liggen want je krijgt zo´n pijn in je rug en benen van zo zitten. Tijd om de futons uit te rollen en lekker te gaan slapen.
Maandag 3 September Het regent en eindelijk kunnen we onze paraplu gebruiken. We gaan al vroeg richting het openluchtmuseum met de bedoeling onderweg te ontbijten. Helaas is er niks open. Hopend dat er in het museum wel iets is gaan we naar binnen. Er staan veel oude huizen.  In de huizen wordt een houtvuur gestookt om de echte oude atmosfeer te laten zien. In sommige
huizen geven japanners een demonstratie, bijvoorbeeld in handwerken. Het is wel erg vermoeiend om het park te bezoeken. Het is steeds paraplu
in de paraplubak, schoenen uit en naar binnen. En dat zo´n twintig keer. In het rusthuis staan automaten waar we warme koffie uit halen. Jammer
dat alles alleen in het Japans op de automaten staat, waarschijnlijk is er een knop voor met suiker,en zonder suiker alleen die hebben we niet
gevonden! Gelukkig is het inmiddels wel droog geworden.
Op de terugweg komen we eindelijk langs een bakker die open is. Heerlijke verse broodjes. In het centrum nog een lekkere bak koffie in een koffieshop.
En nog een keer langs de souvenir winkels. Een specialiteit uit deze streek is sembei , een rijstkoek. Omdat het nu minder druk is kunnen we zien hoe
die gebakken worden. En het is best grappig om te zien hoe de bakker de koek in model slaat. We kopen een paar koeken voor in de trein en slenteren
richting station. In de trein naar Kyoto vouwt de groep er lustig op los. Een Japanse mevrouw die in de buurt zit kan haar ogen niet geloven en
gaat spontaan ook vouwen, net iets anders en net iets netter. Als we in Kyoto aankomen regent het weer behoorlijk. Het hotel ligt gelukkig vlak
bij het station. Na even opfrissen gaan we eten aan de overkant, bij de chinees. Een verdieping lager is een speelhal vol met gokkasten en
videospelletjes. Tot onze verbazing kun je daar ook levende vissen en schildpadjes scheppen, die je dan als prijs mee naar huis mag nemen.
 Deel 1 : Tokyo Deel 3 : Kyoto Deel 4 : Koyasan Deel 5 : Osaka Deel 6 : Hiroshima Deel 7 : Aso vulkaan Deel 8 : Nagasaki |